Σκέψεις και συνειρμοί με αφορμή το “Yellow Pride” -Π.Σ-

Αν μου έλεγε κάποιος ότι η ΑΕΛ, και ο κάθε ΑΕΛίστας θα αποκτούσε ποτέ του café θα έσκαγα στα γέλια, ίσως και να τον κορόιδευα, βλέπετε εμείς μιας γενιάς και κάτω ζήσαμε κάποια πράγματα τα οποία μας κάνουν πάντα αρνητικούς και απαισιόδοξους.

Μέτα από 2 μηνών λειτουργία αποφάσισα και γω με την σειρά μου να πάω στο κίτρινο café με καλή παρέα, βλέποντας και ζώντας αυτό που τόσο όμορφα μου περιέγραφαν οι φίλοι και γνωστοί μου.

Κάθισα στην καρέκλα και διερωτόμουν αν αυτό το τραπεζάκι, οι καρέκλες, το πάτωμα, τα φώτα είναι δικά μας, έχουμε όντως αυτό το café, είναι ο χώρος μας, το στέκι μας, κάτι δικό μας.  Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεστε τι θέλω πραγματικά να πω, είμαι σίγουρος ότι πολύ λίγοι θα αντιληφθούν το πώς το εννοώ.

Άτομα από την παρέα παράγγειλαν φαγητό, έμειναν άναυδοι όταν το γεύτηκαν κάνοντας με να διερωτώμαι ακόμα περισσότερο αν όντως εμείς, σαν ΑΕΛ τώρα έχουμε café, έχουμε κάτι που κανένας δεν είχε και ούτε πρόκειται να έχει, έχουμε φαγητό ποιότητας, menu για όλη την οικογένεια, καλές τιμές κλπ.

Διερωτόμουν ακόμα νοιώθοντας περήφανος βλέποντας προς τα δεξιά μου ψηλά να ανεμίζει η κίτρινη σημαία, που σημαίνει τόσα πολλά για τον καθ’ ένα μας, τόσα πολλά για τη ζωή μας.

Εγώ διερωτόμουν όμως, και είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα πείτε ‘’γιατί η ΑΕΛ τι έχει και να μεν έχει δικό της café’’.  Περάσαμε δύσκολες εποχές αδέρφια, μεγάλες φουρτούνες, χωρίς καπετάνιο, και σαν πιστοί ναύτες με πάθος και θέληση σώζαμε την ΑΕΛ από κάθε τρικυμία, σώζαμε την ΑΕΛ από κάθε δυσκολία.

Τα καλοκαίρια τότε ήταν δύσκολα, το άγχος πολύ και ο ύπνος λίγος, πολλοί ήταν αυτοί που κορόιδεψαν και χρησιμοποίησαν την αγάπη μας για να βγουν απ’ την αφάνεια.

Ποιός ξεχνά πόσο κοντά ήμασταν στο κλείσιμο, αλλά εμείς εκεί, έτοιμοι και πρόθυμοι να δώσουμε πολλές φορές ότι έχουμε και δεν έχουμε για την μεγάλη μας αγάπη.

Ας είναι καλά ο πρόεδρος, ας είναι καλά όσοι δουλεύουν για τα καλός συμφέροντα της ΑΕΛ μας, μα πάνω απ’ όλα αυτός ο μεγάλος και σπουδαίος κόσμος που πάλεψε, μόχθησε, μάτωσε, χτύπησε και χτυπήθηκε για να βρίσκεται η ΑΕΛ εδώ σ’ αυτό το σημείο.

Σ’ αυτό το σημείο, με δικό της café, με δικό της γήπεδο και όπως μαθαίνω με μια ολοκαίνουργια ανανεωμένη μπουτίκ η οποία αυτή τη φορά θα αρμόζει στα θέλω, στις ανάγκες και στα μπορώ του κάθε ΑΕΛίστα.

Εμείς, μαζί και ο καθ’ ένας μας ξεχωριστά συνέλαβε με τον δικό του τρόπο η ΑΕΛ μας, η αγάπη μας να είναι εδώ ζωντανή και να βασιλεύει.

Τώρα το άγχος είναι λιγότερο, ο ύπνος περισσότερος, τα βραδάκια μας πιο ήρεμα, οι συζητήσεις χωρίς εντάσεις.

Γιατί ο τροχός έχει γυρίσματα, γιατί το αξίζουμε, γιατί είμαστε μια μεγάλη σπουδαία οικογένεια που από την ημέρα γέννησης μας μαθαίνουμε να προστατεύουμε και να λατρεύουμε αυτή την ιδέα.

Στην βεράντα μας κι’ απόψε όπως συνηθίζουμε, με καλό ποτό και ναργιλέ, συζητώντας κάποτε και θέματα εκτός ΑΕΛ, αφού μας το επιτρέπουν οι καταστάσεις, το νερό μπήκε στο αυλάκι και άνθρωποι που νοιάζονται για την ιδέα για την οποία ζούμε είναι εκεί.

Και εμείς το καθήκον μας, περιμένοντας ανακοινώσεις για τα διαρκείας, το FAN DAY , την πρώτη προπόνηση… και όλα αυτά μέχρι το πρωτάθλημα να αρχίσει, το άγχος να αυξηθεί, οι συζητήσεις να γίνουν πιο έντονες, ο ύπνος λιγότερος και τα βραδάκια μας γεμάτα ΑΕΛ.

Υ.Γ Αταλιώτη το ξέρουμε ότι είσαι δηλωμένος αλλά απ’ τα αρχίδια μας βγήκατε και εκεί θα παραμείνετε.

Καλό καλοκαίρι, θα είμαι κοντά σας όταν και όποτε θεωρήσω ανάγκη να σας γράψω, να είστε καλά πάντα.

Σας ευχαριστώ. Π.Σ