Ποιοι είστε? -Π.Σ-

Ίσως δεν κάνω για να σχολιάζω τα τεκταινόμενα, κι αν το κάνω κάποτε δεν θα ‘μαι καλός, συγχωρείστε με, δεν είμαι ούτε δημοσιογράφος, ούτε κάτι σχετικό , ούτε καν ταλέντο δεν έχω απλά προσπαθώ να περάσω αυτά που νοιώθω στο χαρτί. Για το θέμα όμως που θα αναφερθώ πάει καιρός από την τελευταία φορά που το συζητήσαμε, μα δεν ξεχνιέται είναι μέσα μας και δεν σβήνει, είναι πάθος και μίσος για εκδίκηση.

Αποστόλου Αντρέα, να ζήσετε όσοι γιορτάζατε παρεμπιπτόντως. Όπως οι περισσότεροι σας βρέθηκα σε τραπέζι κάποιου Αντρέα, Άντρου, Άντρης τέλος πάντων δεν έχει καμία σημασία.

Τι κάνει ο μικρός, -ας τον πούμε Α-, είναι καλύτερα ρωτήθηκε συγγενικό του πρόσωπο?
Τι καλύτερα απαντάει? από γιατρό σε γιατρό τον τρέχουμε απαντάει με οργή και λύπη. Χάλια ψυχολογικά αλλά και σωματικά. Χτυπήθηκε στα γεννητικά όργανα μέχρι που τον χτυπούσαν και δεν ένοιωθε τίποτα, χτυπήθηκε στο κεφάλι σε σημείο να χρειάζεται ραφές, το κορμί του γεμάτο μώλωπες.
Και πετάγεται ο άσχετος της παρέας πως γίνετε ποιοι «άνθρωποι» θα έκαναν όλα αυτά σε ένα παιδί κάτω τον 16 ετών.

Οι μπάτσοι του απαντώ με μίσος, μόνο αυτοί, και το συγγενικό πρόσωπο του ανήλικου σκύβει το κεφάλι δείχνοντας την απογοήτευση του.
Δεν γίνετε πετάγεται ξανά ο άσχετος μέχρι που τα παίρνω στο κρανίο. Και το συγγενικό πρόσωπο του ανήλικου ξεσπά… Απλά περπατούσε, δεν έκανε τίποτα περίμενε το αυτοκίνητο να έρθει να τον πάρει. Χωρίς λόγο μπλέχτηκε σε όλα αυτά και είμαι σίγουρος πως αν φορούσε άλλο χρώμα φανέλας δεν θα είχε τόσα προβλήματα τώρα εξ’ αιτίας αυτόν που θέλουν να ονομάζονται αστυνομικοί, αυτόν που εμείς πληρώνουμε, αυτούς που πληρώνουμε για να αφήνουν στίγματα τα οποία θα μείνουν χαραγμένα για μια ζωή σε ανήλικα παιδιά.

Αυτούς που αν τους δεις έξω από τη στολή θα λυπηθείς να τους φτύσεις. Κρύβουν πίσω από τη στολή το κόμπλεξ και τα μικρά τους παπάρια τα οποία ποτέ δεν είχαν, γιατί αν τα είχαν θα έβγαζαν τίμια το φαγητό τους και όχι για να χτυπούν παιδιά και γυναίκες κάθε βδομάδα. Κρύβουν κάθε βρωμιά τους πίσω από μια στολή, μα ποτέ δεν θα καταλάβουν πως αυτή η στολή (του Ρομποκοπ) αντικατοπτρίζει τον εαυτό τους, τη φάτσα τους, το εγώ τους που ποτέ δεν θα ανακαλύψουν. Ποτέ δεν θα ανακαλύψουν τι είναι στ’ αλήθεια αφού πάντα ήθελαν κάτι να γίνουν, ποτέ δεν έμαθαν τι, έτσι έγιναν «αστυνομικοί». Πληρωμένα πιονάκια από τον ιδρώτα φτωχών ανθρώπων, να χτυπάνε παιδία, γυναίκες, άοπλους, ανθρώπους 65-70 ετών (υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες, συγκεκριμένης εφημερίδας) στο κεφάλι μέχρι τελικής πτώσης και όταν η γυναίκα τους πανικοβάλετε να συλλαμβάνεται κι αυτή λόγω του περιβόητου νόμου της οχλαγωγίας.
Τι προσπαθείτε να δείξετε ρε? Ποιοι είστε? Δεν υπάρχει παράδεισος για εσάς και εύχομαι να καείτε στην κόλαση ένας ένας, να χτυπηθείτε μια μέρα όσο χτυπήσατε και να πονέσετε όσο πόνο προκαλέσατε. Όσο πόνο προκαλέσατε σε εκείνα τα παιδιά που πήρατε τον πατέρα τους με την κλούβα και τα αφήσατε όλο το βράδυ μόνα, όσο πόνο προκαλέσατε στις οικογένειες των αθώων ΑΕΛιστών ανηλίκων. Όσα συντρίμμια και όσα σκατά κάνατε στη ψυχολογία ενός αθώου παιδιού το οποίο απειλούσατε να μην μιλήσει στο δικαστήριο ότι χτυπήθηκε στη φυλακή.

Στην οικογένεια του ενήλικα που συλλάβατε γιατί μπήκε μπροστά να χτυπήσετε εκείνον, όταν σας είδε με μανία τέσσερεις τέσσερεις να χτυπάτε τα ανήλικα παιδιά γιατί φορούσαν κίτρινα και περπατούσαν, δήθεν παρεμπόδιζε το έργο σας, ποιο έργο σας ρε? Ποίο έργο σας? Είχε αξιοπρέπεια ο ΚΥΡΙΟΣ και παπάρια μεγάλα τα οποία ποτέ δεν θα αποκτήσετε, ποτέ δεν φύτρωσαν σε σας κι’ έχουν χαθεί από τότε που φορέσατε την στολή εκείνη, στολή μας εμάς είναι η καρδιά μας, η κίτρινη καρδιά μας που μας οδηγεί παντού, με ψυχή και καρδιά, και παρεμπίπτοντος ούτε αυτά θα τα αποκτήσετε, αφού ποτέ δεν είχατε όνειρα, αξίες και ιδανικά, τίποτα δεν σας γαλούχησαν γουρουνάκια παρά μόνο να μισείτε τον εαυτό σας, να νοιώθετε δυνατοί χτυπώντας ανήλικα αθώα παιδιά, αφού φοβάστε, φοβάστε κάθε ανάσα, κάθε χαμόγελο και κάθε δάκρυ μας φοβάστε και κοιμάστε με το ρόπαλο, και ξυπνάτε με την ασπίδα μη τυχόν και οι «αλήτες» με τα κίτρινα τρυπώσουν σαν κοιμάστε και βιάσουν την στολή σας, την στολή αυτή που πραγματικά είσαστε, την στολή που φτιάχτηκε κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σας.
Έχω τόσα πολλά να γράψω και έχω χαθεί στις λέξεις, δεν γράφουν τα δάχτυλα μου μα το μίσος που κυριαρχεί μέσα μου όταν αναγκάσατε τότε τα παιδικά μου μάτια να δουν την «γυναίκα» μαδίτισσα να χτυπά με όλη της την δύναμη εσκεμμένα ένα 8 χρόνο παιδάκι και να σωριάζετε χάμω… και όταν οι δικοί του έτρεξαν κοντά… χτυπήθηκαν επίσης, το ένα άτομο έμεινε πίσω από τα κάγκελα για μήνες γιατί έκανε το λάθος να προστατεύσει ένα πολύ δικό του παιδάκι, τα θυμάμαι, τα θυμάμαι όπως κι άλλα πολλά. Δεν ξέρω τι να γράψω νοιώθω ότι κάπου πρέπει να κλείσει αυτό το άρθρο αλλά κάτι με κρατά να γράψω, να τα μοιραστώ μαζί σας να πω τα πάντα ίσως αύριο ξυπνήσω πιο ήρεμος και ξεχάσω ότι πληρώνω για να με χτυπούν, πως με μισούν γιατί μισούν τον εαυτό τους, πως ζουν για να μας πίνουν το αίμα, δεν πρόκειται να ξεχάσω όμως ότι όλα αυτά τα προκαλεί το κίτρινο κασκόλ μου, η κίτρινη φανέλα μου και η κίτρινη καρδιά μου.

Όσα κι αν προκαλεί περήφανος θα περπατώ και δυνατά θα τραγουδώ, γιατί έχω κάτι να αγαπώ, κάτι να ελπίζω και κάτι να ονειρεύομαι κι αυτά με κάνουν Άνθρωπο, κι αυτή είναι η διαφορά μας, είμαι Άνθρωπος και δεν με κάνει η ασπίδα και η στολή και για να το ξέρεις, δεν θα συγκαταλεγείτε ποτέ μέσα στους ανθρώπους.
Χτυπάτε στο ψαχνό, ποτέ όμως δεν θα μας διαλύσετε, ποτέ δεν θα λιγοστέψουμε , ποτέ δεν θα σταματήσουμε, δεν είμαστε όποιοι και όποιοι, δεν φοβηθήκαμε ποτέ τίποτα και κανένα, μάθαμε να γεννιόμαστε μέσα από κάθε μάχη να κερδίζουμε κάθε πόλεμο, το ξέρετε καλά αυτό κι ας το παίζετε παπάκια, Α-ν-α-κ-ω-χ-η ολόκληρος στρατός, δεκαπλάσιος αριθμός, μα εμείς ασταμάτητοι, μοναδικοί… Δεν παλεύαμε με ρόπαλα και δακρυγόνα αλλά με τα χέρια και την καρδιά…

Νικήσαμε και θα νικάμε κάθε πόλεμο γιατί τις μάχες τις φτιάχνετε μόνοι σας και τις «νικάτε» μόνοι σας, με άτομα τρίτης ηλικίας και παιδάκια δημοτικού (Αρχές που έχετε ρε γαμώτο) τους πολέμους όμως???
Εύχομαι στ’ αδέλφια μας να λάμψει το δίκαιο και η αλήθεια, γιατί η αλήθεια σ’ αυτή την σάπια κοινωνία είμαστε εμείς, χτυπήστε την αλήθεια, χτυπήστε το μέλλον νομιζόμενοι ότι θα ζείτε αιώνια, χτυπήστε εμάς, χτυπήστε τα παιδιά μας, χτυπήστε και βαράτε τις ζωές μας, τα κίτρινα όνειρα μας, τις ΑΕΛίστικες ψυχές μας, την σκιά που τόσα χρόνια κυνηγάτε και δεν πιάνετε, μα τίποτα απολύτως δεν θα αλλάξει, κι αν θέλετε μια μέρα αυτός ο τόπος να πάει μπροστά χτυπήστε τότε τους εαυτούς σας.

Π.Σ