Συνέντευξη Νίκου Σολομωνίδη πριν από 25 χρόνια στον δημοσιογράφο Κύπρο Τόκα
Για το πρώτο μου άρθρο θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους εκ των προτέρων για την στήριξη που πιστεύω ότι θα έχει η νέα στήλη της ιστοσελίδας μας. Η στήλη θα ονομάζετε “Αναδρομή στο παρελθόν” και θα μοιράζομαι μαζί σας την χρυσή ιστορία της αγαπημένης μας ομάδας. Για το πρώτο άρθρο θα σας παραθέσω μια συνέντευξη που έδωσε ο αείμνηστος Νίκος Σολομωνίδης πριν από 25 χρόνια στον δημοσιογράφο Κύπρο Τόκα.
«Κύριε Νίκο είστε μεταξύ των πρωτοπόρων που ίδρυσαν την ΑΕΛ. Πέστε μας πως έλαχε να ιδρυθεί το σωματείο;»
Ήταν μέσα στην περίοδο του 1930 καλοκαίρι που επέστρεψα από τις σπουδές μου στο Λονδίνο και την Γαλλία με δίπλωμα στα οικονομικά. Νέος τότε είχα τις συναναστροφές μου με πρώην συμμαθητές του γυμνασίου και άλλους φίλους μου στη Λεμεσό. Με μερικούς παίζαμε και ποδόσφαιρο στο ΓΣΟ. Μια μέρα καθώς βρισκόμουν στο κέντρο Όασις εκεί στην οδό Γλάδστωνος ήλθε και με βρήκε ο Θεοδόσης ο Κωνσταντινίδης. Ξέρεις μου λέει, σκεφτήκαμε να κάνουμε μια ομάδα. Ενώ κουβεντιάζαμε ήλθε κοντά μας ο Δημητράκης Τσσιέπης, μερακλωμένος και εκείνος με το ποδόσφαιρο σαν εμάς. Άκουσε την κουβέντα. Νίκο, μου λέει, είναι θαυμάσια ιδέα. Εμπρός τους λέω, βάλτε μπροστά και είμαι μαζί σας. Άρχισε τότε να γίνεται μπούμπουρος το πράμα. Πλησιάστηκαν σε λίγες μέρες αρκετοί ποδοσφαιριστές και φίλοι του αθλήματος για τον ίδιο σκοπό. Σε λίγες μέρες η ιδέα έγινε πράξη. Μαζευτήκαμε καμιά εικοσαριά στο ζαχαροπλαστείο «Σαιν Τζιώρτζ» στην οδό Αγίου Ανδρέου. Σε αυτή αποφασίστηκε η ίδρυση του σωματείου. Εκεί προέκυψε θέμα ποιο όνομα να δοθεί σ’ αυτό. Έγιναν εισηγήσεις. Θυμούμαι καλά την ονομασία ΑΕΛ (Αθλητική Ένωση Λεμεσού) την εισηγήθηκε ο Τσσιέπης. Η συνέλευση ενέκρινε την ονομασία. Έτσι άρχισε η ιστορία της ΑΕΛ. Λίγο πολύ πιστεύω την συνέχεια την ξέρετε.
«Κύριε Σολομωνίδη θυμάστε ποια πρόσωπα αποτέλεσαν την ιστορική αυτή συνέλευση;»
Θυμούμαι αρκετούς, όχι όμως όλους. Έχουμε χρονολογία 1986 κι εσύ φίλε μου, μου ζητάς πράγματα του 1930.
«Πέστε μας αρκετούς.»
Βυθίζεται λίγο στη σκέψη και αρχίζει να θέτει σε λειτουργία τη μηχανή της μνήμης. Μας είπε μερικά ονόματα και ξαφνικά σταμάτησε.
«Τώρα μας λέει να σκεφτώ και άλλα.»
Το μηχάνημα όμως δεν ξαναμπήκε σε λειτουργία. Πιεστικός αλήθεια που είμουνα.
«Εντάξει του λέω έχετε δίκιο. Που να θυμάστε τόσα ονόματα.»
Να σου πω ποιος τα έχει γραμμένα;
«Ποιος;»
Ο Βικτωρής ο Μουστερής. Ζητάτε και θα σας τα δώσει. Ξέρεις μας λέει σε έτσι περιπτώσεις μπορούν να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Αναφέρεις μερικούς, αφήνεις άλλους πίσω…
«Καταλαβαίνω την ευαισθησία σας κ. Νίκο. Ας πάμε πιο πέρα. Το καταστατικό ποιος το συνέταξε;»
Ο πρώην Γενικός Εισαγγελέας Κρίτων Τορναρίτης.
«Λοιπόν κ. Σολομωνίδη. Υπήρξαν κάμποσοι εξαίρετοι ποδοσφαιριστές της ΑΕΛ όπως και άλλων ομάδων. Ποιοι κατά την γνώμη σας υπήρξαν οι καλύτεροι τερματοφύλακες της εποχής σας;»
Αδίστακτα απαντώ! Ο Πιερίδης της ΑΕΛ και ο Πετράκης του ΑΠΟΕΛ. Φυσικά μιλάμε για τους πρώτους τερματοφύλακες.
«Για τον Πλατσιάρα που προηγήθηκε του Πιερίδη;»
Ήταν κι ο Πλατσιάρας καλός, τολμηρός αλλά δεν είχε τότε τεχνική κατάρτηση. Δεν είχε επίσης και τα φυσικά προσόντα του Πιερίδη όπως κορμοστασιά κ.λ.π. Ήταν άτυχος έπαιξε μόνο δύο χρόνια και αποσύρθηκε λόγω σοβαρού τραυματισμού των ματιών του.
«Πέστε μας κανένα δυο παράξενα στιγμιότυπα από την ιστορία ων ποδοσφαιριστών της ομάδας.»
Όταν πήραμε τον Κώστα Πάμπου (Μαυρόκολο) στην ΑΕΛ δυσκολευτήκαμε να τον συνηθίσουμε να παίζει με ποδοσφαιρικά παπούτσια. Το παιδί όπως και τόσα άλλα παιδιά ήταν φτωχά. Φοράει τα παπούτσια ο Κώστας και μπαίνει στο γήπεδο για τον αγώνα. Ασυνήθιστος σε τέτοια παπούτσια δεν μπορούσε να κινηθεί άνετα. Θυμώνει, βγάζει τα παπούτσια και τα ρίχνει έξω από το γήπεδο και παίζει ξυπόλητος. Και έπαιξε θαυμάσια. Αργότερα το σωματείο για να τον βοηθήσει να παίζει με τα παπούτσια του αγόρασε παπούτσια του τένις. Έπαιξε με αυτά σε 2-3 προπονήσεις. Αυτό ήταν. Ξαναφόρεσε τα ποδοσφαιρικά και ήταν μια χαρά.
«Άλλο στιγμιότυπο;»
Όταν ο Γιάγκος Αντωνίου προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα σαν δεξιός εξτρέμ είχαμε συνάντηση με τον ΑΠΟΕΛ. Ο Φιντικίδης της ΚΟΠ όταν είδε τον Γιάγκο ψηλό αλλά αδύνατο με πλησίασε στην κερκίδα και μου λέει: Μα ρε Νίκο ποιος είναι αυτός ο αδύνατος που θα τον πάρει ο αέρας; Τι τον εβάλετε; Δεν είχατε άλλον; Εγώ του απάντησα. Σε πέντε δέκα λεπτά να περιμένετε από αυτόν να φάτε το πρώτο γκολ. Γέλασε ο Φιντικίδης ειρωνικά. Στα δέκα πρώτα λεπτά ο Γιάγκος έβαλε δυο θαυμάσια γκολ στο ΑΠΟΕΛ. Κόκκαλο ο Φιντικίδης.
«Κύριε Νίκο,μια και μιλάμε για τον Γιάγκο Αντωνίου, πέστε μου ποιους θεωρούσες τότε εκτός από τον Γιάγκο σαν τους καλύτερους εξτρέμ παγκύπρια;»
Τον Λυκούργο Αρχοντίδη του ΑΠΟΕΛ, πρωταθλητή των 100 μέτρων και αργότερα τον δικό μας πρωταθλητή των 100 μέτρων Χάρη Αϊβαλιώτη.
«Τώρα κάτι άλλο και τελειώνουμε κ. Σολομωνίδη. Στην ιστορία της ΑΕΛ και όταν αδικείτο από τν διαιτητή και ηττάτο ποτέ δεν υπόβαλε ένσταση στη Δικαστική Επιτροπή προς μεγάλη δυσφορία των οπαδών της.»
Αυτό ήταν το ήθος και η περηφάνια της ΑΕΛ που διατηρείται όπως παρακολουθώ μέχρι σήμερα (1986) και χαίρομαι γι’ αυτό.
«Τι μήνυμα θα θέλατε να δώσετε στην Επιτροπή, τους ποδοσφαιριστές και τους φίλους της ΑΕΛ;»
Συγχαρητήρια σε όλους για το καλό έργο που επιτελούν και ευχές για παραπέρα πρόοδο. Ειδικά για τους ποδοσφαιριστές το μήνυμα μου είναι: Να μην ξεχνούν την ομαδικότητα του παιχνιδιού, να πειθαρχούν στις οδηγίες του προπονητή, να σέβονται τις αποφάσεις του διαιτητή, και να τιμούν τα χρώματα του σωματείου. Στους φίλαθλους: να χαιρετίζουν τη νη νίκη με ενθουσιασμό και ευπρεπείς εκδηλώσεις και να δέχονται την ήττα με γενναιότητα, δίχως διαπληκτισμούς ευθυνών στον άλφα ή βήτα παράγοντα ή ποδοσφαιριστή.