Για τα παιδιά του χθές, του σήμερα και του αύριο -Π.Σ-
Γεννιέσαι απροετοίμαστος και χωρίς να σε ρωτήσουν, σε έχουν στα σκοτεινά για μήνες να διερωτάσαι που θα βγάλει, και ξαφνικά το χέρι του γιατρού σε τραβάει και το φως ξεπροβάλλει. Γονείς, συγγενείς όλοι εκεί να χαρούν του παιδιού την ανατολή, και εσύ εκεί από πάνω πολλοί και να μην ξέρεις το γιατί, που πάω, ποιοι είναι όλοι αυτοί?
Κάνεις τα πρώτα βήματα και στέκεις καλά καλά, μα που να ξέρες πως σ’ αυτή τη κοινωνία δεν είναι αρκετά , δεν είναι αρκετά τα δικά σου βήματα αφού τα πόδια θα σου κόψουν πριν βηματίσεις δυνατά.
Πιο μετά αρχίζεις να μιλάς, μόνος , με άλλους και παιχνίδια μα δεν ξέρεις πως όσα κι’ αν πεις ότι κι αν κάνεις όλα εδώ κάτω παραμένουν ίδια.
Γύρω στα 5 πας στο σχολείο και πρέπει της μάνας να πεις το πρώτο σας αντίο, γράμματα πρέπει να μάθεις, να είσαι καλό παιδί, και στο τέλος να σπουδάσεις.
Από τότε σε καλουπώνουν, σε βάζουν σ’ ένα φαύλο κύκλο με ρουτίνα για ζωή, χτίζουν τοίχους γύρω από σένα, τα ιδανικά σου άλλοι αποφασίζουν πριν προλάβεις να ζήσεις, άλλοι τη ζωή σου ζουν.
Και έτσι ο φαύλος κύκλος ευρύνεται και στου συγχυσμένου σου μυαλού οι πιέσεις αμβλύνονται, πρέπει, πρέπει, πρέπει, πρέπει, πρέπει, θα, θα, θα, θα, θα, …
Μεγαλώνεις και πλέον στο κομπιούτερ την βγάζεις, δεν υπάρχουν αλάνες ούτε παιδικές χαρές για να κατασταλάξεις, να αράξεις και με τη παρέα να παίξεις , να τρέξεις, να πέσεις, να χτυπήσεις, να κλάψεις, να γελάσεις. Μονάχος κι αν το κάνεις θα ‘ναι σε digital μορφή και με εικόνα HD και χειριστήριο με δόνηση για να νοιώθεις πως θα ήταν στην αληθινή ζωή.
Γίνεσαι έφηβος ξεσπάς, βρίζεις, φωνάζεις , σκίζεις και τι μετά; Όλα πήραν το δρόμο τους γιατί πριν την εφηβεία άλλοι έλεγχαν εσένα, άλλοι αποφάσιζαν για σένα όπως και για μένα.
Και τώρα είναι αργά, πρέπει να παντρευτείς να βρεις δουλειά, να κάνεις παιδιά, και μετά καταλάβεις πως δεν είσαι αυτός που θα θελες να ήσουν, δεν είναι τα όνειρα σου αυτά που ζεις, δεν είσαι εσύ αυτός που έγινες και σε μισείς.
Μα ποτέ δεν είναι αργά το νόμισμα όπως και η ζωή έχει πάντοτε δύο όψεις, άλλοι θα το στρίψουν για σένα, μα εσύ πάτα φρένα στο βαγόνι που σε βάζουν για να σε κατευθύνουν στα δικά τους λημέρια, ζήτα τη δική σου δικαίωση κάνε τα πάντα για την δικιά σου εξιλέωση, δεν μπορείς να ζεις αποφάσεις άλλων, ζήσε για σένα γιατί πολύ γρήγορα το αύριο θα γίνει τώρα, και το σήμερα θα γίνει παρελθόν, το παρών θα μείνει εκτός, όχι όμως και εσύ, που πρέπει να ζήσεις αυτό που θες να κάνεις αυτό που σε γεμίζει σαν άνθρωπο, να πετάξεις τις αλυσίδες που σου φόρεσαν, και να σπάσεις τους τοίχους που σου έκτισαν, να πάρεις πρωτοβουλίες να ζήσεις ανθρώπινα και με ανθρωπιά. Η οποία έχει χαθεί στις μέρες μας ζήσε την, δώσε την, και έτσι μακριά από όλους τους φραγμούς, τις ταμπέλλες, και τις βιτρίνες που βάζουμε, να γίνουμε καλύτεροι σαν κοινωνία, σαν άνθρωποι ζώντας σαν ξεχωριστές προσωπικότητες που δεν καταπατούν τα δικαιώματα του άλλου και όχι σαν ρομπότ με συγκεκριμένες κινήσεις, κατευθύνσεις, χωρίς παρορμήσεις, χωρίς αυθορμητισμό και καλή περιέργεια, χωρίς ενθουσιασμό, χαμόγελο και πάνω απ’ όλα συναισθήματα που χάθηκαν στις μέρες μας λες και δεν χωράνε στη κοινωνία της απάτης, της δολιοφθοράς, της δουλείας και της μαλακίας που μας δέρνει.
Δεν θα ξεχάσω τα λόγια των γονιών μου όταν πήγα για πρώτη φορά σχολείο « Θέλουμε να γίνεις πρώτα Άνθρωπος, και μετά οτιδήποτε άλλο» . Εφ’ όσον νοιώθω καλά με τη συνείδηση μου νομίζω έπραξα αυτό που μου είπαν από τότε , δεν ξέρω ίσως και να μην είναι περήφανοι για μένα που δεν έχω πετύχει τίποτα άλλο στη ζωή μου, είμαι τουλάχιστον ένας άνθρωπος, ένας μοναχικός κατ’ επιλογήν άνθρωπος.
Σπρώξτε τα παιδιά να γίνουν άνθρωποι, με κριτική σκέψη, άποψη και συναισθήματα, μόνο έτσι θα γίνουμε μια κοινωνία που οι άνθρωποι της θα απολαμβάνουν κάθε μέρα που θα περνά με χαμόγελο, ευτυχία και ανιδιοτελή αγάπη, μακριά από σχέσεις γεμάτες συμφέρον και βλέμματα γεμάτα φθόνο.
Μόνο εσείς μπορείτε να σώσετε τον εαυτό σας. Μόνο εσείς μπορείτε να κάνετε το μέλλον δικό σας.
Και να θυμάσαι πως πρέπει να τα έχεις πρώτα καλά με σένα για να είσαι εντάξει με τους άλλους.
Υ.Γ Εννοείτε πως κλείνουμε τα αυτιά σε καλέσματα των Μ.Μ.Ε και σε καλέσματα ψευτοπολιτικατζήδων και καρεκλοκένταυρων που το μόνο που θέλουν είναι την πνευματική και ψυχική μας υποταγή.
Y.Γ2 Να γελάτε και να κλαίτε δυνατά. Να ζείτε το καλό ή το κακό με πάθος και σθένος, έτσι θα νοιώσετε ότι πραγματικά ζείτε, υπάρχετε.
Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας Π.Σ
Φίλε ΠΣ συμφωνώ απόλυτα με όλα αυτά τα ωραία που λες στο άρθρο σου πιο πάνω, στο οποίο όμως ξεχνάς κάτι πολύ σημαντικό: Σε αυτό τον γαμημένο τον κοσμάκι, ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ.
Συνεπώς, μόνο αν φτιάξουμε έναν κόσμο στον οποίο θα ζούμε μόνο εμείς, θα μπορούμε να απαλλαγούμε από τα όσα ορθώς αναφέρεις στο άρθρο σου.
ΟΜΩΣ, ακριβώς επειδή δεν είμαστε μόνοι μας, δεν μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο όπως τον θέλουμε εμείς. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, ο καθένας για τον εαυτό του, είναι να αγαπήσουμε αυτό που είμαστε, να αντιδρούμε για αυτό που μας επιβάλλουν να είμαστε και να έχουμε δύναμη της άποψης μας, δύναμη στη ψυχή μας και στο είναι μας.
Αγαπητέ φίλε δέχομαι αυτό που λες, πως πρέπει να αγαπήσουμε τον εαυτό μας όπως είμαστε, ΑΛΛΑ όχι να συμβιβαστούμε με αυτά που άλλοι αποφάσισαν για εμάς, να συμβιβαστούμε με πράγματα τα οποία δεν θελήσαμε ποτέ απλά για να εξυπηρετήσουμε μια βιτρίνα και κάποια κλισέ. “και καταλάβεις πως δεν είσαι αυτός που θα θελες να ήσουν”, πως θα μπορούσα να αγαπήσω κάτι στο οποίο δεν ήθελα ποτέ να γίνω; Αν αγαπώ τον εαυτό μου γιατί να τον τιμωρώ κάνοντας τον κάτι που ποτέ δεν θα ήθελε και δεν θα τον ικανοποιούσε; ”
Θα ήταν όμως πανέμορφο αν ο καθ’ ένας από εμάς έφτιαχνε ένα δικό του κόσμο συναισθημάτων, αξιών και ιδανικών και ζούσε μέσα σ’ αυτών χωρίς όπως ανέφερα και στο άρθρο να καταπατά τα δικαιώματα και τα συναισθήματα του διπλανού του. Συμφωνούμε απόλυτα στα τελευταία λόγια σου, τα οποία έγραψα αρκετές φορές σε άρθρα μου, ότι ο καθ’ ένας πρέπει να πιστέψει στον εαυτό του, στις δυνάμεις του και να κλείσει τα αυτιά σε διάφορες προκλήσεις που μας θέλουν καθοδηγούμενους και πιόνια στις ορέξεις είτε των πολιτικών, είτε και της ίδιας της ζωής. Εμείς καθορίζουμε το κάθε τι και με εμπειρίες του χθές βαδίζουμε για το αύριο πάντα με πίστη στον εαυτό μας. Αρκεί να είσαι πρώτα αυτό που ΕΣΥ θέλεις για να ΣΕ αγαπήσεις.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σου και που άκουσες την δική μου άποψη. Να είσαι πάντα καλα Π.Σ