“Χαίρε Υπουργέ” [Ο Λεμεσιανός]
Αξίζει να ασχοληθεί κανείς ξανά με τον Ιωνά και τη παρέα του; Ίσως όχι, ίσως να είμαι υπερβολικός, ίσως στο τέλος να μας πουν ότι με διακατέχει και κάποιους είδους κόμπλεξ εναντίον του.
Τελειώνει το παιχνίδι, 2-3 λεπτά σιγής και κατήφειας, αμέσως όλα αλλάζουν. Ανάβουν οι πρώτοι πυρσοί, τα καπνογόνα, οι λέοντες σηκώνουν ψηλά το κεφάλι και το βρύχισμα τους ταρακουνά τον Ενάεριο. Ξεκινούμε, όλοι στο σιντριβάνι!!! Το “δε ξενερώνουμε ποτέ” κάνει τη Λεμεσό να σείεται, οι αλλόθρησκοι κοιτούν απορημένοι, οι υπόλοιποι λέοντες βρίσκουν δύναμη και ενώνονται μαζί μας. Το αποκορύφωμα στο σιντριβάνι, δεκάδες πυρσοί, καπνογόνα και πάνω από όλα φωνή και αρρώστια για την ΑΕΛάρα.
Δυστυχώς, ευτυχώς, ανάλογα με τις απόψεις που έχει ο καθένας κάτι γίνεται στο σιντριβάνι και αρχίζει ο πετροβολισμός της τράπεζας. Προσωπικά διαφωνώ, δε νομίζω σε καμία περίπτωση να φταίει το κτίριο, αλλά πως να πείσεις έναν έφηβο που γεμάτος οργή για όλα όσα βλέπει γύρω του ξεσπά, και ξεσπά κατά του κατεξοχήν συμβόλου εξουσίας της γενιάς του, της τράπεζας. Στα μάτια του και στο μυαλό του έδινε χθες μια αποφασιστική μάχη κόντρα σε όλους αυτούς που δυναστεύουν το μέλλον του.
Σιγά σιγά κατηφορίζουμε προς τα κάτω και οι “ένταση” αποκλιμακώνεται. Κάπου εκεί Συνδεσμίτες λεν στους “εξεγερμένους” να σταματήσουν και όλοι μαζί προχωρούμε προς τα κάτω. Στο πάρκιγκ Εναερίου βλέπω μια παρέα φίλους που ήρθαν για απολαύσουν τη μπίρα τους στη περιοχή, ήταν και γυναικόπαιδα μαζί του όπως επίσης και ο “Φρέντι”.
Σε 10 λεπτά, άνευ λόγου και αιτίας, ενώ όλα τα περίεργα σταμάτησαν έρχονται οι “βάρβαροι”. Οι γνωστότεροι και δυνατότεροι χούλιγκανς του νησιού αναλαμβάνουν δράση. “ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ” ακούγεται και ξεκινούν το δικό τους ΝΤΟΥ. Ρίχνουν χημικά, βρίζουν και χτυπούν με τις ασπίδες και τα ρόπαλα όποιον βρεθεί στο διάβα τους και φορεί κίτρινα. Μπαίνουν στα καφέ και ψάχνουν για κόσμο με κίτρινα. Αρχίζουν τραμπουκισμούς, με κουκούλες και κράνη κάνουν εξυπνάδες σε όποιον φορεί κίτρινα. Έριξαν δακρυγόνο μέσα στον Σύνδεσμο, μπούκαραν στο δίπλα εστιατόριο και τα έκανα γυαλιά καρφιά, και όλα αυτά πάντα χωρίς ένταλμα. Μέχρι και στο Fridays έφτασε η “αφεντιά” τους, ενώ δε δίστασαν να ζητούν “εκκένωση” από διάφορα μαγαζιά. Μέχρι και πρόβλημα σε μαγαζί γιατί φορούσαν κίτρινες στολές έκαναν.
Η συνέχεια στον Ενάεριο λίγο πολύ γελοία, σε όλα τα στενά, σχεδόν σε κάθε δρόμο υπάρχουν οι τραμπούκοι του Ιωνά. Οι ΜΜΑΔίτες με ξεκάθαρες εντολές να χτυπούν στο ψαχνό αρχίζουν καταδίωξη σε όλη τη περιοχή για να βρουν ΑΕΛίστες, όχι να τους συλλάβουν, να τους χτυπήσουν.
Λοιπόν κύριε αρχιτραμπούκε Υπουργέ, η ανοχή μας μαζί σου φτάνει σιγά σιγά στο όρια της. Βάζεις τα μ@λ@κισμέν@ σου να χτυπούν κόσμο για να έχεις εσύ άλλοθι να φωνάζεις τη νύχτα στα κανάλια. Το κόμπλεξ σου με ότι δήποτε μη πορτοκαλί φτάνει στα όρια της παράνοιας. Στο μυαλό σου φταίνε όλοι εκτός από σένα, εμείς σου το ευχόμαστε ολόψυχα. Όλα αυτά να τα βρεις μπροστά σου, να μάθεις κάποτε πως οι ΜΜΑΔίτες χτύπησαν ένα δικό σου άνθρωπο γιατί έτσι διαταγές είχαν, και τότε ίσως μας καταλάβεις στο ελάχιστο.
Και μια αφιέρωση που μας έδωσε την έμπνευση για τον τίτλο του άρθρου, ολοκαίνουργιο και κομμένο ραμμένο για τον Υπουργό μας.
http://youtu.be/slZ4cafpNnw
Βλασταίνει η ράτσα σου, βουίζει σαν τη μέλισσα Λερναία Ύδρα, στον εγκέφαλο την κέντησα Με εγχειρίδια καθήκοντος ανδρώθηκα Λέξη δεν άρθρωσα, ποτέ δεν ξεσηκώθηκα Ευχαριστίες σ’ ολιγάρχες μιντιοπρόξενους Δεν τις αρνήθηκα σαν κάτι αφιλόξενους Στον καναπέ τους που τις νύχτες ξημερώνεσαι Συντηρημένος με φορμόλη και σηκώνεσαι Μόνο και μόνο στο κρεβάτι τους ν’ απλώνεσαι Χαίρε υπουργέ της ανεξαρτησίας Χαίρε υπουργέ της πατριδογνωσίας Χαίρε υπουργέ της μιντιοκρατίας Της έννομης της βίας, της αποικιοκρατίας Χαίρε υπουργέ των ευεργετημένων Χαίρε υπουργέ των επιτυχημένων Χαίρε υπουργέ των εξαθλιωμένων Των άνεργων, των άστεγων, των αυτοκτονημένων Λοξά, ζερβά στων Βαλκανίων την απόφυση Σαν σκελετοί απ’ τη ντουλάπα, την απόσυρση Ανθρωποφάγοι τραπεζίτες σου την δώρισαν Την εξουσία απ’ τα φέουδα και χώρισαν Τον πληθυσμό απ’ τη αρχόντισσα μιζάρια Ώστε στα Μέγαρα ν’ ακούει μόνον άρια Να ξεφαντώνει, να υποκλίνεται, να σέρνεται Να ξερογλείφει τα ψιχία, να επαίρεται Για την αρχόντισσα μιζέρια του κι ας γδέρνεται Χαίρε υπουργέ των εθνικών χρωμάτων Χαίρε υπουργέ ηρώων ασωμάτων Χαίρε υπουργέ ηρώων αθανάτων Γενναίε αρχιτέκτονα των ξαφνικών θανάτων Χαίρε υπουργέ με τους ευρω-χαφιέδες Με παρακρατικούς, στελέχη και λακέδες Χαίρε υπουργέ σκυμμένε στις Βρυξέλλες Υπτίως ασπαζόμενε ποδιές κατουρημένες Κι αφού το πλήθος, την συνέπεια απαίτησε Και τη στολή σου τη τζαμάτη τη χαιρέτησε Και ζητωκραύγασε με άσθμα επιθανάτιο Όπως ο κάθε χριστιανός τον επιτάφιο Δες τους που ψάχνουν τη στιγμή της ανακούφισης Παχέως έντερου του πόνου και της ούρησης Μεγίστου θέματος και πιο μεγίστης λύσης του Πάνω στους κύριους υπεύθυνους της κρίσης τους Πάνω στους κύριους υπεύθυνους της κρίσης τους Χαίρε υπουργέ με περηφάνεια τόση Χαίρε υπουργέ που έσωσες τη δόση Μα έτσι κι ο τροχός γυρίσει και σε δώσει Να ΄ξερα εσένα ρε, ποιος πούστης θα σε σώσει Χαίρε υπουργέ στα κόκκινα χαλιά σου Που μετανάστες έστειλες τα πιο καλά παιδιά σου Ένα θα σου πω και τ΄άλλα χάρισμα σου Γαμώ τα υπουργεία σου, γαμώ και τα λεφτά σου