“Άδε, άδε…” -Π.Σ-

Έδειξα το εισιτήριο και προχώρησα, σταθήκαμε στην ουρά και φρόντισα να κρατήσω την υπομονή μου όπως κάθε φορά που βρίσκομαι σε παρόμοια κατάσταση.  Το να περιμένεις απλά και ευγενικά στη σειρά σου είναι λες και είσαι ηλίθιος στη σημερινή κοινωνία, όλοι ήθελαν να μπουν πρώτοι στο αεροπλάνο σκουντώντας και κτυπώντας μας.

Ξαφνικά πίσω μου μια άγνωστη φωνή λέει «Άδε, άδε τους κκιλίτζιρους ρε φίλε που έρκουντε στην Κύπρο, ίντα σκατόφατσες».  Κράτησα τη ψυχραιμία μου,  γύρισα τον κοίταξα και του λέω «το ίδιο θα μπορούσαν να πουν και για μένα που μπήκα στη χώρα τους ένεν;  Δε με! Εν και είμαι η πιο όμορφη φάτσα του κόσμου».  Η απάντηση του ήταν «μα τούτοι έχουν τον νου τους στο έγκλημα» … αλλά εγώ ήμουν τίμιος επειδή τύγχανε να έχω γεννηθεί στον ίδιο τόπο μαζί του κι’ ας μη με γνώριζε καν.  Δεν άντεξα όμως και απάντησα,  «ξέρεις τι σημαίνει να φεύγεις από τη χώρα σου από ανάγκη;  Να φεύγεις από το σπίτι σου για να ψάξεις ένα καλύτερο μέλλον;  Εγώ λίγες μέρες  έφυγα και επιθύμησα να στραφώ».  Σάστισε, σταμάτησε να μου δίνει απαντήσεις και άλλαξε θέση.

Θα ήταν εύκολο να έλεγα πως φταίει το σύστημα. Όχι πως δεν φταίει, αλλά μέσα στον ίδιο βόθρο μεγαλώσαμε.  Η στοιχειώδης αντίληψη για κάποια πράγματα δεν υπάρχει σε ορισμένα μυαλά, γιατί δεν κάθισαν ποτέ να αναλογιστούν πως ότι ζούμε ίσως να είναι μια σύμπτωση ή δεν κάθισαν να φορέσουν μια φορά έστω τα παπούτσια του μικρού στα φανάρια ή της μάνας που μπαίνει στους καλάθους των σκουπιδιών για φαγητό ή στου αδικημένου, του πρόσφυγα, του αδέσποτου, του κατατρεγμένου και του ορφανού.  Αυτού που διαφέρει από εμάς μερικώς ή εντελώς όσο αφορά τον τρόπο ζωής, την κουλτούρα ή τις συνήθειες.  Θεωρούν πως το οικείο είναι το καλό και τ’ όμορφο αλλά το διαφορετικό είναι σκάρτο και επικίνδυνο.

Το νεαρό παιδί πίσω μου με τέτοιες απόψεις αλλά και ο καθένας που έκανε έστω και ένα «ου» είναι στοιχεία μιας αρρωστημένης κοινωνίας που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλο της μάταια.  Μας φταίνε οι άνθρωποι για το χρώμα τους ή το ντύσιμο τους, μας ενοχλεί ο τρόπος που μιλούν ή που φέρονται, αναλώνουμε τον περισσότερο χρόνο να κουτσομπολεύουμε ανθρώπους αντί να βοηθάμε ανθρώπους, περνάμε τον περισσότερο καιρό μας μουντοί, αγχωμένοι, ρίχνοντας ματιές σε ξένους ανθρώπους γύρω μας για να θρέψουμε το τέρας που ζει μέσα μας και θέλει να δείχνουμε ανώτεροι έναντι των άλλων.  Να φάει καλά και μπρος στον καθρέφτη να αντανακλάτε στα μάτια μας το κέντρο του κόσμου.

Κανείς δεν είναι το κέντρο του κόσμου.  Κανείς δεν είναι ανώτερος έναντι άλλου κι’ ας στο μάθανε  φασίστες στα σχολεία ή στο στρατό.  Όλοι άνθρωποι είναι ίσοι, κι’ ας φροντίζουν οι εξουσιαστές να μας δείχνουν πως δεν ισχύει, η ανθρωπιά μας δε χάνεται ούτε ξεπουλιέται, μα τα κουστούμια και οι γραβάτες σαν αναλώσιμα φθείρονται.  Το σύστημα δε μας θέλει ίσους, δε μας θέλει μονιασμένους.  Θα ήμασταν επικίνδυνοι έτσι για το κράτος, για κάθε κράτος.

Ίσοι μα συνάμα διαφορετικοί και το μόνο που θα έπρεπε είναι να ζούσαμε όλοι μαζί σε αρμονία, γιατί και τα έθνη μη ξεχνάς είναι ανθρώπινα δημιουργήματα για να μας μαντρώσουν, να έχουμε εχθρούς, να προσέχουμε τα νώτα του γαμημένου κράτους ή τα «ττέλια» που ονομάστηκαν σύνορα.

Αν βλέπεις την αδικία και επιθυμείς το δίκαιο, αν μισείς την ανισότητα και τις διακρίσεις και επιζητείς ισότητα για όλους τότε με νιώθεις.

Αλληλεγγύη στα «θύματα» ρατσιστικών επιθέσεων οποιασδήποτε μορφής, και με τον όρο «αλληλεγγύη» δε σημαίνει βλέπω και μεμψιμοιρώ και σαφώς ούτε απλά παρακολουθώ παθητικά αλλά οικειοποιούμαι, αντιστέκομαι, φωνάζω, πράττω … για ένα καλύτερο αύριο γεμάτο ανθρωπιά και προπάντων ισότητα.

Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας, θα το παλέψουμε όλοι μαζί. Συγνώμη αν σας κούρασα.  Π.Σ