Email από έναν «κίτρινο αλήτη» -Π.Σ-

Κι ενώ είχα στο μυαλό το ίδιο θέμα, έλαβα το παρακάτω εμαιλ, το διάβασα. Μίσος , οργή, αηδία, στεναχώρια.  Όλα αυτά σε ανήλικα παιδιά τα οποια η κοινωνία τους σπρώχνει, τους στιγματίζει, τους περιθωριοποιεί και τους απομονώνει.  Δεν ξέρω τον φίλο και αποστολέα του εμαιλ παρα μόνο “φατσικά”.  Εγώ σας παραθέτω αυτούσιο το εμαιλ όπως το πήρα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο και θα καταλάβετε περι τείνος πρόκειται.  Έχω πολλά να πω μα ο φίλος αποστολέας με καλύπτει και ότι κι αν πω εγώ θα είναι ανούσιο.  Ας τα ακούσουμε λοιπόν από κάποιον που τα έζησε………

Φίλε Π.Σ σου αποστέλλω το παρακάτω άρθρο στο όποιο θα σου διηγηθώ την εμπειρία που με έκαναν να ζήσω οι δήθεν προστάτες μας. Οι «Προστάτες» των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ήμουν στον καλαθοσφαιρικό αγώνα της ομάδας μας με την έθα, μόλις τέλειωσε το παιχνίδι ο φίλος μου μου είπε να πάμε και στο βόλεϊ σήμερα? Του είπα εντάξει η ομάδα θέλει στήριξη πρέπει να είμαστε στο πλάι της.  Έρχεται ο πατέρας του στο γήπεδο και πηγαίνουμε στο ΣΥ.Φ.ΑΕΛ για να βρούμε μέσο να πάμε στο θεμιστόκλειο.  Εκεί βρήκαμε έναν άνθρωπο που μας μετέφερε στο θεμιστόκλειο.  Μπήκαμε στην πορεία και ήμασταν από τους τελευταίους της πορείας.  Και παρακάτω φίλε Π.Σ αρχίζει η εμπειρία που μόνο ένας ΑΕΛίστας μπορεί να ζήσει.

Καθώς ήμασταν στην ευθεία για να μπούμε στο γήπεδο οι δήθεν προστάτες ρίχνουν δακρυγόνα και διαλυόμαστε, μετά από 10-15 λεπτά που καθάρισε εντελώς ο χώρος από τα χημικά έψαχνα τον φίλο μου.  Εγώ γυρισμένος προς την πλευρά που ήταν οι ΑΕΛίστες και σαν έψαχνα τον φίλο μου βλέπω τους αστυνομικούς να αρχίζουν να έρχονται κατά πάνω μας με τεθωρακισμένα αυτοκίνητα.  Ήταν πολύ αργά για να τρέξω γιατί θα με έπιαναν, έμεινα εκεί έτσι κι’ αλλιώς δεν είχα να φοβηθώ τίποτα, δεν έκρυβα το πρόσωπο μου και δεν κρατούσα τίποτα στα χέρια μου που να με ενοχοποιεί και λέω από μέσα μου «εν δυνατό ναν τόσο μαλάκες και να με πιάσουν χωρίς να κάμω τίποτε;»  Έρχεται το όχημα και σταματά μπροστά μου, βλέπω 2 προστάτες με τα ρόπαλα να έρχονται λυσσασμένα σκυλιά προς το μέρος μου και να με χτυπούν με μίσος.  Δέχτηκα φίλε 7-8 χτυπήματα τα 2 από αυτά στα γεννητικά όργανα και το ένα στο κεφάλι αλλά ευτυχώς λόγω των μπόλικων μαλλιών μου δεν πόνεσα πάρα πολύ.  Όταν ήμουν ξαπλωμένος κάτω και μου έβαζαν τις χειροπέδες τους είπα ότι πονώ και δεν μπορώ να σηκωστώ, τότε ένας από τους δύο μου λέει «Ναι ρε μαλακισμένο; Εν μπορείς να σηκωστείς; Eν να σου μάθω εγώ» και με τράβηξε από τα μαλλιά και με σήκωσε πάνω.  Με έριξαν μέσα στην κλούβα σαν να ήμουν έν να κομμάτι κρέας, μετά έφεραν κι’ άλλους δικούς μας.  Έβλεπα έξω το ανθρωποκυνηγητό που έκαναν οι μπάτσοι στα αδέρφια μου και να μην αντέχω να βλέπω. Έλεγα από μέσα μου άστε τους ρε δολοφόνοι. Δεν μπορούσα να μιλήσω γιατί όσο το έκανα το ξύλο ήταν περισσότερο, μετά ήρθαν κι’ άλλοι δικοί μας στην κλούβα.  Μετά από λίγο κάποιου έπαιζε το κινητό του τηλέφωνο με ήχο το ΙΣΟΒΙΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ εκείνη την στιγμή γεμωσαν τα μάτια μου.  Ίσος από περηφάνια, ίσως από λύπη.  Ίσως και τα δύο.

Ακολουθή η πρώτη μέρα στα κρατητήρια.  Μας έριξαν 8 ΑΕΛίστες σε ένα δωματιάκι, 8 αλήτες ή 8 θύματα? Άνθρωπος μεγάλος σε ηλικία ουδέποτε είχε μπλεξίματα με αστυνομίες αλλά βρισκόταν εκεί.  Τον έπιασαν γιατί ένας προστάτης μόλις είδε τα κίτρινα φώναξε στον άλλο να τον συλλάβουν «αυτός είναι ΑΕΛίστας φέρτε τον μέσα»    Εκείνη τη στιγμή ορισμένες φράσεις και συνθήματα ξύπνησαν μέσα μου.  Το ACAB και το δικό μας σύνθημα δώστε μας λίγη ελευθερία ήταν μέσα μου.  Κατάλαβα τότε την πραγματική τους σημασία κατάλαβα γιατί υπάρχουν και όσο αληθινές είναι.

Όταν μας έπιασαν είμασταν όλοι σχεδόν περπατητοί εννοώ δεν τρέξαμε να γλιτώσουμε από κάτι, δεν είχαμε να φοβηθούμε τίποτα.  Το τηλέφωνο μου είχε 100 αναπάντητες χωρίς υπερβολή και 20 μηνύματα.  Οι μόνοι που το έμαθαν ήταν 2 φίλοι μου και η αδερφή μου.  Πήγαμε πάνω στο CID και μας έπιασαν τα στοιχεία μας.  Με τον πιο ειρωνικό τρόπο μας έβλεπαν, όλοι ήταν μπροστά μας και έβλεπαν το ΡΕΑΛ-ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ.

Όταν έδωσα τα στοιχεία μου έπρεπε να καλέσουν τους γονιούς μου.  Άλλο άγχος κι’ αυτό.  Θα τους αναστάτωνα η ώρα 12 την νύχτα.  Το μίσος εκείνη την στιγμή γινόταν ακόμη περισσότερο.  Στο τέλος πήραν τους «κίτρινους εγκληματίες» στα κρατητήρια που θα κοιμόμασταν. Αλλά που ύπνος φανταστικά σενάρια περνούσαν συνεχώς από το κεφάλι μου καθώς άκουγαν τα αυτιά μου τις βρισιές και τις κοροϊδίες που ξεστόμιζαν εναντίων μας οι «προστάτες» που ήταν βάρδια εκείνο το βράδυ. Πέρασε μια νύχτα σαν να ήταν ένας ολόκληρος αιώνας.

Η Δεύτερη και πιο κρίσιμη μέρα κατά τη γνώμη μου.  Το πρωί μας είπαν πος θα πηγαίναμε δικαστήριο για να μας πουν πόσες μέρες θα μέναμε ακόμη μέσα.  Κατά της 11 νομίζω πήγαμε στα δικαστήρια.  Στην αρχή η αστυνομία ήθελε 8ήμερη κράτηση.  Εκεί έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου.  Τελικά ζήτησαν οι «προστάτες» 4ήμερη κράτηση. Και ενώ όσο συνέβαιναν όλα αυτά εγώ σκεφτόμουν, είναι έγκλημα να περπατάς και πρέπει να μείνεις 4 μέρες μέσα;

Ευτυχώς το ΣΥ.Φ.ΑΕΛ μας βοήθησε πολύ και βρήκαμε καλό δικηγόρο. Γιατί δεν είχα την δυνατότητα να μιλήσω με τον πατέρα μου έτσι δεν είχα δικηγόρο.  Αυτό θέλω να το τονίσω γιατί ορισμένοι νομίζουν πως εκεί στο ΣΥ.Φ.ΑΕΛ είναι αλήτες.

Τελικά οι δικηγόροι μας τα κατάφεραν να μειώσουν το χρόνο της κράτησης στην μία μέρα.  Στο δικαστήριο υπήρχε πολλοίς κόσμος και ήμασταν σαν τα αξιοθέατα με της χειροπέδες καθώς άκουγα την ψεύτισα αστυνομικίνα να μας κατηγορά άδικα και ενώ προηγουμένως ορκίστηκε στην Αγία Γραφή πως θα πει την αλήθεια τρελαινόμουν, ήμουν λιοντάρι έτοιμο να χιμήξω.  Είπε για όλους μας ότι μας προσέγγισαν από τον ώμο, αν τα σημάδια που άφησαν στο κορμί μου αναίτια ονομάζεται προσέγγιση από τον ώμο τι να πω.

Γύρω στις 4 βγήκε η απόφαση, μόλις είπαν ΜΟΝΟΉΜΕΡΗ ΚΡΑΤΗΣΗ γύρισα πάνω στη συγκεκριμένη αστυνομικίνα. Ούτε καν που μας κοίταξε αν της σκότωναν τα παιδιά της δεν θα είχε τέτοιο ύφος και τέτοια αντίδραση.

Μετά επιστρέψαμε πίσω στα κρατητήρια, μαζί μας είχαμε και 2 παιδιά γύρω στα 18 που ήταν με την ομόνοια.  Τυχαία περνούσαν απ’ εκεί εκείνη την ώρα για να αγοράσουν σουβλάκια την νύχτα του Σαββάτου και τους άρπαξαν και τους έφεραν μέσα. Όταν μας το είπαν γελάσαμε όμως μέσα μας το μίσος γινόταν ακόμη μεγαλύτερο.  Η Νύχτα πάλι ατέλειωτη κάθε λεπτό που περνούσε έμοιαζε με ώρες. Κατάντησα να αρχίσω το κάπνισμα ενώ δεν ήμουν καπνιστής.  Είχα παρανοήσει και για να μην τα πολυλογώ ήταν μια βασανιστική νύχτα.

Την Τρίτη μέρα μας είπαν πως θα ξαναπηγαίναμε στο δικαστήριο να ακούσουμε την ποινή μας και να φύγουμε.  Κατά της 12 και μισή πήγαμε. Μας πήρανε μέσα. Την ώρα του δικαστηρίου άρχισα να ζεσταίνομαι το αίμα μου να βράζει ήθελα να φωνάξω «το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει».  Έβγαλαν πάνω μας για ακόμη μία φορά πρωτοφανείς ποινές.  Τυχαία πάλι; Mας είχαν βάλει όλους να σταθούμε σειρά και μας ρώτησαν αν παραδεχόμαστε τις κατηγορίες μας και ύστερα μας λέει την ποινή. ΑΠΊΣΤΕΥΤΟ ΦΙΛΕ Π.Σ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ.  Η ποινή ήταν 500 ευρώ για τον κάθε ένα μας και αποκλεισμός από τα γήπεδα μέχρι να βγεί η τελική απόφαση.  Τότε σκύβω το κεφάλι και λέω «ΔΕΝ ΘΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΙΤΡΙΝΗ ΦΑΝΕΛΑ ΟΤΙ ΚΙ’ ΑΝ ΚΑΝΕΤΕ».  Εκείνη την στιγμή αντί να στεναχωρηθώ πήρα δύναμη.  Τελικά ο δικηγόρος μας κατάφερε να αποσύρει το πρόστιμο και δεν θα πηγαίνουμε στα γήπεδα μέχρι 25/5.

Τώρα φίλε Π.Σ είμαι έξω με εγγύηση 5000 ευρώ. ΑΥΤΑ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΕΛΙΣΤΕΣ ΦΙΛΕ.

Τα παραπάνω ήταν απλώς εμπειρίες μου.  Λίγες από τις εμπειρίες μου γιατί γι’ αυτές μπορώ να μιλήσω για ώρες. Θα σου πω τα συναισθήματα μου.  Όπως είπα και πριν μπήκα μέσα Α-Δ-Ι-Κ-Α. Και δεν λέω ψέματα, έμαθα απ’ τις αρχές της ομάδας μου και της οικογένειας μου να μην λέω ψέματα αλλά να λέω μόνο την αλήθεια.

Όταν είσαι φυλακή σκεφτεσαι γιατί δεν έχει κάτι άλλο να κάνεις.  Έτσι και γω όσο ήμουν μέσα σκέφτηκα πολλά. Ήθελα απλώς να βρω την αιτία  που με συνέλαβαν. Που με χτύπησαν και με είχαν εκεί. Την βρήκα την αιτία, την ήξερα, όλοι την ξέρουν αλλά δεν το παραδέχονται εγώ την έμαθα καλά και την ζούσα.  Επειδή είμαι ΑΕΛΙΣΤΑΣ.  Γιατί γι’ αυτούς γίναμε το κόκκινο πανί τους, όταν κατέβηκαν με τα ρόπαλα και μας χτυπούσαν αλύπητα νόμιζα πως ήμουν στην αρένα ένα κόκκινο πανί και γύρω ένα σορό ταύροι να χτυπάνε αλύπητα. Τους μισώ όσο δεν πάει. Στη Λευκωσία μαχαιρώθηκαν και τους αφήσανε από την ίδια ώρα να φύγουν. Αλλά ναι ο ΑΕΛίστας δεν έχει πατέρα υπουργό, Θείο αρχηγό κόμματος ή παππού βουλευτή. Εμείς είμαστε παιδιά ενός κατώτερου Θεού, εμείς είμαστε οι αλήτες. Υποφέρουμε γιατί φοράμε την φανέλα του μόνου αγνού αθλητικού σωματείου σ’ αυτόν τον τόπο, επειδή δεν πουλάμε τις αξίες μας δεν θα γίνουμε πιόνια κομμάτων δεν θα γίνουμε πρόβατα. Εμείς δεν πουλούμε τα ιδανικά μας δεν γινόμαστε πρόβατα και γι’ αυτό είμαι περήφανος και παίρνω δύναμη. ΑΛΗΤΕΣ ΜΑ ΒΑΦΤΙΣΑΤΕ ΜΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΤΕ.ΒΑΛΤΕ ΜΑΣ ΟΛΟΥΣ ΦΥΛΑΚΗ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΣΥ.Φ.ΑΕΛ ΚΙ ΕΚΕΙ ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΑΣ ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ ΞΕΦΤΙΛΕΣ

Εγώ πάντως θα συνεχίσω να φοράω ετούτη τη φανέλα. ΑΕΛ ΕΙΣΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ

Παρακάτω φίλε θα σου γράψω κάποιες φράσεις ή προτάσεις που κατάλαβα το νόημα τους μέσα απ’ όλα αυτά που πέρασα.

1) ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ: NA ΧΤΥΠΟΥΝΕ ΕΝΑ 16ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΦΕΡΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΌΠΟΥ ΒΡΟΎΝΕ 2 ΔΗΘΕΝ «ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ» ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ 10 ΓΥΡΟΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ.  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΣΑΝΕ ΚΑΙ ΦΥΤΟ ΑΦΟΥ ΜΕ ΧΤΥΠΟΥΣΑΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΒΛΈΠΟΥΝ.  ΧΤΥΠΟΥΣΑΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΊΝΑΙ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

2) ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΚΑΙ ΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΖΗΤΑΕΙ:  TO AIMA MOY EΒΡΑΖΕ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΣΑΝ ΝΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ.  ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΜΕ ΚΑΤΙΓΟΡΟΎΣΑΝ ΑΔΙΚΑ ΑΦΟΥ ΠΡΏΤΑ ΟΡΚΙΣΤΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ.  ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΨΕΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΕ.

3)KΡΑΤΟΣ ΚΟΠ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ (ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ) : ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΩΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ.  ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΑΛΛΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ Η ΑΕΛ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΕΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΕΛΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΛΙΓΙΖΟΥΥΝ ΠΟΤΕ. ΕΊΜΑΣΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑΑΑΜΕ ΞΑΝΑΑ

4)A.C.A.B: ΚΑΘΌΛΟΥ ΤΥΧΑΙΑ ΤΑ ΑΡΧΙΚΆ ΑΥΤΆ. ΙΣΧΥΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΌΛΟΙ ΧΩΡΙΣ ΕΞΈΡΕΣΗ. ΕΧΩ ΈΝΑΝ ΑΣΤΥΝΌΜΟ ΓΕΙΤΟΝΑ ΕΔΩ ΚΑΙ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΛΛΗΤΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ. ΜΕ ΕΒΛΕΠΕ ΕΙΔΕ ΠΊΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΉΡΘΕ ΝΑ ΜΟΥ ΜΙΛΉΣΕΙ. ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΙΑ ΠΕΡΙΤΤΑ.

5)ΠΡΟΣΚΥΝΑΜΕ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΚΙΤΡΙΝΟ ΛΑΟ KAI TON EXOYME ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΘΕΟ: Η ΑΕΛ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΜΟΥ Η ΑΕΛ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΖΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΤΟΥ ΕΤΣΙ ΟΥΤΕ ΓΩ ΜΠΟΡΏ ΝΑ ΖΉΣΩ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΉΝ.

ΦΙΛΕ Π.Σ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕΣ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΠΩ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΦΟΥ ΕΊΧΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΤΑ ΒΓΆΛΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ.

Ελπίζω να δημοσιευτεί και να διαβαστεί αυτό το κείμενο με τα ελάχιστα απ’ όσα ζήσαμε αυτές τις μέρες.

ΔΩΣΤΑ ΜΑΣ ΛΙΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ…-3-

Από ένα 16χρονο ΑΕΛίστα που έζησε όλα αυτα

σ αυτή την ηλικία…