Να περάσει ο επόμενος… (Ισόβια Πιστός)

Από τον Ιούνιο του 2008 όταν και ανέλαβε ως πρόεδρος ο Ανδρέας Σοφοκλέους, κάθισαν στον πάγκο της ομάδας μας 12 προπονητές. Μερικοί από αυτούς πρόσφεραν έργο, ενώ οι υπόλοιποι ήρθαν, είδαν, ”έφαγαν” και έφυγαν. Κάποιες φορές η απομάκρυνση τους από τον πάγκο ήταν αναγκαία γιατί δεν μπορούσαν να προσφέρουν ούτε στο ελάχιστο, κάποιες φορές απομακρύνονταν λανθασμένα και χωρίς καμιά εξήγηση προς τον κόσμο και κάποιες φορές οι ποδοσφαιριστές δεν πρόσφεραν τα αναμενόμενα και όπως είναι αναμενόμενο καθάριζαν τον προπονητή.

Ας δούμε τους προπονητές που πέρασαν από τον πάγκο της ομάδας μας επί καιρό Ανδρέα Σοφοκλέους. Δώδεκα προπονητές άλλαξε μέχρι τώρα η διοίκηση με 2 από αυτούς να κάθονται στον πάγκο ως υπηρεσιακοί.

Ανδρέας Μιχαηλίδης: 2008-01/2009 

Μιχαι Στοικίτσα: 01/2009-05/2009 

Νιρ Κλίνγκερ: 05/2009 – 12/2009 

Ντούσαν Ούχριν Τζούνιορ: 12/2009-09/2010 

Μιχαι Στοικίτσα: 09/2010-01/2011 

Παύλος Σάββα (Υπηρεσιακός) 

Ραιμόντ Ατεφελντ: 02/2011 

Πάμπος Χριστοδούλου 03-2011/-10/2012

Ζόρζε Κόστα 10/2012-05/2013 

Λίτο Βιντικάλ 07/2013-10/2013 

Μάριος Νεοφύτου (Υπηρεσιακός)

Ιβαιλο Πέτεφ 10/2013-11/2014 

Από τον Ανδρέα Μιχαηλίδη το 2008 μέχρι και τον Ιβάιλο Πέτεφ το 2014 μόνο ένας κατάφερε  να ξεπεράσει τις προσδοκίες του κόσμου. Όταν αναλάμβανε ο Πάμπος Χριστοδούλου ήμουν ένας από αυτούς  που δεν πίστευαν σε αυτόν ούτε στο ελάχιστο. Και όμως κατάφερε να στήσει μια ομάδα μοντέλο που όλοι ζήλευαν. Να κερδίζει σιγά σιγά τον σεβασμό από όλους και να καταφέρνει στο τέλος της περιόδου να κατακτά το πολυπόθητο πρωτάθλημα, να παίρνει την ομάδα στον τελικό κυπέλλου και να μπαίνουμε για πρώτη φορά στην ιστορία μας σε όμιλο ευρωπαϊκής διοργανώσεις. Κανείς δεν έμαθε ποτέ γιατί απομακρύνθηκε από την ομάδα και ούτε πρόκειται να μάθουμε.

Κανείς απο τους προηγούμενους αλλά και απο τους επόμενους δεν κατάφερε να κερδίσει ποτέ την καθολική υποστήριξη του κόσμου. Κάποιοι γιατί απλά δεν μπορούσαν και δεν άξιζαν να βρίσκονται στον πάγκο της ΑΕΛ και κάποιοι γιατί όταν αναλάμβαναν μετά τον Πάμπο ο πήχης ήταν ήδη πολύ ψηλά και δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν των προσδοκιών του κόσμου.

Ο μόνος προπονητής που μπορεί να δικαιολογηθεί, χωρίς βέβαια να είναι άμοιρος ευθυνών είναι ο Πέτεφ. Κατάφερε να αλλάξει την αγωνιστική εικόνα της ομάδας όταν αναλάμβανε, και να προσδώσει μια νέα δυναμική στην ΑΕΛ. Έχασε το πρωτάθλημα στα μπαράζ γιατί κάποιοι ποδοσφαιριστές δεν πρόσφεραν τα αναμενόμενα σε παιχνίδια που ήταν κομβικής σημασίας. Οταν είχαμε την ευκαιρία να το κατακτήσουμε και μαθηματικά χωρίς να χρειαζόταν να το πάμε μέχρι την τελευταία αγωνιστική με τους βρωμισμένους, και να στήνουν ολόκληρο θέατρο για να το πάρουν στα χαρτιά.

Έχει τις ευθύνες του και ο Πέτεφ γιατί δεν μπορούσε όπως φάνηκε να αφυπνίσει τους ποδοσφαιριστές σε παιχνίδια κρίσιμα, όπου χρειαζόταν πάθος και δύναμη. Αντίθετα βλέπαμε παίκτες αδιάφορους χωρίς να νοιάζονται καθόλου, χωρίς να σέβονται πρώτα τον εαυτό τους και μετά τις χιλιάδες κόσμου που περίμενε υπομονετικά τόσα χρόνια για επιτυχίες.

Και τώρα ποιος;

Ποιος μπορεί να αλλάξει την εικόνα αυτή και να φτιάξει μιαν ΑΕΛ ανταγωνιστική ξανά και να προσπαθήσει να μπεί ξανά σε τροχιά πρωταθλήματος η έστω να την κάνει να παλεύει σε κάθε παιχνίδι μέχρι το τελευταίο λεπτό;

Ονόματα ακούστηκαν πολλά και μέχρι να κλείσει θα ακουστούν άλλα τόσα. Χριστάκης Χριστοφόρου, Τιμούρ Κετσπάγια , Γιώργος Κοσμά, Κώστας Σακκάς, Νίκος Παναγιώτου και ακόμα δεν έχει φύγει και επίσημα ο Πέτεφ. Φανταστείτε τη θα γίνει όταν αποδεσμευτεί και επίσημα ο Πέτεφ.

Το μόνο σίγουρο είναι πως όποιος και να καθίσει στον πάγκο της ομάδας μας έχει να ανεβεί ένα βουνό. Η καρέκλα του τρίζει πριν καν καθίσει, γιατί η καρέκλα του προπονητή της ΑΕΛ δεν είναι πια ηλεκτρική, πιο πολύ με νάρκη μοιάζει, όποιος καθίσει ”πεθαίνει”.

Ίδωμεν….!

Ισόβια Πιστός δεν γίνεται αλλιώς…!