Εν έτη 2014 στη νήσο της βολεψιάς -Π.Σ-
Πηγαίναμε στο γήπεδο και μοναδική μας έγνοια ήταν να πάρουμε μαζί τη φωνή μας, να της τραγουδήσουμε με πάθος και να τη δούμε να κερδίζει. Έπρεπε οπωσδήποτε να ‘χαμε καλά τη φωνή και τα ματάκια μας κι’ ας μη «βλεπόταν» κάποτε η ομάδα. Εμείς με το που πατούσαμε στα τσιμέντα αρχίζαμε το τραγούδι.
Σίγουρα η μοναδική έγνοια της προηγούμενης γενιάς ή πριν δύο γενιές ήταν αν θα βρουν ένα χώρο να στοιβαχτούν στις κερκίδες ή ακόμα πιο παλιά στο περιτείχισμα του Γ.Σ.Ο. Να πάρουν δόση ΑΕΛάρας σε μια Λεμεσό που όποτε είχε παιχνίδι η ΑΕΛ πραγματοποιείτο τρικούβερτο γλέντι, όλη η Λεμεσός ήταν στο πόδι από νωρίς για να δουν τον αγώνα.
Εν έτη 2014 αδερφέ μου, σε μια κοινωνία που η φτώχεια μαστίζει τον κοσμάκη, οι πολιτικοί καθώς αναμασούν τα περιποιημένα από δούλους γεύματα τους, με μπουκωμένο στόμα μεταδίδουν ψέματα και προπαγάνδα, σκορπώντας πανικό και φόβο. Το νομοσχέδιο με την κάρτα οπαδού, τις κάμερες ταυτοποίησης, την πληρωμή των ρόμποκοπ από τη τσέπη μας πέρασε. Την Κυριακή ξεκινά άλλη μια χρονιά, μια χρονιά που στο τέλος της σίγουρα κάποιοι θα τρίβουν τα χέρια τους λόγω των κερδών τους όσο εμείς θα δίνουμε από το υστέρημα μας για να δούμε την αγάπη της ζωής μας. Μια από τις λίγες χαρές που μας απέμειναν.
Τώρα δυστυχώς, αν πας στο γήπεδο δεν αρκεί μόνο να πάρεις τη φωνή και τον ενθουσιασμό σου, τα συναισθήματα και το πάθος δεν είναι αρκετά σήμερα. Θα χρειαστείς πάνω κάτω 15 ευρώ για το εισιτήριο εισόδου και συνολικά τουλάχιστον 40 ευρώ με τα οδοιπορικά. Από τη 1/1/2015 η απόφαση των βολευτών μπαίνει σε ισχύ έτσι θα χρειαστεί να παίρνεις και την κάρτα οπαδού μαζί σου, την οποία θα πληρώσεις απ’ τη τσέπη σου, αλλιώς ξέχασε την κερκίδα.
Και κάπως έτσι τα γήπεδα μας θα μεταμορφωθούν σε φρούρια περιτριγυρισμένα από ανθρωπάκια που θα κατέχουν στα χέρια τους εξουσία που θα φτάνει μέχρι και την απαγόρευση της εισόδου σας απλά… «επειδή έτσι».
Για να είμαι ειλικρινείς πάντα πίστευα πως δε θέλουμε νέους νόμους, ούτε παλιούς, ούτε τίποτα. Χρειαζόμαστε απλά παιδεία. Απλά μια στάση ζωής όπου οι πράξεις και οι συμπεριφορές μας δε θα καταπατούν την ελευθερία του άλλου. Σίγουρα οι νόμοι σου πασάρονται με το περιτύλιγμα του «είναι ίσοι» και «δίκαιοι για όλους» αλλά αν το πιστεύεις στ’ αλήθεια αυτό πλανάσαι πλάνην οικτρά.
Δε θα μπορούσα να κατηγορήσω αυτούς που θα μπουν στη διαδικασία να παίξουν το παιχνίδι του κράτους και των υπουργών του κάνοντας την κάρτα (μέχρι στιγμής δε ξέρω κάποιον που θα κάνει την κάρτα) αλλά σκεφτείτε ανθρώπους που μια ολόκληρη ζωή περίμεναν το Σαββατοκυρίακο για να δουν την ΑΕΛ, να χαρούν ή να λυπηθούν μαζί της, να μιλήσουν πριν και μετά το παιχνίδι γι’ αυτήν, να θυμώσουν, να δακρύσουν, να φωνάξουν ΓΚΟΟΟΟΛ! Τόσα συναισθήματα που γεμίζουν έναν άνθρωπο πίσω από μια ιδέα, ένα σωματείο, μια ομάδα.
Φυσικά σ’ αυτό ποντάρουν και οι «νομοθέτες» για να περάσουν το φασιστικό τους νομοσχέδιο με το έτσι θέλω … στην αγάπη μας. Αυτή την αγάπη που καπηλεύονται τηλεοπτικές πλατφόρμες, εταιρίες που διαφημίζουν, ιστοσελίδες, εφημερίδες και δημοσιογράφοι στο βωμό των χρημάτων και του κέρδους. Σκεφτείτε απ’ την δική μας αγάπη πόσοι και πόσοι κερδοσκοπούν. Για να γίνω πιο σαφής, δε μιλώ για το καντινιέρη των γηπέδων, ούτε για το βιοπαλαιστή αλλά για τα εκατομμύρια που παίζονται στον κόσμο για το ποδόσφαιρο επάνω στο ρομαντισμό ορισμένων από εμάς που ακολουθούμε πιστά την ομάδα μας.
Έτσι είναι το μοντέρνο ποδόσφαιρο, μα δυστυχώς δε μπορώ να συμμετέχω άλλο σ’ αυτό και θα απέχω. Όσο πάει γίνεται και χειρότερο, το άθλημα των φτωχών και η διασκέδαση των βασανισμένων κατάντησε ξεφτίλα και η ΑΕΛ μας ανίκανη να ξεφύγει από τα ύπουλα δόντια όλων αυτών που προσπαθούν να μας υποτάξουν σε μια καρέκλα, ανέκφραστους και σιωπηρούς.
Κι’ αν με αξιώσει η ζωή και σε φέρω στο κόσμο τούτο μια μέρα, πώς να σου εξηγήσω με γράμματα και λέξεις, πώς να σου δώσω να καταλάβεις παιδί μου το μεγαλείο της. Πώς να νιώσεις από τη τηλεόραση το παλμό, τα συναισθήματα, το τραγούδι και το πάθος που μας διακατείχε τα χρόνια που ζούσαμε ελεύθεροι σε κερκίδες που έσφυζαν από ζωή; Πώς να σου ζωγραφίσουν οι πεζές μου λέξεις τους ινδιάνους της κίτρινης φυλής; Πως να φέρω στ’ αυτιά σου το ρυθμικό τραγούδι που έβγαινε από τις ψυχές μας και πως να σου παραστήσω τις αγκαλιές που μαζί με το χοροπηδητό προκαλούσαν μικρές σεισμικές δονήσεις στα τσιμέντα κάθε γηπέδου;
Οι μαδίτες κτυπάν ανώνυμα,
οι πολιτικοί κλέβουν υπόγεια,
τα κόμματα ψεύδονται ασύστολα,
οι δημοσιογράφοι ρουφιανεύουν,
αλλά για εμάς προορίζεται η κάρτα.
Δεν είναι έτσι ο αθλητισμός που αγάπησα. Π.Σ