Κάποιοι κρατάνε τη σημαία ψηλά … χιλιόμετρα μακριά -Π.Σ-
Βρισκόμασταν ανάμεσα σε μπύρα και ωραία μουσική, έπεσε η απόφαση για ένα ταξίδι σε χώρα των Βαλκανίων. Λίγα τα λεφτά, καλή η παρέα και η φιλοξενία αδερφού μας που βρίσκεται στη ξενιτιά, κάναμε την αναλογία και εν τέλει φύγαμε.
Το ταξίδι μέσω Θεσσαλονίκης και λεωφορείο απ’ εκεί για Βουλγαρία με σκοπό να συναντήσουμε την τρελό παρέα που εξ’ αιτίας της είχαμε μία αξέχαστη βδομάδα.
Δεν είναι υπερβολή μα θεωρώ ήρωες και το έχω ξαναπεί άλλωστε, αυτούς που αντέχουν να ζούνε μακριά της. Τις περισσότερες μέρες ξυπνούσαμε με συνθήματα και τραγούδια της ΑΕΛ, μόνιμο θέμα η αρρώστια μας και η συζήτηση για τους προηγούμενους αγώνες έδινε και έπαιρνε. Τα περισσότερα βράδια μας με μπύρα, ναργιλέ και ΑΕΛ. Η βδομάδα κύλησε πανέμορφα, τοπία άγνωστα που δε θα βλέπαμε υπό άλλες συνθήκες και εξαιτίας της άψογης φιλοξενίας και ξενάγησης του αδερφού μας Γ και της φίλης μας Κ.
Στην επιστροφή στη Θεσσαλονίκη είχαμε λίγες ακόμη ώρες πριν φύγει το αεροπλάνο και είπαμε να περάσουμε από τη σπηλιά των λεόντων, το ΣΥ.Φ.ΑΕΛ Θεσσαλονίκης.
Με το που πάτησα το πόδι μου μέσα μια ανατριχίλα με διαπέρασε. Τα παιδιά όχι μόνο έχουν ένα οίκημα για να λένε πως υπάρχει μα το συντηρούν, το φροντίζουν και το έχουν σαν το σπίτι τους.
Το αλκοόλ έρεε άφθονο και η μουσική ότι έπρεπε, όλα για την ΑΕΛ, όλα για την πάρτη της. Οι περισσότεροι είχαν ήδη χαλάσει το χαρτζιλίκι τους για να βρεθούν στην ανατολική για τον αγώνα με τον «συμπολίτη». Η τρέλα όταν είσαι μακριά όπως κατάλαβα και εγώ μεγαλώνει, διογκώνεται και το μικρόβιο της ΑΕΛ κυριεύει κάθε σου κύτταρο. Το πιο σημαντικό πως κανείς δεν είναι μόνος, το οίκημα του συνδέσμου είναι εκεί μαζί με τόσα λιοντάρια που έχουν την ίδια «αρρώστια» για τη θρησκεία μας.
Και χαμηλώνει μουσική και αρχίζουν τα συνθήματα, θα μπορούσαν να ήταν οπουδήποτε αλλού, σε μοδάτα club, σε high-στέκια όπως θα έκαναν οι περισσότεροι της ηλικίας τους, θα μπορούσαν να το παίζουν μούρη σε μαγαζάκια και να πλήττουν στο facebook γράφοντας το πόσο καλά περνούν. Προτίμησαν όμως να βρίσκονται μαζί με τ’ αδέρφια τους παρέα, να πίνουν εις υγεία της μεγαλύτερης ιδέας που γέννησε ο πλανήτης, να χορεύουν και να διασκεδάζουν ενωμένοι. Γιατί η ΑΕΛ τους ένωσε, τους έδειξε το δρόμο να βρίσκονται εκεί μαζί παρέα, να μοιράζονται κάθε τι και να προσκυνούν τα σπουδαία ιδανικά της. Γιατί η ΑΕΛ τους ένωσε αφού τους έδειξε στην πορεία της ζωής πως είναι πάνω απ’ όλα και όλους, σαν το αξιότερο και υπέρτατο ιδανικό.
Κάποιοι στη ξενιτιά κρατάνε τη σημαία ψηλά, ήμουν για λίγο εκεί μαζί τους σε Βουλγαρία και «Σαλόνικα». Η απόσταση δε τους κοπάζει και καμία δυσκολία δε φαντάζει ικανή να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο τους. Και όλα αυτά για λίγο που είχα τη τύχη να καθίσω και εγώ μαζί τους, περνάνε άλλα τόσα βράδια γεμάτα από ΑΕΛ και γαλαζοκίτρινη τρέλα τόσα χιλιόμετρα μακριά που νιώθεις περήφανος πως τούτη η τεράστια ιδέα έχει προστάτες παντού, προστάτες που δε τη ξεχνάνε, δεν αφήνουν τη φλόγα της ΑΕΛ μέσα τους να κοπάσει μα αντιθέτως τη δυναμώνουν.
Τους σκέφτομαι να βλέπουνε τους αγώνες από τόσο μακριά, να τραγουδούν κι’ ας μην είναι ικανή η φωνή τους να περάσει τους ωκεανούς και να ταξιδέψει μέχρι την ανατολική, να χορεύουν και να πίνουν γι’ αυτήν από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό κι’ ας είναι τα δευτερόλεπτα τόσο βαριά κι’ ανούσια μακριά της.
Και ο καθένας μας να την υπηρετεί με το δικό του τρόπο…
Γιατί ταχτήκαμε να την υπηρετούμε πιστά και ο όρκος που δώσαμε από παιδιά, «μετρά». «Μετρά» ακόμα και τόσα χιλιόμετρα μακριά.
Υ.Γ 1 Το σεβασμό μου σε κάθε παλικάρι που βρίσκεται στη ξενιτιά, με τη μαγκιά, το σεβασμό και τη αξιοπρέπεια του φάρο και θωρακισμένες τις αξίες της Αθλητικής Ένωσης Λεμεσού.
Υ.Γ 2 Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στα αδέρφια μου τα οποία αν και θέλω να ευχαριστήσω ονομαστικώς θα το αποφύγω, ξέρουν πάρα πολύ καλά και ποιοι είναι και τι έκαναν.
Υ.Γ 3 Κυρ-Γιάννη ελπίζω πως θα τα καταφέρεις κι’ ας μου παν λίγα λεπτά πριν βγει αυτό το άρθρο δημόσια πως σχεδόν μας άφησες. Κουράγιο Γιωργάρα μου!!!
Σας ευχαριστώ ολόψυχα για το χρόνο σας, να ‘στε πάντοτε καλά.
Με σεβασμό και εκτίμηση Π.Σ