Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΕΛΙΣΤΑ -Π.Σ-
Ήμουνα τότε 17 και επηρεασμένος από κάποιες καταστάσεις που είχα βιώσει στη ζωή μου έψαχνα διέξοδο, από κάπου λοιπόν να κρατηθώ. Αυτή την διέξοδο δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να την βρω ούτε κόπος, ήταν δίπλα μου για χρόνια, απ’ τη μέρα γέννησης μου, απλά από εκείνο το διάστημα και μετέπειτα έγινε ένα και το αυτό με τη ζωή μου. Βλέπετε όταν περνάς κάποιες δυσκολίες στη ζωή σου μετράς τι έχεις γύρω σου, τι σε κρατά ζωντανό και τι σου δίνει δύναμη και νόημα να αντέξεις και να μην λυγίσεις μπροστά στα καμώματα της ζωής που έχει ως στόχο της να σε καθηλώσει και να σε πάρει με τα νερά της.
Για να μην πολυλογώ παιδί τότε αρχίζοντας να μαθαίνω τι πραγματικά σημαίνει αγάπη, αφοσίωση και νόημα στη ζωή έγραψα πάνω σε ένα παλιό κινητό που είχα και σε γραμματοσειρά greeklish τα παρακάτω
Σας τα παραθέτω για ευκολία στην ανάγνωση με ελληνικούς χαραχτήρες
ΑΕΛίστας όχι απλός οπαδός πάντα πορωμένος πάντα δυνατός αν ήταν παίχτης θα ήτανε θεός πάντα με ψυχή και καρδία για την ομάδα που αγαπά. Καταθέτει το κορμί του για την ιδέα που μεγάλωσε για την ιδέα που ζει αναγκάζει όλους να μιλούν για αυτόν, να τον σχολιάζουν να τον σέβονται και να τον φοβούνται. Πέρασε πολλά 40 χρόνια πέτρινα καθόλου λίγα. Η ιστορία περήφανη όμως μέσα του κυλά στο κίτρινο αίμα, τον ανασταίνει όταν πονά τον δυναμώνει γιατί αγαπά, αγαπά πραγματικά αυτό που λέγεται ΑΕΛ περισσότερο από τον εαυτό του, το σπίτι και τη ζωή του, για αυτόν η ΑΕΛ αναπνοή δεν ζει χωρίς αυτή, πάντα κυνηγημένος μπάτσοι και διαιτησία τον χτυπούν σε κάθε βήμα πάντα με αδικία δεν κωλώνει έζησε πολλές δεν φοβάται ακόμα μια, η ιστορία του γεμάτη έχει δημιουργήσει και πελάτη που μιμείται ότι κάνει μα πάντα απομίμηση του ΑΕΛίστα θα είναι, όπως και οι άλλοι. Τον προδώσανε πολλοί, πρόεδροι ποδοσφαιριστές και μη δεν τους ξέχνα ΠΟΤΕ κανείς δεν ξέχνα όλοι σιγά σιγά παίρνουνε σειρά και θα καούνε στην πυρά η ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΕΛΙΣΤΑ χαρές μηδαμινές μα πάντα εκεί περισσότερο στις λύπες κάποιος είπε ΑΕΛ στις νίκες ΑΕΛΑΡΑ στις ΗΤΤΕΣ, είχε δίκαιο πάντα ήταν εκεί και το 96 ακόμα πιο πολλοί όσα και αν περάσουν δεν τους νοιάζει, δεν μασάνε πάντα περήφανοι τους άλλους καθοδηγάνε. Πάντα εκεί πάντα πιο πολλοί πάντα ζωντανοί. ΚΑΙ ΟΤΑΝ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΧΤΥΠΑ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΕΛ ΘΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑ!
Κι’ όμως αυτά τα λόγια βγήκαν απ’ την ψυχή του τότε 17χρόνου εγώ μου, αυτά είδα μέχρι τότε στη ζωή μου, εκείνες τις εμπειρίες μάζεψα και έγραψα αυτά τα λόγια βγαλμένα μέσα από την καρδιά και τα παιδικά μου μάτια. Εμπειρίες και βιώματα που με είχαν κάνει να την αγαπήσω περισσότερο, να της αφεθώ και να γίνει η ζωή μου.
Τα λόγια αυτά μετά από παρότρυνση που είχα τα έκανα βίντεο με ήχο, έκλαψα ατέλειωτες ώρες μέχρι να το τελειώσω γι’ αυτό σε κάποια σημεία κάπου χάνεται η φωνή.
[youtube id=”mp2KHeMFqWo” width=”600″ height=”350″]
Κλείνοντας θέλω να ξέρετε αδέρφια μου ότι τη ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΕΛΙΣΤΑ δεν μπορεί να τη ζήσει όποιος και όποιος, χρειάζεται παπάρια, δύναμη, πάθος και ανιδιοτελή αγάπη. Η ζωή του ΑΕΛίστα δεν είναι για πολλούς ούτε για βολεμένους. Είμαστε φτιαγμένοι για τα δύσκολα, να αντέχουμε εδώ χωρίς τίτλους, χωρίς πολλές χαρές. Και όσο υπάρχει ζωή σ’ αυτό τον πλανήτη θα υπάρχει τόσο η ΑΕΛ όσο και η δική μας ζωή γεμάτη εμπόδια, δυσκολίες, αγκάθια, και δρόμους δυσκολοδιάβατους μα η μαγκιά είναι να τα ξεπερνάμε, να συνεχίζουμε, να προχωρούμε ακάθεκτοι. Να είστε περήφανοι αδέρφια που επιβιώνουμε και είμαστε μπροστάρηδες σ’ αυτή τη κοινωνία που μας υποτιμά και μας έχει σαν κλοτσοσκούφι της ως ΑΕΛίστες.
Δύσκολο πράγμα η ζωή του ΑΕΛίστα μα για ‘μας καθήκον και τιμή.
Y.Γ1 Το 17χρόνο τότε εγώ μου διερωτόταν επανειλημμένος Είσαι ΑΕΛ γιατί? Όλα αυτά στο επόμενο ή σ’ ένα άλλο άρθρο
Σας ευχαριστώ. Π.Σ