Keep copying… -Π.Σ-
Κάθε άρθρο μου περιέχει δικά μου βιώματα, δικά μου συναισθήματα και δικές μου εμπειρίες. Όλα αυτά προσπαθώ να ταυτίσω μαζί σας και να εκφραστείτε από κάθε γραμμή μου, από κάθε μου λέξη.
Μέχρι τώρα νομίζω πως τα καταφέρνω και ευχαριστώ όλα τα παιδιά που κατά καιρούς με ‘’συγχαίρουν και με ευχαριστούν’’ για αυτά που γράφω. Κάθε άρθρο μου είναι και δικό σας.
Δυστυχώς μετά λύπης μου έμαθα πως οπαδοί του γκεύ Θεού της πόλης μας κλέβουν τα άρθρα μου και τα παρουσιάζουν ως δικά τους.
Αυτό είναι ντροπή παλιόπαιδα, τα όσα καταγράφω εκφράζουν εμένα και τους χιλιάδες ΛΕΟΝΤΕΣ δεν χωράτε πουθενά για να παίρνετε τα άρθρα μου και να τα αλλάζετε.
Και μπαίνω στο ψητό με αποδείξεις και όχι ψέματα όπως αυτοί συνηθίζουν
Παρακαλώ προσέξτε τις ημερομηνίες, δεν έμαθα να λέω ποτέ ψέματα στη ζωή μου και δεν θα το έκανα σε εσάς που εκτιμώ για το χρόνο που διατίθεται και την τιμή που μου κάνετε να διαβάζεται κάθε μου άρθρο
Σας παραθέτω παρακάτω το κλεμμένο άρθρο μαζί με την εικόνα του από print screen…
Ματώστε την φανέλλα
ΤΡΊΤΗ, 15 ΜΆΡΤΙΟΣ 2011 10:26 LEGENDG1
Και πάλι με βρίσκει το ξημέρωμα, στο τασάκι αμέτρητα τσιγάρα και στο μυαλό μου επίσης αμέτρητες σκέψεις να με βασανίζουν. Σκέψεις που δεν έχουν να κάνουν ούτε με οικογένεια, ούτε για δουλειά ούτε για το μέλλον μου αλλά σκέψεις που αφορούν την ίδια μου την ζωή, την ίδια μου την αγάπη. Ετσι δειλά δειλά άρχισα να τυπώνω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου ξέρωντας πως αυτά που θα γράψω σίγουρα δεν θα είναι χειρότερα από αυτό το έκτρωμα που παρουσιάζει η ομάδα μας τις τελευταίες αγωνιστικές. Ομάδα χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς πλάνο ανάπτυξης, μια ομάδα που κάθε άλλο παρά ομάδα έμοιαζε. Νοιώθω και ίσως φίλοι μου και εσείς έτσι να νοιώθετε μαζί μου πως μου έχουν ντροπιάσει, ρεζιλέψει την ίδια μου την ζωή. Πως μου έχουν καταστρέψει τα όνειρα μου και πως κανένας δεν νοιάζεται πλέον για ‘μας.
Και έρχομαι τώρα στο σημείο να ρωτώ τον ίδιο μου τον εαυτό τι φταίει ο αγνός Απολλωνίστας να παιρνά όλο αυτό το μαρτύριο; Τι φταίει αυτός ο κόσμος που δηλώνει πάντα παρών σε χιόνια και βροχές σε λύπες και χαρές να βιώνει αυτό τον εξευτελισμό; Στην ουσία μόνο αυτός ο κόσμος θυμίζε κάτι από Απόλλων. Αυτός ο κόσμος κρατάει την σημαία της ομάδας μας ψηλά, αυτός ο κόσμος πάλεψε με κάθε αδικία, αντιμετώπισε κάθε λογής κίνδυνο, στάθηκε πίσω από κελιά, έβαψε τα χέρια του με αίμα για αυτή την ιδέα που μεγάλωσε και έμαθε να αγαπά. Μέσα σε ένα κόσμο ψεύτικο, διευθαρμένο χωρίς αξίες και ιδανικά αυτός παρέμεινε ο ίδιος. Είναι το ίδιο αυθεντικός όπως ήταν τότε. Σταθερός στις αξίες , στα ιδανικά, στα πιστεύω του μα προπάντον στην αγάπη του. Στον Απόλλωνα του. Αν δεν ήταν αυτός ο κόσμος τώρα δεν θα μιλούσαμε για Απόλλωνα, γιατί πολύ απλά δεν θα υπήρχε.
Σεβαστείτε αυτό τον κόσμο, μην τον καταστρέφεται. Ασελγώντας απάνω στον Απόλλωνα, ασελγείτε και πάνω μας αφού είναι το είναι μας, κομμάτι του εαυτού μας. Αυτός ο κόσμος ήταν, είναι και θα παραμείνει περήφανος και δεν πρόκειται κάνενας παίκτης μισθοφώρος, κανένας προπονητής και κανένα διοικητικό στέλεχος να του αμαυρώσει αυτή την περιφάνεια.
‘Εχετε νιώσει ποτέ το συναίσθημα να θέλετε τελειώσει κατι περιμένωντας καρτερικά το αύριο; Ενδεχομένος πολλοί από εσάς. Λοιπόν και εγώ έτσι νιώθω για την φετινή χρονιά. Μια χρονιά αρρωστημένη από όλες τις απόψεις. Από τα αγωνιστικά μέχρι και τα διοικητικά. Μια χρονιά που κανενας δεν θέλει να θυμάται. Μια χρονιά όπου όλοι εγκατέλειψαν την ομάδα μας από χορηγούς μέχρι και διοικούντες αφήνοντας τον Απόλλωνα να μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι στον ωκεανό και να δέχεται χτυπήματα από παντού. Μια τονωτική ένεση σε όλο αυτό τον γολγοθά που περνάμε ήταν η έξοδος μας στην Ευρώπη. Ο στόχος αυτός αποτελεί απλά ένα όνειρο απατηλό και τώρα αυτό που μας απομένει είναι το κύπελλο. Αυτό το λίγο ασήμι θα μας σώσει κυριολεκτικά την χρονιά. Δεν θέλω να σκεύτομαι τι πρόκειται να ακολουθήσει έτσι και δεν πάρουμε την πρόκριση μας στην επόμενη φάση του κυπέλλου. Μαύρες σκοτεινές μέρες πρόκειται να ακολουθήσουν.
Όταν την Τετάρτη σε ένα αγώνα της χρονιάς παίζετε το μισό κύπελλο παιρνούν σε δεύτερη μοίρα οι τελευταίες εμφανίσεις της ομάδας. Στον αγώνα του κυπέλλου ο Απόλλωνας καλείται να παίξει σαν Απόλλωνας. Δεν χωρά καμιά δικαιολογία αν δούμε τους παίκτες στο γήπεδο χωρίς πάθος και επηρεασμένους από τα τελευταία ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Ο αγώνας είναι ορόσημο. Είναι παιχνίδι για ΑΝΤΡΕΣ. Μπαίνεις στο γήπεδο, παλεύεις , τα δίνεις όλα ιδρώνεις την φανέλα ”πεθαίνεις” στο γήπεδο και στο φινάλε πανηγυρίζεις την πρόκριση. Ας ελπίσουμε πως αυτό τον Απόλλωνα θα δούμε την Τετάρτη. Λάθη σίγουρα θα γίνουν αλλά οι παίκτες πρέπει να βάλουν καλά στο μυαλό τους πόσο σημαντικό είναι για την ιστορία του συλλόγου μας αυτό το κύπελλο.
Πόσο μακρινό είναι το ταξίδι του περασμένου Μαίου; Τότε που οι παίκτες μας έδωσαν ψυχή και σώμα για να πάρουν αυτό το κύπελλο. Τότε που ανάγκασαν όλους τους οπαδούς μας να βγουν στους δρόμους να φωνάξουν και να πανηγυρίσουν με την ψυχή τους. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την υποδοχή των παικτών; Τους ξέφραινους πανηγυρισμούς; Τα δάκρυα χαράς; Όλοι, εχθροί και φίλοι είχαμε γίνει ένα. Ένα κουβάρι, μια αγκαλιά. Πως μπορείς να περιγράψεις με λόγια αυτές τις εικόνες; Μικρά παιδιά ακόμα και ηλικιωμένοι με σημαίες στα χέρια να τραγουδάνε με όλη την δύναμη της ψυχής τους. Βλεπετε η ηλικία δεν παίζει κανένα απολύτος ρόλο μπροστά στην πραγματική αγάπη. Πραγματικά όλη η Λεμεσός στο πόδι. Θέλουμε ξανά να ζήσουμε αυτές τις μοναδικές στιγμές. Τις αξίζουμε. Πρώτα για τους εαυτούς σας , για την ιστορία της ομάδας μας και μετα για ΄μας.
Με αυτά και μ’αυτά με βρίσκει το χάραμα, άλλη μια μέρα αρχίζει και με βρίσκει στην ίδια ρουτίνα, στην ίδια καθημερινότητα να σκεύτομαι όλα όσα ζήσαμε και με αυτά να συνεχίζω ακλόνητος και γεμάτος περηφάνεια στην ίδια διαδρομή που χαράξαμε από παιδιά. Κανένας και τίποτα δεν μπορεί να μας σταματήσει. Μια ζωή εκεί να παλεύουμε, να νοιαζόμαστε, να πονάμε μα προπάντον να αγαπάμε αυτη την ιδέα.
Τώρα σας παραθέτω το print screen από το δικό μου άρθρο το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω λινκ
THURSDAY, 27 JANUARY 2011 22:34
ADMINISTRATOR
HITS: 170
Eίναι 5 το πρωί ετοίμασα τον ναργιλέ μου και άναψα τα κάρβουνα μου να φυσήξω τις σκέψεις μου στον αέρα, όπως συνηθίζω να κάνω κάθε βράδυ. Μόνο που αυτές οι σκέψεις δεν είναι ότι κι’ ότι αφορούν την ίδια τη ζωή μου, αφορούν την ίδια την αγάπη μου. Δυστυχώς από παιδί δεν έμαθα να αγαπάω καμία ομάδα, δεν έμαθα να λατρεύω κανένα σωματείο παρά μόνο την ίδια τη ζωή μου, την ίδια την ΑΕΛ μου, την ίδια αυτή που αγαπάτε και εσείς, δεν ξέρω αν μπορείτε να μπείτε στην δικιά μου ψυχοσύνθεση μα η ΑΕΛ είναι ένα και το αυτό με την ίδια την ύπαρξή μου, την ίδια τη ζωή μου.
Χαλάρωσα στο γραφείο ξέροντας ότι από τον πόνο που νοιώθω μέσα μου δεν θα μπορούσα να πάρω την πένα στο χέρι μου δεν θα μπορούσα να γράψω κάτω αυτό που συνήθως κάνω, τα συναισθήματα μου.
Άρχισα όμως δειλά δειλά μιας και αποκλείεται το παρών μου άρθρο να είναι χειρότερο από το έκτρωμα που είδα στο Παπαδόπουλος, μια ομάδα χωρίς αρχή και τέλος, μια ομάδα που πολύ απλά δεν ήταν ομάδα. Νοιώθω πως έχουν εξευτελίσει, μηδένιση την αγάπη μου, τα όνειρα μου, την ίδια τη ζωή μου, νοιώθω πως δεν νοιάζεται πλέον κανένας για μας, για μένα, για την ζωή μας.
Δεν ξέρω πώς να προχωρήσω , με πιάνει το παράπονο, δώσαμε όσα έχουμε και δεν έχουμε γι’ αυτή την αγάπη, γι’ αυτή την ζωή, παλέψαμε με κάθε τις αδικία, φλερτάραμε με κάθε λογής κίνδυνο, κλάψαμε μέσα σε κελιά ματώσαμε τα χέρια και το σώμα μα ακόμα είμαστε εδώ όλοι μαζί, οι ίδιοι απαράλλακτοι, χωρίς σταματημό, με το ίδιο πάθος πως γίνετε να μην μπορούν όλοι αυτοί που αποτελούν την αγάπη της ζωής μας να νοιώσουν αυτά που εμείς νοιώθουμε, έστω και το 1% έστω και κάτι μικρό, να πάρουν κάτι από μας.
Πως? Πως δεν σεβάστηκαν τους προγόνους μας και την ρεζιλεύουν καθημερινώς. Πώς?
Ποιοι?
Ντροπή.Ντροπή.Ντροπή. Δεν το πιστεύω πως έκαναν την ΑΕΛ μας έτσι, πως μας
κατάντησαν ΈΤΣΙ τη ζωή μας.
Σταματώ, σβήνω , συνεχίζω, πετώ το χαρτί και το παίρνω απ’ τον κάλαθο δεν γίνετε αυτό, δεν το πιστεύω είσαι η ΑΕΛ, η τεράστια, η ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΕΜΕΣΟΥ, η ιστορία ενός ολόκληρου τόπου, ενός τόπου που επιδεικνύει κάθε τι ψεύτικο και γελοίο, ενώ μόνο εσύ παραμένεις αυθεντικός και σταθερός στις ίδιες αξίες, στα ίδια πιστεύω στα ίδια ιδανικά, στην ίδια αγάπη, στην ΑΕΛ ΣΟΥ, ενώ μόνο εσύ ο ΑΕΛίστας παραμένεις αυθεντικός κάποιοι άλλοι δεν το κατανοούν και συνεχίζουν το ίδιο βιολί.
Ο ΑΕΛίστας κρατά μια ζωή την ΑΕΛ εδώ ψηλά, περήφανη και σταθερή αν δεν υπήρχε αυτός ο άρρωστος κόσμος, αυτός ο πιστός στρατιώτης, η ΑΕΛ θα ήταν μια ομαδούλα της σειράς, που θα βάδιζε μόνη από τεσσάρα σε τεσσάρα και από αποτυχία σε αποτυχία μέχρι την διάλυση. Αυτός ο κόσμος την κρατά εδώ, μεγάλη και περήφανη, αυτοί που κοιμούνται (στις καλές μέρες) και ξυπνούν με την έννοια και την σκέψη τους στην αγάπη τους, στην ζωή τους, στην ΑΕΛ τους.
Γι’ αυτό μην μας την διαλύετε, μην μας την σκοτώνετε, μην μας την καταστρέφετε είναι η ίδια η ζωή μας, είναι το μέλλον μας, η αγάπη και τα όνειρα μας, η λατρεία και το είναι μας, το δάκρυ και η χαρά μας , ΜΗΝ ΜΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΕ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ. Από το δίπλα δωμάτιο ακούω τα μικρά αδέρφια μου να συζητούν για το σημερινό, να μην κοιμούνται κι ας έχουν σχολείο αύριο και σ’ αυτό το καταραμένο φειςμπουκ λογής λογής σχολιαρόπαιδα να μην βγαίνουν από ονλινε και να συζητούν για το αποψινό και διερωτώμαι με το φτωχό μου μυαλό τι τελικά θα αφήσουμε σ’ αυτά τα ρομαντικά και ατίθασα παιδιά, σ’ αυτά τα παιδιά που γεμάτα δύναμη, θέληση και πάθος επέλεξαν να ζήσουν και να ζουν καθημερινά τη δύσκολη αυτή ρουτίνα του ΑΕΛίστα, αυτό τον δύσκολο δρόμο που άλλο από πόνο και πίκρες δεν έχει, τι θα τους αφήσουμε άραγε? Τι θα μείνει γι’ αυτούς? Τι θα επιζήσει?
Και μ’ αυτές τις σκέψεις με βρίσκει το χάραμα ο σκύλος ξυπνά, οι άλλοι για δουλειά, και γω το ίδιο, με περιμένει μεγάλη μέρα και συνεχίζω να ζω την ίδια ρουτίνα, την ίδια καθημερινότητα από παιδί, και συνεχίζω να σκέπτομαι τα πιο πάνω, και συνεχίζω να στέκομαι ακλόνητος και περήφανος, χωρίς σταματημό , και συνεχίζω να πονώ, να νοιάζομαι, να βασανίζομαι και να διερωτώμαι, και συνεχίζω να προσπαθώ, να παλεύω και να αντιστέκομαι, να βασανίζω το μυαλό και τη ψυχή μου, ΝΑΙ ΡΕ συνεχίζω για τη ζωή μου, συνεχίζω για την ΑΕΛ ΜΟΥ.
Υ.Γ Η ΑΕΛ ΜΑΖΙ ΣΑΣ
Ευχαριστώ,
Π.Σ
Έχετε μιμηθεί πανό μας, έχετε κλέψει συνθήματα μας, έχετε κάνει φανέλες δικά μας σλόγκαν, τώρα κλέψατε και τα συναισθήματα μας?
Τόσα λίγα μπορείτε να νοιώσετε για την απλή σας ομάδα που κλέβετε αυτά που νοιώθουμε εμείς για το μεγαλείο της δικής μας ιδέας, της δικής μας θρησκείας της δική μας πατρίδας.
Δεν μπορείτε να νοιώσετε όπως εμείς, δεν μπορείτε να νοιώσετε ότι ο σπουδαίος ΑΕΛίστας και αυτό το αποδεικνύετε εδώ και τόσα χρόνια.
Συνεχίστε να μιμείστε κάθε μας κίνηση, ποτέ μα ποτέ δεν θα γίνετε εμείς.
Συνεχίστε να κρύβεστε πίσω από ανώνυμα άρθρα
Συνεχίστε να κρύβεστε πίσω από την πλάτη μας και να υιοθετείτε κάθε μας κουβέντα κάθε μας λέξη, μα τα συναισθήματα είναι βαθιά μέσα μας, δεν γεννιούνται με το show την προπαγάνδα και τις εντυπώσεις.
Αν έχετε έστω και λίγο ίχνος αξιοπρέπειας και θέλετε να σας ονομάζουν οπαδούς κατανοήστε πως αυτό που κάνετε είναι το πιο λίγο κλεψιά. Και είναι ντροπή σας.
Δεν θα ξανά ασχοληθώ μαζί σας. Αλλά το απολαμβάνω που είστε συχνοί αναγνώστες της στήλης μου.
Εμείς εκεί στο ΣΥ.Φ.ΑΕΛ έχουμε αξιοπρέπεια, αξίες και ιδανικά, εμείς χαράζουμε δρόμους και εσείς τους ακολουθείτε…
Μιμείστε τον Μπαμπά, έτσι κάνουν τα παιδιά
Keep copying…
Π.Σ
Διαβάστε και το Keep Copying 2 …