Η ΑΕΛ ΜΑΣ – Λεόντων γνώμες … γράφει η Ι.Π

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων την αγαπητή μας φίλη που επέλεξε το lions-radio και τους αναναγνώστες του για να μοιραστεί τις σκέψεις και τα συναισθήματα της.  

Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο όπως μας στάλθηκε.

Η ΑΕΛ ΜΑΣ

Οργή, θλίψη, προβληματισμός και τόσα άλλα παρόμοια συναισθήματα και άτακτες σκέψεις. Δεν θέλω να μπω και’γώ στο τρυπάκι που πολλοί θελητά ή όχι μπήκαν τον τελευταίο καιρό και το μόνο που ακούμε είναι τα : «Φταίει ο τάδε – να φύγει!»,  «Να παραιτηθεί φτάνει πια να μας κοροϊδεύει», «Φτάνει πια να ζητάνε μόνο από τον ΑΕΛίστα» και άλλα τόσα.. Βέβαια από την άλλη, και κάποιος να μη θέλει, εκεί έξω γίνεται ο πόλεμος από τα Μ.Μ.Ε. (αρκετές φορές τόσο προκλητικός) με τις βομβαρδιστικές ειδήσεις τους,  που θα γαργαλίσουν το μυαλό σου και θα το παρασύρουν. Όπως είπα όμως, δεν θέλω να δώσω περαιτέρω έκταση σε αυτά τα θέματα – που δυστυχώς είναι ένας μεγάλος πονοκέφαλος.

Είναι η πρώτη φορά που αποφάσισα να γράψω και να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου, από την ξενιτιά που βρίσκομαι – ίσως να υπάρχουν κι άλλοι που νιώθουν το ίδιο. Θυμάμαι, πριν από καμιά δεκαριά – δεκαπενταριά χρόνια περιμέναμε το σαββατοκύριακο με αγωνία για να πάμε στο γήπεδο να δούμε την ΑΕΛ ΜΑΣ να αγωνίζεται, και ας μην έπαιζε σχεδόν ποτέ σαν φαβορί! Και ας τερματίζαμε κοντά στην 5^η-9^η θέση, πάντα πηγαίναμε στο γήπεδο, πάντα ζούσαμε την αγωνία, είχαμε την λαχτάρα για το τέρμα, είτε από τον φαλακρό μάγο Sebok να βάζει τέρμα και παντού να ηχεί το «Joszef Sebok οε οε οε», είτε από τον τρελλο-σαμουράι Corovic και η κερκίδα να «σείεται» και άλλα τόσα «είτε από».. Ακόμα και όταν η ΑΕΛ ΜΑΣ έφτασε να αγωνίζεται σε τόσους συνεχόμενους τελικούς κυπέλλου [με ανόρθωση, αεκ, πέγεια, (ομόνοια, απόλλων, αποελ πιο πρόσφατα)] πάντα ήμασταν εκεί. Και ας ήταν ο κάθε τελικός πιο βαρύ χαστούκι από τον προηγούμενο, πάντα σηκώναμε μανίκια, πεισμώναμε και ενωμένοι συνεχίζαμε για το αύριο αυτής της ομάδας! Ήμασταν περήφανοι που κερδίζαμε την πρόκριση για τον τελικό μέσα από συχνά δύσκολους ομίλους κυπέλλου, ακόμα και αν η ΑΕΛ ΜΑΣ στο πρωτάθλημα δεν τερμάτιζε στις πρώτες θέσεις..

Και τώρα; Τώρα, τι; Η ΑΕΛ ΜΑΣ, έγινε η «ΑΕΛ σου», «η ομάδα σου» στις συζητήσεις μεταξύ ΑΕΛιστών, κάποιοι ακόμη χαίρονται που η «ΑΕΛ σου» δεν σκοράρει, δεν νικά, δεν παίρνει όχι τρεις αλλά ούτε τον ένα βαθμό της ισοπαλίας, απλά και μόνο επειδή νιώθουν δικαιωμένοι που ήταν σε εκείνη την μισή μερίδα οπαδών που κάποτε φώναζαν να φύγει ο ένας ή ο άλλος, να γίνει η Α και η Β κίνηση, και δεν είχαν γίνει. Φτάνει πια! Φτάνει όλος αυτός ο εμφύλιος πόλεμος, ο πανικός, όλο αυτό το σούσουρο και η μουρμούρα!

Ξέρω, έζησες σχετικά όμορφα και καλύτερα τα τελευταία χρόνια (ειδικά το ’12!), ακόμη και εάν έχασες ένα πρωτάθλημα με κοροϊδία και δύο τελικούς κυπέλλου. Όταν η ομάδα έπαιζε πλέον σαν φαβορί, όταν κατάφερε και «ξόρκισε τα φαντάσματα» των αποτελεσμάτων που για χρόνια ήταν ίδια (ήττες σε γσπ, αμμόχωστος κτλ).  Έζησες ένα πρωτάθλημα μετά από 44 χρόνια, η πόλη καιγόταν για 44 μέρες, τρελάθηκες και μαζί σου τρέλανες και όλη τη Λεμεσό!! Έφτιαξες βαλίτσα επιτέλους και ταξίδεψες σε διάφορους προορισμούς στην Ευρώπη για να τραγουδήσεις πλάι της!!  Αλλά, για κοίταξε πίσω σου λίγο. Δεν έφτασες εδώ που έφτασες μέσα από εύκολα χρόνια και ούτε όλα σου χαριζόντουσαν απλόχερα. Πάλεψες, αγωνίστηκες με το κεφάλι ψηλά και πάντα για πάρτη της, πάντα γι’αυτήν! Για αρκετά χρόνια (τουλάχιστον από όταν εγώ ξεκίνησα να πηγαίνω γήπεδο), ο ΑΕΛίστας ήταν σε αρκετά δύσκολες συνθήκες, αλλά ήμασταν μαζί σε αυτές. Μερικοί από αυτούς, είχαν την ατυχία να ζήσουν την διαβάθμιση της ΑΕΛ μας στη Β’ κατηγορία, και είναι εδώ σήμερα, ανάμεσά μας, πιο δυνατοί!

Και ναι, καταλαβαίνω.. Καταλαβαίνω πως δε θες να είσαι στο ίδιο έργο θεατής.. Δε θες να γυρίσεις στις ίδιες παλιές παραστάσεις και σε θέατρα παραλόγου πάλι.. Ναι! Έχεις δίκαιο που νιώθεις πως σε κοροϊδεύουν και πως για αρκετό καιρό ήσουν σαν ένα καράβι χωρίς καπετάνιο, χωρίς πλήρωμα . Ίσως ακόμη να έχεις δίκαιο που, κατά τα λεγόμενα σου «φώναζες αλλά δεν σε άκουγαν».  Αλλά, ειλικρινά.. Στη σημερινή κατάσταση που βρισκόμαστε, πιστεύεις πως αυτά θα σε βοηθήσουν ; Θα ΤΗΝ βοηθήσουν ; Αυτά τα λόγια, οι κατηγορίες, οι φωνές και η αναστάτωση που μας δημιουργούν αλλά και που τα δημιουργούμε μεταξύ μας, θα την βοηθήσουν; Το ξέρεις πως όχι.. Πολλά είναι που με ενοχλούν και’ μένα, κινήσεις και «μεγάλα» λόγια που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.. Αλλά, πιο πολύ από όλα, με ενοχλεί η κατάσταση που επικρατεί μεταξύ μας.

Ταπεινή μου γνώμη, είναι μέλημα όλων μας η συσπείρωση και η ενότητα μεταξύ μας. Να σταματήσουμε να ρίχνουμε ευθύνες και κατηγορίες ο ένας στον άλλον, να αντικρύσουμε προσγειωμένα και κατάματα τα γεγονότα και μαζί να σπρώξουμε την ομάδα να ξεκολλήσει από τον πάτο του βαθμολογικού πίνακα, πριν έρθουν τα χειρότερα. Ας μην εθελοτυφλούμε! Μην ξεχνάς πως αυτός ήταν και ο πιο σημαντικός παράγοντας την χρονιά που στέφθηκες πρωταθλητής.  Δεν ξέρω ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις μέσα στις επόμενες μέρες.. Δεν ξέρω ποιος θα μείνει, ποιος θα φύγει, και ούτε ποιος θα έρθει.. Αυτό που ξέρω είναι μονάχα ένα…

Η ΑΕΛ σου, η ΑΕΛ μου, είναι μία.. Και είναι η ΑΕΛ ΜΑΣ!!! Και σε αυτή τη φάση που βρίσκεται τώρα, μας θέλει ενωμένους δίπλα της!

Όπως έκανες τόσα χρόνια.. Ή μάλλον, όπως κάναμε μαζί τόσα χρόνια για την ΑΕΛ ΜΑΣ !!!

Με σεβασμό προς τον κάθε ΑΕΛίστα,

Ι.Π.

Υ.Γ: « Δε θα λείψουμε από δίπλα σου ποτέ!! »