Εκτός πραγματικότητας -Π.Σ-
Πρόεδρε χθες βγήκα μετά από 15 περίπου μέρες από το σπίτι, είπαμε να πάμε για μπύρα. Κάπου κοντά, γιατί δε ξέρω αν είδες τη τιμή της βενζίνης. Καθώς την έπινα μου έφερε ένας αδερφός να διαβάσω την επιστολή σου.
Ευτυχώς είχα άδειο στομάχι αλλιώς θα έκανα εμετό σε ξένο τραπέζι. Μετά τη δεύτερη μπύρα πρόεδρε άρχισα να τις μετρώ από μέσα μου, ποσότητα επί τιμή. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Μη ξεφύγω και στο τέλος δε μπορέσω να πληρώσω όσες ήπια γιατί δε με έφταναν τα λεφτά για μια παραπάνω.
Εγώ μπορεί να μην έχω για μια έξοδο, μα άλλοι δεν έχουν για μια μπουκιά φαΐ και είναι βεβαίως σε δυσκολότερη θέση από εμάς. Χάνουν τα σπίτια τους, χάνουν τον ύπνο τους, φοράνε θηλιές στο λαιμό τους ή πηδάνε και κάνουν πως πετάνε πρόεδρε, εξαιτίας της ελίτ, εξαιτίας κάποιων από την τάξη σου, που κάνουνε πάρτι χρόνια τώρα πάνω στους ώμους μας, τσουγκρίζουν τα βοημίας τους όσο παιδιά πεινάνε και άνθρωποι δεν έχουν στέγη πάνω απ’ το κεφάλι τους.
Μένω σ’ ένα σπίτι που εδώ και τρία χρόνια κοιμάμαι με το ένα μάτι ανοικτό, μην έρθουν οι νταλίκες και το ρίξουν σαν είμαστε μέσα και πάθει κανένας κακό. Καθημερινά τοιχώματα πέφτουν και όμως πρόεδρε δε κλαφτήκαμε, ούτε διασυρθήκαμε από κανένα, ούτε γλείψαμε πρόεδρε. Είμαστε περήφανοι και πάνω απ’ όλα Άνθρωποι.
Μια περηφάνια που πρόδωσες σαν πρόεδρος της ΑΕΛ, να παρακαλάς τον κάθε τσόγλανο για γήπεδο, να του δίνεις συγχαρητήρια που μας κατάντησαν έτσι, που μας έφεραν σε αυτό το σημείο. Αυτούς συγχαίρεις και αυτούς χειροκροτείς, αυτούς που γονάτισαν τον λαουτσίκο. Και δε μιλώ μόνο για την υφιστάμενη κυβέρνηση, μιλώ και για τους προηγούμενους που το έπαιζαν και καλά για την εργατιά και για το βιοπαλαιστή. ΣΚΑΤΑ. Σε κάθε κόμμα. Ποτέ! Μακριά μας!
Αν τα θέλετε ωμά, ωμά θα τα γράφω. Τα έχω πάρει με όλους σας. Είστε εκτός πραγματικότητας, βολεμένοι σε ένα ακριβό καναπέ και απολαμβάνεται τα λούσα σας. Καθημερινά η ζωή μας είναι ζούγκλα, με το ζόρι έχουμε τα βασικά οι περισσότεροι. Ζείτε αλλού, σε ένα παράλληλο κόσμο που εμείς ίσως να σας χαλάμε και τη μέρα σας. Μπορεί και την αισθητική σας ή την ιδέα που έχετε για τον πανέμορφο και δίκαιο τούτο κόσμο που όλοι γλεντάνε και διασκεδάζουν αδιάκοπα. Που να σε δει και σένα η κυρία η λουσάτη που έφυγε από το κομμωτήριο με τα φαγωμένα υποδήματα ή με τα λερωμένα ρούχα, ξενερώνει.
Χάσαμε επαφή για μια μπουκιά ψωμί, όσοι γνωστοί μου έχουν ακόμα δουλειά, ξεχάσανε το οκτάωρο. Δεν υπάρχει πια, έγινε εννιάωρο, δεκάωρο και βάλε. Εδώ σε ένα περίπτερο στη γειτονιά μου – «δυο ευρώ την ώρα» και πονάνε τα πόδια, δε βλέπεις τους δικούς σου, χαμένες στιγμές, χαμένα χρόνια … για μια μπουκιά ψωμί.
Και τολμάς εσύ να δίνεις συγχαρητήρια ανοικτά, μέσα στα μάτια μας σ’ αυτούς που μας κατάντησαν έτσι; Αυτούς που καθημερινά μας κτυπούν και μας μειώνουν; Αυτούς που μας πίνουν το αίμα, που μας έφαγαν κυριολεκτικά; Όχι, αυτό δεν μπορώ να το αποδεχθώ, η κοροϊδία και η διπλωματία σας έχουν ξεπεράσει το όριο του λογικού ολονών σας, δημοσιογράφων και πολιτικών πρώτα και τώρα έχουμε και προέδρους ομάδων που προσπαθούν να μας εμπεδώσουν αυτή την άθλια και γελοία προπαγάνδα. Αυτό είναι τo άκρον άωτον της αναισχυντίας.
Ο κόσμος αντιλαμβάνεται, δεν είμαστε όσο βλάκες νομίζετε, δεν είμαστε τόσο χαζοί επειδή δεν έχουμε λεφτά και δεν ανήκουμε στη τάξη σας. Δεν είμαστε απλά αριθμοί, είμαστε και εμείς Άνθρωποι.
Υ.Γ1 Κι’ αν είναι ειρωνεία όπως είπε και ο Άκης Ιωαννίδης βγάλτε ανακοίνωση και πείτε το. Η επανάσταση δε γίνεται με επιστολές που ανοίγοντας τες στάζουν σάλιο.
Υ.Γ2 Θα ήταν καλύτερα να προστατεύετε τα δικαιώματα της ΑΕΛ με πρώτο και κύριο μέλημα σας να κρατάτε τη γραμμή και τα χαρακτηριστικά τα οποία κρατά αυτό το σωματείο από το 1930 αυθεντικά και άφθαρτα κάνοντας την ΑΕΛ διαφορετική απ’ οποιοδήποτε άλλο σωματείο. Η περηφάνια του ΑΕΛίστα είναι ένα απ’ αυτά τα χαρακτηριστικά, την οποία και προδώσατε με τόσο γλείψιμο.
Ζούμε όπως ζούμε, αλλά τουλάχιστον παλεύουμε
Ούτε γλείφουμε – ούτε παρακαλούμε
Ούτε μιζεριάζουμε – ούτε κλαίμε
Καθημερινά – αδιάκοπα
Η άποψη σας δε με βρίσκει σύμφωνο κύριοι και δε πρόκειται να ζητήσω συγνώμη γι’ αυτό. Πριν ανοίξετε το στόμα σας προσπαθήστε για ένα λεπτό έστω να φορέσετε τα παπούτσια μας. Τρομοκρατείστε και μόνο με την ιδέα.
Ευχαριστώ αδερφέ μου για το χρόνο σου,
μη σταματάς να μάχεσαι.
Μην τους ακούς, για τα αυτονόητα δεν παρακαλούμε … παλεύουμε. Π.Σ