Μια μελετημένη μελλοντική συζήτηση -Π.Σ-

Τόσο αργά μα με πήραν πάλι οι σκέψεις τη συμβαίνει ρε γαμώτο, και κοντά ούτε ένας φίλος να μιλήσω ούτε καν εκείνος ο ξενιτεμένος δεν ήτανε ονλινε και έτσι έμεινα μόνος να πνίγομαι από σκέψεις και ερωτήματα.

Σ’ όλα τα ερωτήματα να υπάρχει λογική απάντηση και τίποτε όμως να μην είναι λογικό σ’ αυτόν το τόπο. Πραγματικά λυπάμαι που είμαι αναγκασμένος να ζήσω εδώ, λυπάμαι που κάποτε πρέπει να μιλήσω στα παιδιά μου -αν ο Θεός με αξιώσει να κάνω- ότι έτσι δουλεύει το σύστημα, ότι η χώρα τους είναι μια βρομόχωρα, ένας τόπος γεμάτος ρουσφέτι και υποκρισία, ένας τόπος ψεύτικος που κανονικά δεν έπρεπε να υπάρχει. Ότι δυστυχώς δεν θα πρέπει να πάτε με τα νερά του, δεν θα πρέπει να το ακολουθήσετε και ούτε να λυγίσετε όταν αυτό σας καλέσει να προσαρμοστείτε.

‘’Θα είναι δύσκολη ζωή σας παιδιά μου, θα είναι δύσκολη μα θα ζείτε περήφανα, θα ζείτε ΑΕΛίστικα, θα ζείτε με αξιοπρέπεια και θα είστε αληθινά παιδάκια. Θα σας χτυπούν μα δεν θα σκύψετε, θα σας μαχαιρώνουν μα δεν θα ματώνετε, θα σας υποτιμούν μα δεν θα χάνετε την αυτοεκτίμηση και το πάθος σας, γιατί θα είμαι δίπλα σας, τα πέρασα και γω όπως και ‘’οι άλλοι’’, ‘’οι δικοί μας’’, κι αυτά θα περνούμε όσο υπάρχει στο χάρτη αυτή η βρώμα που λέγετε Κύπρος’’

Αυτά θα τους πω, νομίζω πως είναι σωστά. Δεν ξέρω αν θα τα κρατώ απ’ το χέρι σε 3, σε 5 ή σε 10 χρόνια μα τα πιο πάνω σίγουρα θα τους τα πω. Θα είναι βλέπετε πάντα επίκαιρα. Γιατί σ’ αυτό τον τόπο τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, τίποτα δεν θα γίνει καλύτερο. Πάντα θα ζούνε βολεμένα τα καθίκια με τις γραβάτες και τα πολλά χρήματα, πάντα θα αποφασίζουν στα σκοτεινά για πολλούς, πάντα θα φέρνουν κάθε τι στα μέτρα τους, πάντα οι μπάτσοι θα χτυπούν αναίτια και να τους χτυπήσεις δεν θα γίνετε, πάντα θα είσαι στιγματισμένος και το πρόσωπο σου θα μπαίνει σε ένα κύκλο που θα προβάλλεται συχνά στα Μ.Μ.Ε (βλ. 3/2/2011), πάντα θα σε κυνηγούν και θα σε κοιτάζουν περίεργα. Πάντα θα σε ο κακός, μα και ο μόνος αληθινός, ο μόνος αυθεντικός.

Κι’ αν με ρωτήσουν γιατί αυτός να χτυπά και εμείς όχι τι να τους απαντήσω? Βλέπετε δεν είμαι κανένας μορφωμένος? Πως θα το χειριστώ? Κι’ αν με ρωτήσουν γιατί αντέχουμε? Γιατί δεν αντιδρούμε? Τι να πω? Αντιδρούμε?

Θα αντιδράσουμε δυστυχώς όταν κάποιος πεθάνει από τα χέρια μας, αυτή είναι αντίδραση και αυτή είναι η λύση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος και σίγουρα αυτό δεν πρόκειται να το πω σε παιδιά.

Τι μόνη απάντηση που θα μπορέσω να δώσω με σιγουριά είναι στην ερώτηση για το ποιοι είναι οι άλλοι? Ποιοι είναι οι δικοί μας? ‘’Δικοί μας είμαστε εγώ, εσύ, ο Θείος Μιχάλης, ο Θείος Λεωνίδας, όόόόλοι αυτοί που κάθε σαββατοκύριακο φοράμε τα κίτρινα μας και πάμε να δούμε την δική μας πατρίδα την δική μας ιδέα, αυτοί που παλεύουν με θάρρος και πίστη γι’ αυτά που αγαπούν ’’ και κάπου εκεί σφηνώνετε η απάντηση και σ’ ένα άλλο ερώτημα, Γιατί μας κυνηγούν ?Γιατί δεν μας θέλουν?? Δεν ξέρω αν θα διαβαστεί ποτέ από σπλάχνο μου κι αν τα δει ποτέ γραμμένα, μα ‘Παιδί μου δεν μας θέλουν γιατί δεν γινόμαστε σαν κι’ αυτούς, δεν ακολουθούμε τις ψεύτικες πολιτικοποιημένες ιδέες τους, γιατί δεν πέφτουμε χαμηλά, γιατί έχουμε όνειρα, έχουμε βλέψεις και προπάντων αξιοπρέπεια, αξίες και ιδανικά που αυτοί ποτέ δεν πρόκειται να αποκτήσουν, δεν γίνετε να αποκτήσουν γιατί δεν έχουν ουσία στη ζωή τους. Και η δική μας ουσία είναι η ΑΕΛ. Και η δική μας πατρίδα είναι η ΑΕΛ.

Και η δική μας, μόνη σύνδεση με το χώμα αυτό παιδί μου είναι ΜΟΝΟ η ΑΕΛ.
Λυπάμαι που πρέπει να μεγαλώσεις εδώ, λυπάμαι που ποτέ δεν θα σε αντιμετωπίσουν στα ίσα, λυπάμαι που θα ζήσεις δύσκολα, λυπάμαι μα αν δεν αγαπούσα αυτή την ομάδα, αυτή την πατρίδα αυτή την ιδέα θα μετανάστευα στο Τιμπουχτού ή στο Τουρκμενιστάν εκεί σίγουρα θα σε αντιμετώπιζαν σαν ένα απλό άνθρωπο, σαν μία ψυχή. Εκεί σίγουρα θα ζούσες ανθρώπινα, μακριά από ρουσφέτια, υποκρισίες και θα σου αρκούσαν τα λίγα και καλά, μ’ αυτά ζούμε έτσι κι αλλιώς. Αυτοί θα μπορούσαν να ζήσουν εκεί παιδί μου? Αυτοί θα μπορούσαν μακριά από την καρέκλα τους? Τα χρυσά τους κουτάλια? Τα ακριβά τους κοσμήματα και τα αξιώματα τους? ΟΧΙ. Εσύ όμως μπορείς.

Δεν ξέρω αν ποτέ το διαβάσεις αυτό μα να ξέρεις πως λυπάμαι που εξαιτίας μου αναγκάστηκες να μεγαλώσεις σ’ αυτό τον τόπο, που αναγκάστηκες να ζήσεις δύσκολα και βασανισμένα. Που αναγκάστηκες να ανεχτείς κάθε είδους εγκληματία.

Βρωμάει ο βάλτος πολύ και είναι δίπλα μας, μα είναι βαθύς, κι’ όσο περνάνε τα χρόνια μεγαλώνει και γεμίζει ανθρώπους σκάρτους, ψεύτες, υποκριτές και κανένας από τους δικούς μας δεν είναι μέσα. Κάνε ότι θες στη ζωή σου, απλά μην πέσεις εκεί γιατί τα χέρια τους τα σάπια όσο δεν συμβιβάζεσαι θα σε τραβάνε να τους ακολουθήσεις, θα σε θέλουν υποταγμένο και δειλό σαν κι’ αυτούς.
Κι όταν προσπαθήσουν να σε βάλουν κεκλεισμένων των θυρών στην ίδια σου τη ζωή σήκωσε το κεφάλι, σφίξε τη γροθιά, φόρα την κίτρινη σου φανέλα, βγες στο δρόμο, σε κάθε στενό θα ξεφυτρώνει και ένας δικός μας που θα σε ακολουθά, συνεχίστε με ψηλά τη σημαία, θα ξεφυτρώνουν από παντού δικοί μας, παθιασμένοι και περήφανοι, και οι σημαίες θα γίνονται όλο και περισσότερες θα κιτρινίζουν και θα είναι έτοιμες να καλύψουν αυτή τη ‘’χώρα’’, αρχίστε το τραγούδι και ανεμίστε τες , δυνατά και περήφανα χωρίς σταματημό, δώστε παλμό και ένταση, σφίξτε πιο δυνατά τις γροθιές σας, αρχίστε να τρέχετε με φόρα στο φράγμα που εκείνοι έφτιαξαν, αγκαλιαστείτε όλοι μαζί και σπάστε το, δείξτε την δύναμη, το πάθος και τη ψυχή σας. Στείλτε τους στην κόλαση και εκείνη τη στιγμή θα σας βλέπουμε μέσα από το κίτρινο φόντο που φτιάξατε για μας θα σας βλέπουμε πανοραμικά και θα σας ακούμε δυνατά και εκείνη τη στιγμή θα αναστηθούμε όλοι στον ουρανό για μια ιδέα, για μια πατρίδα, για μια ουσία
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΕΛ ΜΑΣ.

Υ.Γ 1 Όπως της δώσανε το τσεκ τον 30.000 της έδωσαν και το κύπελλο, τόσο φανερά πλέον τα πράγματα

Ευχαριστώ για το χρόνο που αφιερώσατε σ’ ένα ακόμη άρθρο μου -Π.Σ-