Θέλεις το κακό της ΑΕΛ; -Π.Σ-
Θυμάμαι ένα ήσυχο απόγευμα, Κυριακή θα ‘τανε. Μιλούσαμε για μπάλα και ΑΕΛ, για ΑΕΛ και για μπάλα και η ώρα περνούσε. Ένα χρόνο περίπου μετά το πρωτάθλημα, ένα χρόνο και βάλε μετά την ημέρα που δε θα ξεχάσει κανείς μας για όσο ζει. Αναφέρομαι σε εκείνη τη μέρα που αντί να κτίσουμε, κάτσαμε και αναπολούσαμε, σε κάθε λάθος και αναποδιά των επόμενων χρόνων θυμόμασταν το πρωτάθλημα, αντί να κοιτάζουμε μπροστά, παρελθοντολογούσαμε. Κακά τα ψέματα, ορισμένοι δεν έπαψαν ποτέ να το κάνουν.
Έτσι κι’ αλλιώς σ’ αυτή την ομάδα ποτέ δεν πήγαν όλα πρίμα, άλλοι κτίζουν στις επιτυχίες, εμείς πιάνουμε μια επιτυχία με τα χέρια μας και τη μετατρέπουμε σε καταστροφή και κατάρα. Γιατί το πρωτάθλημα έγινε στο τέλος η κατάρα μας.
Πάντα ο κόσμος της ΑΕΛ κρατούσε ζωντανή αυτή την ιδέα, ο αγνός και πιστός της φρουρός. Οι φασίστες νομοθέτες με την υπεράσπιση της ”δίκαιας” και ”καλής” μας δημοκρατίας φρόντισαν να διώξουν τον κόσμο από τα γήπεδα. Βέβαια διώχνοντας μας απ’ τα γήπεδα δε σημαίνει πως μας απομακρύνεται και από την ΑΕΛ, αυτό είναι αδύνατο να γίνει ακόμα κι’ όταν ποινικοποιήσετε τις ελεύθερες ιδέες ή αυτούς που δε γουστάρουν τις φάτσες σας.
Μη μακρηγορώ, σε μια στιγμή πήρα μια ανάσα και λέω χαριτολογώντας ”ας πέσουμε δεύτερη κατηγορία πάλε, να γεμίζουμε τα γήπεδα παντού, να γίνεται χαμός και κανεί”, το ύφος τους ήταν λες και τους είχα βρίσει τα ιερά τους και ούτε λίγο ούτε πολύ εγώ ήθελα το κακό της ΑΕΛ.
Δεν περίμενα πως θα αντιλαμβάνονταν σε βάθος τον τρόπο σκέψεως μου αλλά οι περισσότεροι έχουμε την εντύπωση πως είμαστε καλοί ομιλητές αλλά στην πραγματικότητα είμαστε κακοί ακροατές. Ίσως η αναφορά μου εκείνη τη δεδομένη στιγμή να έγινε χαριτολογώντας αλλά το πραγματικό υπόβαθρο της σκέψης μου εμπεριείχε αρκετό ρομαντισμό, θα ήθελα για παράδειγμα να δω μετά από ένα τίτλο που ήρθε απρόσμενα πόσοι θα συνέχιζαν να τη λατρεύουν όπως παλιά, να την προσκυνούν και να της χαρίζουν όλο τους το είναι. Γιατί κακά τα ψέματα για ορισμένους ένα τσίγκινο είναι ικανό να κοπάσει τη φλόγα μέσα τους.
Το δεύτερο που ίσως δεν κατάλαβαν ήταν ότι δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε σωστά ούτε τα χρήματα, ούτε τις επιτυχίες, ποτέ μας. Πάντα ήμασταν χρεωμένοι ως το λαιμό και πάντα μετατρέπαμε επιτυχίες ή προϋποθέσεις για επιτυχία σε στιγμές που προσπαθούμε μέχρι σήμερα να ξεχάσουμε. Βλέπε πέντε τελικούς, υψηλά μπάτζετ και βαρύγδουπες δηλώσεις πως πάμε για τίτλο και στο τέλος παλεύαμε με την Αγία Νάπα να μην πέσουμε. Πουλήσαμε τους δύο καλύτερους ποδοσφαιριστές μας και τα χρήματα κανείς δε ξέρει που έπιασαν τόπο. Αυτές οι επιτυχίες και τα πολλά χρήματα εμένα με τρόμαζαν και πάντα θα με τρομάζουν. Θα άντεχε κάποιος να οδηγεί ένα καράβι στα λασπόνερα της Β’ ή μόνο όσο αυτό ταξιδεύει σε ήσυχα νερά;
Η ανάγκη μας σαν ΑΕΛίστες να αντλούμε δύναμη από τα δύσκολα μας έκανε πολλές φορές να νιώθουμε άβολα και περίεργα για το ότι μας ήρθαν τα πράγματα καλά και πανηγυρίζαμε έναν τίτλο. Άλλοι σκεφτόντουσαν δεν γίνεται κάπου θα στραβώσει. Ένας απ’ εκείνους ήμουν και εγώ, οι χαρές που μας έδωσε ήταν μηδαμινές μπροστά στις πίκρες και πολύ φοβόμουν πως θα πληρώσουμε αυτό το πρωτάθλημα με άσχημο τρόπο.
Ρε φίλε δε ξέρω αν με νιώθεις, μα η ΑΕΛ σαν ιδέα δεν συμβαδίζει με τις πρακτικές που χρησιμοποιούνται. Πάντα στερούμασταν σοβαρότητας, δεν κινηθήκαμε ποτέ για να κάνουμε βήματα μπροστά με σκοπό να τιμήσουμε αυτούς που ίδρυσαν, τίμησαν, σεβάστηκαν αυτή την ιδέα αλλάζοντας της επίπεδο. Είμαστε του ερασιτεχνισμού και του “σικκιμέ”.
Κλείσαμε το πιο ιστορικό τμήμα του νησιού, γυρίσαμε σε εποχές που κανείς δε θέλει να θυμάται, το τμήμα πετόσφαιρας χαροπαλεύει και παραμένει η γυναικεία καλαθόσφαιρα και το φούτσαλ να μάχονται έτσι όπως όλα τα τμήματα θα έπρεπε. Γιατί αυτό που είναι αρκετό για μένα, είναι να βλέπω αυτούς που φοράνε τη φανέλα της να παλεύουν αξιοπρεπώς. Από τον πρώτο ως τον τελευταίο.
Η αλλοίωση μιας ολόκληρης φιλοσοφίας σκέψης και συναισθημάτων από κάποιους δε με ενόχλησε, θυμάμαι το “Mιχαλούι” μου όταν τα λέγαμε μαζί γελούσαμε και μαζί ανατριχιάζαμε. Εκείνο που στ΄αλήθεια με πληγώνει είναι που για ακόμη μια φορά η ΑΕΛ δικαίωσε εμάς τους απαισιόδοξους και συνεχίζει να κινείται στα όρια της μετριότητας, της κατήφειας και της μιζέριας.
Κάπως έτσι ήταν η ΑΕΛ που αγάπησα από παιδί, λαβωμένη, αδύναμη και κουρασμένη από τις αναπουμπούλες. Όμως η τότε ΑΕΛ δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να ορθοποδήσει και να αλλάξει επίπεδο. Η ΑΕΛ του 2012 και έπειτα είχε την ευκαιρία να αλλάξει, να σοβαρευτεί, να μαζευτεί και να πει αντίο στο μίζερο εγώ της για πάντα, μα δυστυχώς αυτοί που την ”διοικούν” πέταξαν αυτή την ευκαιρία σε τουαλέτα αεροπλάνου που πέταγε πάνω από τη Λεμεσό και τράβηξαν το καζανάκι. Άγνωστο αν βρεθεί ξανά μια τέτοια ευκαιρία αλλά αν τη βρείτε μην το πείτε σε κανένα, θα σας κοιτάξουν λοξά και μετά θα σας πουν ” θέλεις το κακό της ΑΕΛ;”
Δε βγάζει νόημα, ούτε άκρη θα βρεις.
Ευχαριστώ ολόψυχα για το χρόνο σας.
Με σεβασμό και εκτίμηση, Π.Σ