AEΛ – ΖΩΗ ΜΟΥ -Π.Σ-

Eίναι 5 το πρωί ετοίμασα τον ναργιλέ μου και άναψα τα κάρβουνα μου να φυσήξω τις σκέψεις μου στον

αέρα, όπως συνηθίζω να κάνω κάθε βράδυ. Μόνο που αυτές οι σκέψεις δεν είναι ότι κι’ ότι αφορούν την ίδια τη ζωή μου, αφορούν την ίδια την αγάπη μου. Δυστυχώς από παιδί δεν έμαθα να αγαπάω καμία ομάδα, δεν έμαθα να λατρεύω κανένα σωματείο παρά μόνο την ίδια τη ζωή μου, την ίδια την ΑΕΛ μου, την ίδια αυτή που αγαπάτε και εσείς, δεν ξέρω αν μπορείτε να μπείτε στην δικιά μου ψυχοσύνθεση μα η ΑΕΛ είναι ένα και το αυτό με την ίδια την ύπαρξή μου, την ίδια τη ζωή μου.
Χαλάρωσα στο γραφείο ξέροντας ότι από τον πόνο που νοιώθω μέσα μου δεν θα μπορούσα να πάρω την πένα στο χέρι μου δεν θα μπορούσα να γράψω κάτω αυτό που συνήθως κάνω, τα συναισθήματα μου.
Άρχισα όμως δειλά δειλά μιας και αποκλείεται το παρών μου άρθρο να είναι χειρότερο από το έκτρωμα που είδα στο Παπαδόπουλος, μια ομάδα χωρίς αρχή και τέλος, μια ομάδα που πολύ απλά δεν ήταν ομάδα. Νοιώθω πως έχουν εξευτελίσει, μηδένιση την αγάπη μου, τα όνειρα μου, την ίδια τη ζωή μου, νοιώθω πως δεν νοιάζεται πλέον κανένας για μας, για μένα, για την ζωή μας.
Δεν ξέρω πώς να προχωρήσω , με πιάνει το παράπονο, δώσαμε όσα έχουμε και δεν έχουμε γι’ αυτή την αγάπη, γι’ αυτή την ζωή, παλέψαμε με κάθε τις αδικία, φλερτάραμε με κάθε λογής κίνδυνο, κλάψαμε μέσα σε κελιά ματώσαμε τα χέρια και το σώμα μα ακόμα είμαστε εδώ όλοι μαζί, οι ίδιοι απαράλλακτοι, χωρίς σταματημό, με το ίδιο πάθος πως γίνετε να μην μπορούν όλοι αυτοί που αποτελούν την αγάπη της ζωής μας να νοιώσουν αυτά που εμείς νοιώθουμε, έστω και το 1% έστω και κάτι μικρό, να πάρουν κάτι από μας.
Πως? Πως δεν σεβάστηκαν τους προγόνους μας και την ρεζιλεύουν καθημερινώς. Πώς?
Ποιοι?
Ντροπή.Ντροπή.Ντροπή. Δεν το πιστεύω πως έκαναν την ΑΕΛ μας έτσι, πως μας
κατάντησαν ΈΤΣΙ τη ζωή μας.
Σταματώ, σβήνω , συνεχίζω, πετώ το χαρτί και το παίρνω απ’ τον κάλαθο δεν γίνετε αυτό, δεν το πιστεύω είσαι η ΑΕΛ, η τεράστια, η ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΕΜΕΣΟΥ, η ιστορία ενός ολόκληρου τόπου, ενός τόπου που επιδεικνύει κάθε τι ψεύτικο και γελοίο, ενώ μόνο εσύ παραμένεις αυθεντικός και σταθερός στις ίδιες αξίες, στα ίδια πιστεύω στα ίδια ιδανικά, στην ίδια αγάπη, στην ΑΕΛ ΣΟΥ, ενώ μόνο εσύ ο ΑΕΛίστας παραμένεις αυθεντικός κάποιοι άλλοι δεν το κατανοούν και συνεχίζουν το ίδιο βιολί.
Ο ΑΕΛίστας κρατά μια ζωή την ΑΕΛ εδώ ψηλά, περήφανη και σταθερή αν δεν υπήρχε αυτός ο άρρωστος κόσμος, αυτός ο πιστός στρατιώτης, η ΑΕΛ θα ήταν μια ομαδούλα της σειράς, που θα βάδιζε μόνη από τεσσάρα σε τεσσάρα και από αποτυχία σε αποτυχία μέχρι την διάλυση. Αυτός ο κόσμος την κρατά εδώ, μεγάλη και περήφανη, αυτοί που κοιμούνται (στις καλές μέρες) και ξυπνούν με την έννοια και την σκέψη τους στην αγάπη τους, στην ζωή τους, στην ΑΕΛ τους.
Γι’ αυτό μην μας την διαλύετε, μην μας την σκοτώνετε, μην μας την καταστρέφετε είναι η ίδια η ζωή μας, είναι το μέλλον μας, η αγάπη και τα όνειρα μας, η λατρεία και το είναι μας, το δάκρυ και η χαρά μας , ΜΗΝ ΜΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΕ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ. Από το δίπλα δωμάτιο ακούω τα μικρά αδέρφια μου να συζητούν για το σημερινό, να μην κοιμούνται κι ας έχουν σχολείο αύριο και σ’ αυτό το καταραμένο φειςμπουκ λογής λογής σχολιαρόπαιδα να μην βγαίνουν από ονλινε και να συζητούν για το αποψινό και διερωτώμαι με το φτωχό μου μυαλό τι τελικά θα αφήσουμε σ’ αυτά τα ρομαντικά και ατίθασα παιδιά, σ’ αυτά τα παιδιά που γεμάτα δύναμη, θέληση και πάθος επέλεξαν να ζήσουν και να ζουν καθημερινά τη δύσκολη αυτή ρουτίνα του ΑΕΛίστα, αυτό τον δύσκολο δρόμο που άλλο από πόνο και πίκρες δεν έχει, τι θα τους αφήσουμε άραγε? Τι θα μείνει γι’ αυτούς? Τι θα επιζήσει?
Και μ’ αυτές τις σκέψεις με βρίσκει το χάραμα ο σκύλος ξυπνά, οι άλλοι για δουλειά, και γω το ίδιο, με περιμένει μεγάλη μέρα και συνεχίζω να ζω την ίδια ρουτίνα, την ίδια καθημερινότητα από παιδί, και συνεχίζω να σκέπτομαι τα πιο πάνω, και συνεχίζω να στέκομαι ακλόνητος και περήφανος, χωρίς σταματημό , και συνεχίζω να πονώ, να νοιάζομαι, να βασανίζομαι και να διερωτώμαι, και συνεχίζω να προσπαθώ, να παλεύω και να αντιστέκομαι, να βασανίζω το μυαλό και τη ψυχή μου, ΝΑΙ ΡΕ συνεχίζω για τη ζωή μου, συνεχίζω για την ΑΕΛ ΜΟΥ.

Υ.Γ Η ΑΕΛ ΜΑΖΙ ΣΑΣ

Ευχαριστώ,
Π.Σ