Έκλεψαν το λίγο χρώμα απ’ τις μέρες μας -Π.Σ-
Ανέκαθεν στη ζωή μου έβλεπα την ΑΕΛ σαν το αποκούμπι μας, σαν τη μάνα που θα μας κρατήσει όταν γέρνουμε, αυτή που θα μας στηρίξει όταν βουλιάζουμε. Στην ασπρόμαυρη ρουτίνα του καθενός μας ήταν το χρώμα. Όχι ότι κι’ ότι, το κίτρινο και το μπλε που έσμιγαν και έκαναν την καρδιά να πάλλεται. Περιμέναμε πως και πως το Σαββατοκύριακο για να τη δούμε, να ξεφύγουμε, να χαθούμε στα χρώματα της και να ταξιδέψουμε με τα τραγούδια της.
Ήταν αυτή που μας έδινε δύναμη να κρατιόμαστε τις υπόλοιπες μέρες της βδομάδας, να περνάνε οι μέρες με τις κουβέντες της, να συζητούμε ατέλειωτα μέχρι την επόμενη μας συνάντηση στην ανατολική με την παρέα. Μετά στο σπίτι όλοι για τσιμπολόγημα και ξανά τα ίδια, κουβέντα στη κουβέντα εμείς κρατούσαμε την ΑΕΛ τόσα χρόνια ζωντανή. Εμείς οι απλοί. Οι μοναδικοί. Οι προηγούμενοι και οι προηγούμενοι των προηγούμενων. Αυτοί που έκτισαν το υπέρτατο ιδανικό, δίνοντας του ένα ασυμβίβαστο χαραχτήρα και το αίσθημα της ανυπότακτης αίσθησης που μέσα μας φούντωνε μια αγάπη διαφορετική από κάθε άλλη, γιατί η ΑΕΛ δεν είχε σχέση με κανένα άλλο πράμα παρά μόνο με τον εαυτό της. Ήμασταν εμείς και η ΑΕΛ, εμείς προστάτες, εμείς φρουροί της.
Γυρίζαμε που λες στο σπίτι και μιλούσαμε για τα παιχνίδια, ανοίγαμε καμιά μπυρίτσα και κοιταζόμασταν στα μάτια, άλλοτε δακρύζαμε κι’ άλλοτε γελούσαμε.
Δε ξέρω για να είμαι ειλικρινής αν αυτοί που αποφάσισαν να μας εκδιώξουν από τα γήπεδα σαν τρομοκράτες κοιταχτήκαν ποτέ στα μάτια, μίλησαν ίσα, ήπιαν δύο μπύρες μιλώντας για αγάπη στον υπέρτατο βαθμό της όπως την εννοούμε εμείς. Είμαι σίγουρος όμως πως η μόνη τους έννοια και αγάπη είναι το χρήμα και η δόξα, κι’ αυτό διαφαίνεται μέσα από τις προκλητικές τους συμπεριφορές (βλ. αυτοκίνητα, κουστούμια κλπ.) όσο αρκετός κόσμος λιμοκτονεί.
Εμείς που δεν το διαθέτουμε το παραδάκι όμως προσπαθούμε να επιβιώσουμε σε μια κοινωνία που βασιλεύει ο λεφτάς και ο κατέχων του ρουσφετιού, σαν απόκληροι είναι λες και δεν έχουμε θέση. Είμαστε περιττοί. Η αλήθεια δεν ήθελα ούτε επιδίωξα ποτέ κάποια θέση, έτσι βρισκόμαστε χωμένοι σε οκτάωρα ή σε δουλειές που μοιάζουν με δουλεία.
Η ανάγκη που λες πρόσφατα με έφερε να πιάνω δουλειά σε μια πολυεθνική. Εν τω μεταξύ ο καπιταλισμός είναι χειρότερος όταν τον βλέπεις από μέσα, αυτό που βλέπουμε στις βιτρίνες είναι μόνο το περιτύλιγμα που όταν το σκίσεις θα δεις αίμα, ψευτιά, απανθρωπιά και ανήθικα πράγματα τα οποία σου κατατρών το είναι. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Τόσα χρόνια αντέχαμε στις αναπουμπούλες και στις δυσκολίες, κάναμε υπομονή στη ρουτίνα μας αφού ξέραμε πως μια φορά τη βδομάδα έστω, θα είχαμε ένα καταφύγιο εκεί στην ανατολική, ένα στήριγμα. Δε πα να ρίχνε καρεκλοπόδαρα, δε πα να μη βλεπόταν η ομάδα εμείς θα ήμασταν εκεί με την παρέα, να δούμε την αγάπη μας και να τραγουδήσουμε. Κάθε βδομάδα απαρτία. Φορτίζαμε τις μπαταρίες μας να αντέξουμε τη βδομάδα και πάλι απ’ την αρχή. Η ΑΕΛ ήταν ο λόγος να μη σκύψεις, η ανατολική σημείο συνάντησης και η ζωή μας ντυνόταν με ένα κίτρινο χρώμα που μας σκέπαζε από τα γεννοφάσκια μας.
Όμως τώρα πάει αδερφέ μου, οι φασίστες νομοθέτες μας έκλεψαν ότι είχαμε. Στην κοινωνία τούτη που έχουμε ανάγκη από ένα σορό στηρίγματα για να μη γονατίσουμε, είχαμε μια απόλαυση μας την έκλεψαν και τούτη. Μας την έκλεψαν γιατί η αφέλεια και η ανωριμότητα κάποιων που νομίζουν πως λειτουργεί η δημοκρατία δίκαια τους όπλισε με ψήφους για να μας εξουσιάζουν ακόμα και στο τι θα απολαύσουμε και τι όχι. Κάποτε κάναμε τα πάντα να βρεθούμε στα τσιμέντα τώρα με τους όρους τους θα πηγαίνουν μόνοι τους.
Κι’ όταν η βία πάψει να εκκολάπτεται από τα κόμματα σας και το μίσος πάψει να αναπαράγεται μέσα στα σχολεία σας, τότε θα δείτε τον πραγματικό τρόπο που απομακρύνεται η βία και όχι με χουντικούς νόμους. Όταν η βία σταματήσει στην κοινωνία, τότε θα σταματήσει και η βία στα γήπεδα. Αλλά ξέρεις στ’ αλήθεια τι είναι βία; Βία είναι η μισθωτή σκλαβιά για την επιβίωση, βία είναι να μην έχεις να φας, βία είναι το αβέβαιο αύριο, βία είναι η ανισότητα, βία είναι οι γραβάτες σας που φασιστικά μας κλέβουν όνειρα. Η βία έρχεται από πάνω και όταν δεν έχουμε άλλη απάντηση στην αδικία και στην καταπίεση μη περιμένετε να σας ρίχνουμε λουλούδια.
Όσο όμως τα ίδια πιόνια γυροφέρνουν, κι’ όσο οι ψηφοφόροι φιλούν κατουρημένες ποδιές για λίγα ψίχουλα ή αποφάγια με σκοπό τη βόλεψη τους απέναντι σ’ αυτούς που κρατούν μια αξιοπρεπή γραμμή θα έχουμε αυτά και χειρότερα.
Κι’ όσο αφορά τη δουλειά … αφού έπλενα τα χέρια μου και ένιωθα πως δεν καθάριζαν, παραιτήθηκα. Όση ανάγκη έχουμε, έχουμε κι’ άλλη τόση αξιοπρέπεια. Ακούς; Θα τ’ αλλάξουμε τα πράγματα μια μέρα, αν δε συμβιβαστείς κι’ αν δεν σκύψεις. Κι’ αυτό αδερφέ μου δεν αφορά μόνο το δικαίωμα μας να βλέπουμε την αγάπη μας αλλά το να ζήσουμε ελεύθεροι. Ακούς; Έτσι σε θέλω. ΕΛΕΥΘΕΡΟ.
Σε ευχαριστώ ολόψυχα αδερφέ.
Φίλε Μ. σου είμαι ευγνώμων για τη στήριξη.
Σ’ αγαπώ ΑΕΛ.
Π.Σ