13.12 -Π.Σ-

Πως να αγγίξει το δακρυγόνο εκεί βαθιά, πως να μας ”πιάσει”? Άτε το κατάπια, το ανέπνευσα, μα στέκω ακόμα μπροστά σας χωρίς ασπίδα, ρόπαλο, εξάρτηση, και ότι άλλο έχετε. Στέκω με κάτι που δεν έχετε. ΚΑΡΔΙΑ, στέκω εδώ και τόσα χρόνια δεν λύγισα δεν σταμάτησα, τι να μου κάνει η φυλακή, τι να μου κάνει το δακρυγόνο, τι να μου κάνει το ξύλο?

Πως να με κάνει να νοιώσω, τα όνειρα και τα συναισθήματα που νοιώθουμε γι’΄αυτό το ιδανικό δεν ξεγράφονται ούτε πονάνε με τα ληγμένα χημικά σας.
Ριξτε όσα θελετε, είναι καλα κρυμμένα βαθιά στην ψυχή μας, τόσο βαθιά που ακόμα κι αν μας σκίσετε δεν θα τα βρείτε, δεν είναι αναλώσιμα, ούτε χειροπιαστά. Βαράτε στο ψαχνό γυναικόπαιδα επειδή σας αναγκάσαμε να ζητήσετε ανακωχή πριν λίγους μήνες. Τελικά ποιοι είναι οι τρομοκράτες? Τελικά ποιοι είναι οι αλήτες?

Και κάπου μακριά βλέπω ένα παιδί να φωνάζει μπάτσο σου γαμώ το σπίτι…και ο μπάτσος να ορμά με μίσος να χτύπήσει το παιδί που είχε απλά το ”απίστευτο θράσος” να του Θυμίσει εκείνη την ώρα…τη μαλακία έκανε που έγινε μπάτσος.

Λευτεριά στ’ αδέρφια μας.

13.12.2010 ( 1312 -> A.C.A.B)

Γιατί κανείς δεν ξεχνά, τίποτα δεν ξεχνιέτε.

Π.Σ