Η μπάλα δίνει κουράγιο στην πιο αγνή της μορφή

Μεγαλώνοντας τριάντα χρόνια πριν, έβλεπες το ποδόσφαιρο και γενικά τον αθλητισμό με άλλο μάτι, ήταν όλα πιο αγνά, πιο όμορφα, με περισσότερο χρώμα στη μνήμη και χωρίς ψεγάδι υποκρισίας.

Στις μέρες μας ο αθλητισμός ξεπουλήθηκε στο βωμό των χρημάτων και του κέρδους όπως τα περισσότερα.  Εκείνο που έδινε χαμόγελα τότε έχει καταντήσει γραφικό και πολλές φορές χώρος για μαφιόζους και ανθρώπους που κοιτάνε μόνο να απομυζήσουν (λογοπαίγνιο για τις μίζες;) από το χώρο.

Αλιεύσαμε μια φωτογραφία από το διαδίκτυο η οποία δείχνει τη χαρά που μπορεί να δώσει το ποδόσφαιρο στην πιο απλή του μορφή, η συνεργασία, η αμοιβαία κατανόηση του συμπαίκτη σου και η προσπάθεια για να στείλεις τη μπάλα ανάμεσα σε δυο πέτρες ή δυο στύλλους.

Αφήνουμε τη φωτογραφία να μιλήσει από μόνη της.

Η ιστορία πίσω απ’ αυτή τη φωτογραφία.

Λιμάνι Πειραιά, πέτρινη αποθήκη, αργά τη νύχτα. Οι πρόσφυγες παίζουν μπάλα. Γελάνε, γιατί πέφτει ξανά και ξανά στη θάλασσα.
Έχουν φτιάξει ένα καφάσι με σχοινιά και “ψαρεύουν” τη μπάλα όποτε τους πέφτει στο νερό. Μέσα στο χάος, καμιά φορά, οι ίδιοι, σε κάνουν να νιώθεις ότι έχουν ήδη περάσει όλα τα σύνορα του κόσμου.
Κάτι, που αυτοί που φτιάχνουν σύνορα και φράχτες, δεν θα νιώσουν πότε.

Δεν έχει περάσει ούτε καιρός που τραβήχθηκε, θα ‘ναι 1-2 νύκτες, όταν εμείς στριμωχνόμασταν σε ζεστά τοπία, κουβεντιάζαμε ή διασκεδάζαμε, αυτοί οι άνθρωποι με μια μπάλα κατάφεραν να ζήσουν συναισθήματα που πάει καιρός να αισθανθούμε εμείς που τα έχουμε όλα.

Μόνο RESPECT και Κουράγιο.