Ο κόσμος της ΑΕΛ αξίζει περισσότερα… -Π.Σ-

Κάποτε είχα γράψει στο «Νίκος Σολομωνίδης» φόρουμ φίλων της ΑΕΛ τα ακόλουθα με τον τίτλο «Πρόεδρε μου» … ένα χρόνο μετά το χαμένο τελικό με τη Πέγεια.

«…ούτε ένα χρόνο πριν θυμήσου, εγώ θυμάμαι, δεν ξέχασα και ούτε πρόκειται. Μας φώναξες ”μεν κλαίτε ρε, είμαστε δυνατοί εμείς” ενώ κι εσύ σφιγγόσουν να μην βουρκώσεις. Τα λόγια σου μας έδωσαν λίγη δύναμη τουλάχιστον να οδηγήσουμε πίσω μέχρι την Λεμεσό.  Μας το έκλεψαν πρόεδρε,  ήμασταν λιώμα δεν ξέραμε τι να κάνουμε.  Βλέπαμε όνειρα και ελπίδες να πετούν και να καίγονται στα χωράφια δίπλα απο το ΓΣΠ, όλοι μας ήμασταν σίγουροι για τον εαυτό μας ότι κι αύριο θα είμαστε εκεί, μα φοβόμασταν όμως την απογοήτευση των άλλων,  αυτών που έφυγαν με λυγμούς από το γήπεδο μικροί και μεγάλοι.  Κι’ εκείνο το παιδί δίπλα μου με ειδικές ικανότητες, το είδες;  Έκλαιγε και φώναζε ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΚΥΠΕΛΛΟ, εκείνα τα ειλικρινή και μεγάλα μάτια ενός παιδιού, όπως κάθε παιδιού έκλαιγαν, και φώναζε με τη ψυχή του για κάτι που είχε ήδη χαθεί, ναι είχε ήδη χαθεί μα το λαχταρούσε, όχι αυτός μα η κίτρινη ψυχή του, αυτός ήξερε τι έγινε μα δεν ήθελε να το πιστέψει, ήξερε παραπάνω από εμάς, ένοιωθε.  Ναι, ακόμα θυμάμαι. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος πρόεδρε μου και δεν ξεχνώ την υπόσχεση σου. Χτύπησες το χέρι σου στο στήθος και είπες ”ΕΓΩ ΡΕ ΕΓΩ ΘΑ ΣΑΣ ΦΕΡΩ ΔΑΜΕ,ΜΑΖΊ. ΥΠΟΣΧΟΜΕ ΣΑΣ ΤΟ” όταν σε ρώτησαν δύο παιδιά γύρω στα 25-30 ”Πότε θα ξανάρτουμε δαμέ, ποιος εν να μας φέρει δαμέ;”. Αλήθεια το βλέπω μπροστά μου, το θυμάμαι σαν να ήταν χθες η υπόσχεση σου πρόεδρε μου, μου δίνει δύναμη να ελπίζω…»

Πλέον πρόεδρε δεν έχω χρόνο για φόρουμ ξέρεις, αναλώνω το χρόνο μου για την επιβίωση, παλεύω για να βρω μια δουλειά, προσπαθώ να έχω μια αξιοπρεπή ζωή που θα την κερδίσω με το σπαθί μου και όχι με τη βοήθεια κάποιου άλλου.  Μάχομαι καθημερινά, αμύνομαι και επιτίθεμαι ανάλογα.  Προσπαθώ να βγάζω τα προς το ζην με μεροκάματα σε εργοστάσια, κτίσματα και μέσα σε αποχετεύσεις  που βρομούσαν λιγότερο από το κράτος και τους πολιτικούς του.

Προσπαθώ απλά, προσπαθώ.  Και ξέρεις κάτι; Όταν λέω προς το ζην, εννοώ και την ΑΕΛ.  Γιατί το μοντέρνο ποδόσφαιρο δε βλέπει αγάπη, μας βλέπει σε σχήμα χαρτονομίσματος. Βάζει το χρήμα πάνω από την αγάπη μας για την ιδέα, τα εκατομμύρια που δίνονται στους ποδοσφαιριστές ένα μέρος τους είναι κι’ απ’ τις τσέπες μας.  Πληρώνονται από τις τσέπες κάποιων που μοχθούν και νοιάζονται περισσότερο.  Ειρωνεία έτσι;

Οι ομοσπονδίες έγιναν επιχειρήσεις και όποιος παίξει μια φορά ποδόσφαιρο γίνεται ζάμπλουτος.  Εμένα; Τα αδέρφια και τους πιστούς της προσκυνητές ρώτησε κανείς πως τα βγάζουμε πέρα; Αν μπορούμε να πληρώνουμε τέτοια εισιτήρια; Αν οι ζωές μας που κρέμονται από τις ιδέες μας μπορούν να τα βγάλουν πέρας με τέτοια εκμετάλλευση που υπάρχει;

Δεν υπήρξα ποτέ προσωπολάτρης, βλέπω την ΑΕΛ σα μάνα, σαν το υπέρτατο ιδανικό που είναι τιμή και καθήκον μας να το υπερασπίζουμε και να το θωρακίζουμε από εξωτερικές παρεμβάσεις.  Σέβομαι και εκτιμώ τα καλά που έγιναν, γιατί σίγουρα θα με πείτε και αχάριστο κάτι που αρνούμαι κατηγορηματικά.  Ο κόσμος αξίζει πολύ περισσότερα από το να δίνει απλά τα 20 ευρώ κάθε παιχνίδι, αξίζει πολλά παραπάνω από το να μετατρέπεται από απλός θεατής σε προσκεκλημένο όταν υπάρχουν εκδηλώσεις και αγαπητός όταν υπάρχουν εισφορές.

Αν ήταν άλλοι θα έφευγαν και δε θα χρειαζόταν πρόεδρος, αν ήταν άλλοι δε θα υπήρχε ακόμα αυτή η ιδέα, θα την έπνιγαν με τα ίδια τους τα χέρια, μα εμείς αντί αυτού την πήραμε και τη τοποθετήσαμε μέσα στην καρδιά μας, κάθε χτυποκάρδι μας δικό της.  Μάθαμε να γελάμε και να πονάμε μαζί της, να αντλούμε δύναμη.  Κι’ αν κάτι μας δίδαξε είναι αυτό, δύναμη.  Ξέρεις τι θα πει να έχεις κακουχίες που άλλη ομάδα ούτε φαντάστηκε ποτέ;  Όμως εσύ να παραμένεις εκεί, ανεξαρτήτου καιρικών συνθηκών, ανεξαρτήτου οικονομικών ή προσωπικών δυσκολιών;  Μάθαμε να την αγαπούμε παθολογικά και αυτές οι κατηγορίες προς τον κόσμο της ΑΕΛ με θυμώνουν και με θλίβουν.  Ο κόσμος της ΑΕΛ έδειξε και δίδαξε τόσα χρόνια τι θα πει να αγαπάς ανιδιοτελώς, να σε χτυπούν από παντού μα να είσαι θαρραλέος και αγωνιστής.  Ο κόσμος της ΑΕΛ είναι ήρωας και όταν τον κατηγορούν θυμώνω και θλίβομαι.

Είδα τόσα πολλά που είχαν να κάνουν με την ΑΕΛ, πιστεύω τόσο πολύ σ’ αυτό τον κόσμο που ούτε η κροτίδα ούτε κανένας μπορεί να με πείσει πως αξίζει μόνο πίκρες, λύπες, απειλές και φόρτωμα ευθυνών.  Είδα εκείνο το παιδί που αναφέρω πιο πάνω που ίσως να μη ξέρει καν τι είναι το χρήμα, αλλά φώναζε ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΚΥΠΕΛΛΟ όταν οι της Πέγειας πανηγύριζαν, μάλλον ο μικρός θα ήταν άχρηστος για το μοντέρνο ποδόσφαιρο, αγαπά αλλά δεν ξέρει να πληρώνει (σκεφτείτε το…).  Είδα το ξάδερφο με έναν εγκέφαλο γεμάτο καρκίνο και όγκους ρε διάολε, δεν ήξερε την μάνα του, μα ήξερε την ΑΕΛ.  Βλέπω το Τάσο κι’ ας μη μπορεί να δει κανένα μας, όμως βλέπει την ΑΕΛ.  Τη βλέπει με τα μάτια της ψυχής του.  Είδα σε κοιμητήρια και τάφους σημαίες και λάβαρα της, σε δρόμους και στενά, σε σπίτια και μαγαζιά, όπου μπορείς να φανταστείς.  Θυμάμαι μικρός να περιμένω να μπω μέσα στο γήπεδο, δυο αδέρφια γύρω στα 40 τότε.  Να αναποδογυρίζουν τα πορτοφόλια τους και τα λεφτά να μην είναι αρκετά ούτε για τον ένα από τους δύο και στο τέλος να μένουν έξω και να «βλέπουν» τον αγώνα μέσα από τις ιαχές του κόσμου.  Ήμουν δεν ήμουν 14 και είδα τη νόμιμη βία να έρχεται κατά πάνω μου, έψαχνα το φίλο που πήγαμε μαζί γήπεδο, μα στο ψάξιμο βρέθηκα με το όπλο που πετάει τα χημικά στο μέτωπο και κάμποσες βρισιές επειδή φορούσα κίτρινα.  Θυμάμαι τον κ. Αντώνη το μακαρίτη που πριν μας αποχαιρετήσει για πάντα έγραψε σε έναν ημερολόγιο της, “ΑΕΛ ΜΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ”. Είδα και μίλησα με πολλούς για χάρη της, στο όνομα της ανατριχίλα, περηφάνια, χαρά, δάκρυα, συγκίνηση.

Μας βλέπω όλους να παλεύουμε με τόση πυγμή γι’ αυτή την ιδέα, κι’ αυτό είναι για μένα η ΑΕΛ, ένας αθεράπευτος ρομαντισμός, μια ιδέα πιο πάνω απ’ τον καθένα, μια αιώνια χαραγμένη ουλή στην καρδιά μας, τρία γράμματα το ένα δίπλα στο άλλο, σε μια καρδιά που έχει το θράσος να κτυπά περισσότερο για μια ιδέα που δεν πουλιέται, δε σκύβει και συνεχίζει στην ίδια γραμμή από το 1930.  Αυτό είναι η ΑΕΛ για μένα, αυτό.

Μπορεί να είμαστε οι τρελοί που δε συμβιβάζονται με τις νόρμες και τα καλούπια της εποχής,  μα αυτό εξασφαλίζει την παρουσία μας εδώ μέχρι το άπειρο.  Γι’ αυτό ας αφήσουμε τις κατηγορίες και τις απειλές, είναι ΜΙΑ και εμείς πιστοί στο πλάι της. Θα συνεχίσει ακάθεκτη και όσοι πιστοί … ας ακολουθήσουν το δρόμο της.

Υπήρξαμε απένταροι, λυπημένοι, με τα χρέη στο λαιμό μας, χαρούμενοι και ευτυχισμένοι να υμνούμε τα ιδανικά της, μα είτε στο μαύρο είτε στο άσπρο πρόεδρε δεν υπήρξαμε ποτέ σκυφτοί, υποταγμένοι και φοβισμένοι.  Και τώρα που το λες, το μαύρο και το άσπρο, η λύπη και η χαρά, το δάκρυ και το χαμόγελο κατέληγαν όλα βαμμένα κίτρινα, όπως βάψαμε  τη ζωή μας.

Ζήτω η ΑΕΛ και ο σπουδαίος ΑΕΛίστας.
Σας ευχαριστώ Π.Σ