Στη λεωφόρο… -Π.Σ-

Περνούσε στη λεωφόρο με τους δύο του τροχούς και ένα χαμόγελο μέχρι  ‘κει πάνω, απολάμβανε κάθε δευτερόλεπτο οξυγόνου που εισέπνεε νιώθοντας λεύτερος, το οποίο παρεμπιπτόντως  εγώ λέρωνα περνώντας από δίπλα του με τ’ αυτοκίνητο μου για να βρεθώ σε ένα «τραπέζι».

Φαντάζομαι μπορεί να τον είδε κανείς και να είπε «μάνα μου ας τον σπρώξω και εγώ λίγο, εν και γιορτές τωρά», δίνοντας συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια στα οποία πρέπει να δίνουμε αγάπη και βοήθεια στον δίπλα.

Κι’ όσο ο μικρός Π. κυλούσε στη Νίκου Παττίχη επάνω στο αναπηρικό εμείς γεμίζαμε τα πιάτα μας με ένα σορό φαγητό που ποτέ δεν θα χόρταινε το αχόρταγο και αρρωστημένο εγώ μας.  Ξετυλίγαμε περιτυλίγματα να πάρουμε τα δώρα ενώ τόσες μέρες κοιτούσαμε απ’ έξω απ’ έξω τους ανθρώπους.  Μιλούσαμε για αγάπη και θαλπωρή όσο τις προηγούμενες ημέρες αλληλοβριζόμασταν, αλληλοσκοτωνόμασταν για τη δουλειά, για τα λεφτά, για την εξουσία ή έτσι χωρίς λόγο.  Λέγαμε για συναισθήματα ενώ τις υπόλοιπες μέρες τίποτα δε μας ακουμπούσε, όλα επιδερμικά μέχρι το κακό να περάσει το κατώφλι του σπιτιού μας αδιαφορούμε και σιωπούμε.  Καθόμαστε σε μια γωνιά, αγκαλιάζοντας τα γόνατα μας και ενώ το ακούμε που γυροφέρνει απ’ έξω ελπίζουμε να κτυπήσει τον γείτονα ή τον απέναντι.

Κάποιοι δεν μπορούν να αντιληφθούν πως χωρίσαμε  τις ώρες και τα λεπτά, ούτε τις θρησκείες και τις γιορτές που σου επέβαλαν.  Σε καμία περίπτωση τι είναι οι ημέρες και σε ποιες απ’ αυτές παριστάνουμε τους σκλάβους και σε ποιες τους ανθρώπους.  Το μόνο που επιζητούν για να κυλάει η ζωή τους ομαλά είναι αγάπη και σεβασμό, μ’ αυτά γεμίζουν και αυτά τους αρκούν.

Έτσι βλέπουν τον κόσμο τους, χωρίς ρολόγια, χωρίς θρησκείες, χωρίς επιλεκτική αγάπη και προπάντων χωρίς «πρέπει» και «θα».   Δε τους νοιάζει από που προέρχεσαι, ούτε ξέρουν τι ονομάσαμε εθνικότητα και ούτε τους ενδιαφέρει το χρώμα σου, τα μάτια τους αντιλαμβάνονται μόνο συναισθήματα, με αυτά βλέπουν.  Και εμείς οι φουκαριάρηδες που τα ξέρουμε όλα απλά κοιτάμε, κοιτάμε τα πάντα επιφανειακά, κοιτάμε τους ανθρώπους, κοιτάμε τις στιγμές να φεύγουν, πεθαίνουμε κάθε μέρα λίγο λίγο κοιτάζοντας τη σταδιακή καταστροφή του εαυτού μας.  Κοιτάμε να πάρουμε λεφτά, πολλά λεφτά, κοιτάμε να έχουμε καλή εικόνα όπως προστάζει εποχή και μη πάμε αντίθετα με τη μάζα αλλιώς θα μας δαχτυλοδείξουν.

Ο φίλος μου δεν θα έκανε κάτι τέτοιο σε καμία εποχή του χρόνου, σε κανένα, για κανένα λόγο, μπορεί να μην πάσχουν από σύνδρομο Down ή αυτισμό όπως ο μικρός Π. αλλά παλεύουν καθημερινά να παραμένουν Άνθρωποι.

Και ο μικρός φίλος – που τον άκουγα στον ύπνο μου ψες να μου ψιθυρίζει μη με ξεχάσεις- πήγαινε αντίθετα στο ρεύμα, σε μια μεγάλη λεωφόρο, ούτε καν στο πεζοδρόμιο γιατί ήταν τ’ αυτοκίνητα μας, αλλά ήταν ευτυχισμένος.   Ένιωθε εκείνη την ευτυχία που νιώθει ένα δεμένο σκυλί όταν κόψει την αλυσίδα ή σαν τη μαριονέτα που κάποιος της κόβει τα λουριά της, όπως ένα φυλακισμένο πουλί όταν βρει την πόρτα του κλουβιού ανοικτή, όπως εμάς που καθημερινά σαστίζουμε για ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα κρατώντας ψηλά την αξιοπρέπεια μας.

Έτσι βλέπουν λοιπόν τον κόσμο τους, χωρίς ρολόγια, χωρίς θρησκείες, χωρίς επιλεκτική αγάπη και προπάντων χωρίς «πρέπει» και «θα» και κάπως έτσι ζουν ελεύθεροι σε μια κοινωνία γεμάτη φυλακές, συγνώμη μα δεν έχω λόγο να σε πείσω αν αδυνατείς να με κατανοήσεις, εγώ πάντως … τάσσομαι μαζί τους.

Υ.Γ Θυμάμαι τότε στο σχολείο έτρεχε να αγκαλιάσει τους πάντες.  Δεν ήθελε να τους σαλιώσει αλλά οι μύες του ήταν αδύναμοι που άφηναν το σάλιο του πάνω μας σε κάθε αγκαλιά.  Δεν είχαμε πρόβλημα, το πρόβλημα το είχαν αυτοί που έτρεχαν να τον αποφύγουν.  Εμάς μας δίδασκε καθημερινά, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά που το μόνο που έβλεπες στα μάτια τους ήταν η ωμή πραγματικότητα, πως είναι να σου φέρονται σαν ασήμαντο και να σε έχουν στο περιθώριο, πόσο πιο σκληρό είναι το σύστημα σε άτομα που χρειάζονται περισσότερα και εμείς ξεχνάμε πως δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Ευχαριστώ για το χρόνο σου αδερφέ μου,
δεν είχα κάτι να γιορτάσω και προτίμησα να σου γράψω ορισμένες σκέψεις.
Να περνάς όμορφα.  Π.Σ