Χαμένη στα γήπεδα

Χαμένη στα γήπεδα μοιάζει πολλές φορές κατά τη διάρκεια των αγώνων της η ομάδα μας, μια άμυνα που βάζει νερά, ένα κέντρο που πολλές φορές δεν κρατά ούτε τη θέση του και από επιστροφές … άσε.  Τα φτερά πολλές φορές είναι λες και δεν υπάρχουν ή κι’ αν πάρουν μπάλα το πιο πιθανό λόγω μη συνεργασίας με την υπόλοιπη ομάδα η μπάλα χάνεται εύκολα.

Εκτός αυτού η κακή παρουσία της ομάδας οφείλεται και σε ορισμένους ποδοσφαιριστές που περπατούν μέσα στο γήπεδο αδιάφοροι δείχνοντας να μη τους νοιάζει ο ”γολγοθάς” που περνά αυτό το διάστημα η ομάδα μας.  Η διοίκηση διαλαλεί πως όλες τις οι οφειλές προς τους ποδοσφαιριστές είναι 100% κανονισμένες, οπόταν δικαιολογίες δε χωράν.

Και δε φτάνει αυτό, η ομάδα μας συνεχώς αλλάζει πρόσωπα.  Ας πούμε πως στο πρώτο ημίχρονο η ομάδα μας ήταν καλή στον αγώνα με την Ομόνοια αφού μπήκε δυνατά στο παιχνίδι, στη συνέχεια οπισθοχώρησε δίνοντας χώρους στους αντιπάλους, δέχθηκε το τέρμα και μετά άρχισε δειλά δειλά να ανακάμπτει.  Το δεύτερο ημίχρονο από την άλλη αν εξαιρέσουμε ορισμένες εκλάμψεις με το ζόρι καταφέρναμε να περάσουμε τη μπάλα στο μισό του αντιπάλου.  Οι πάσες ήταν άθλιες, οι τοποθετήσεις των παικτών ακόμη χειρότερες και το παιχνίδι χάθηκε εύκολα, σχεδόν αμαχητί.

Ο Κ. Χριστοφόρου έχει πολύ δουλειά μπροστά του για να κάνει αυτούς τους ποδοσφαιριστές να αγωνίζονται σαν ένα, σαν ομάδα. Σου δίνουν την εντύπωση πως δε μπορούν να παίξουν ένα απλό τρίγωνο μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Η φετινή ΑΕΛ έδειξε πως μπορεί εαν θέλει, να γίνει συγκροτημένη και σοβαρή ομάδα, στα ευρωπαϊκά παιχνίδια που αγωνίστηκε με σοβαρότητα, πάθος, συνεργασία, απ’ εκεί και πέρα όμως το χάος.