«Ούτε στιγμή…» -Π.Σ-

Θυμάμαι την πρώτη φορά που τον γνώρισα να με παρακαλά και να με τρέχει για να με φιλέψει ένα κομμάτι σπιτικής φλαούνας, σχεδόν προσβεβλημένος από την άρνηση μου να τη δεχτώ.  Εν τέλει την πήρα «πακέτο» για το σπίτι.

Μου άρεσε η λεβεντιά και η καλοσύνη του, η ευγένεια του.  Χαρακτηριστικά που αναγνωρίζω και σέβομαι στους ανθρώπους.  Σπανίζουν θα πεις αδερφέ μου, μα υπάρχει και ένα ρητό που λέει «Αν δε μπορείς να βρεις καλοπροαίρετους ανθρώπους, γίνε εσύ ένας».

Αυτόν τον άνθρωπο τον είδα πριν λίγες μέρες για τελευταία φορά, αφού κλεισμένος σε ένα ξύλινο κουτί μας άφησε για πάντα.  Στα ξαφνικά, έτσι απλά.

Μαζί με την οικογένεια του θρήνησε πολύς κόσμος.  Βλέπεις όταν φύγουμε θα μας θυμηθούν, ενώ όσο ζούμε προσπαθούν να κλέψουν τον αέρα απ’ τα πνευμόνια μας, να μας πατήσουν κάτω και να πάρουν ότι έχουμε και δεν έχουμε ως ένδειξη ανωτερότητας.  Αυτοί είναι οι άνθρωποι.

Άφησε πίσω 4 παιδιά, γνώρισα τον ένα περισσότερο.  Μιλήσαμε αμέτρητες φορές και κάθε φορά που διάβαζε κάτι από μένα μου έστελνε το σεβασμό του.  Παιδί που διαφέρει απ’ τα συνηθισμένα παιδιά της ηλικίας του, λιοντάρι με τα όλα του.  Ρομαντικός, και μη πάει ο νους σας σε μπουκέτα με λουλούδια κι’ άλλα τέτοια.  Ρομαντικός θα πει αυτός που βλέπει μια αγέλη με ύαινες και στέκεται μπροστά τους με περηφάνια, βρυχάται και τρίζει τα δόντια, δε κάνει πίσω και θα έμπαινε στην άνιση μάχη ανά πάσα στιγμή για τις ιδέες και τα πιστεύω του.  Κι’ αυτό πρέπει να σου θυμίζει εσένα αδερφέ μου.

Η γενναιότητα που βρίσκεις μόνο σε λιοντάρια, την είδα στα μάτια του.  Βλέπετε κατάφερε να είναι το μοναδικό λιοντάρι σε μια οικογένεια που υπάρχουν μόνο υποστηρικτές άλλης ομάδας.

Δε νομίζω να του έχει μείνει όρεξη να με διαβάζει πια, μα ξέρω πως η γενναιότητα του και η δύναμη της ψυχής του να μπει στο δυσκολοδιάβατο δρόμο της ΑΕΛ και να το βαδίσει μαζί μας θα είναι το αποκούμπι του για τις δύσκολες ώρες που περνά.  Θα είναι πλάι σε εμάς που αγκαλιασμένοι θα τραγουδάμε για μια ιδέα που μας ενώνει και μας δυναμώνει να αντιστεκόμαστε και να σηκώνουμε ανάστημα σε κάθε λογής δυσκολία και φουρτούνα.

Δεν πρόκειται να μείνεις μόνος ούτε στιγμή αδερφέ μου, κανένας δε μένει μόνος εδώ.  Είμαστε τα κομμάτια που απαρτίζουν τα δάκτυλα σε μια καλοσφιγμένη γροθιά που μάχεται.  Κι’ αν κάτι έμαθα από την ΑΕΛ είναι να αγωνίζομαι, η γροθιά ετούτη θα ματώσει, θα κτυπηθεί, θα κουραστεί μα θα είναι εκεί να μας θυμίζει ποιοι είμαστε.  Και είμαστε όλοι, και είμαστε από την αρχή μέχρι το τέλος αγωνιστές αδερφέ μου.

Από τη μάχη της κερκίδας έως τη μάχη της ζωής, αγωνιζόμαστε.  Για το διπλανό μας, για το αύριο, για τα πιστεύω μας, για τη ζωή μας.  Δεν μας ήρθαν ποτέ τα πράγματα ρόδινα και έτοιμα, πρέπει να ταλαιπωρηθούμε, να ρημαχτούμε, να γίνουμε κομμάτια για να επιβιώσουμε.

Μα θα επιβιώσουμε γιατί αγωνιζόμαστε με καθαρό κούτελο, με ψυχή και μέταλλο χιλιάδων λεόντων,
είμαστε αγωνιστές … μην το ξεχάσεις ούτε στιγμή αυτό Γιωργάρα μου.

Υ.Γ Εύχομαι από καρδιάς να αποκατασταθεί σύντομα η υγεία του Βαλεντίνου και του Ραφαέλου αλλά και όσων συνανθρώπων μας ταλανίζονται από σοβαρά προβλήματα υγείας.  Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

Μην υποτάσσεστε , μη σκύβετε, μη σταματάτε να αγωνίζεστε για το καλύτερο.
Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας,  Π.Σ

Το άρθρο του Π.Σ “Ούτε στιγμή…” δημοσιεύθηκε στο τεύχος 7 της εφημερίδας του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ που κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2013.