Η φανέλα με το 9 -Π.Σ-
Από τότε που θυμάμαι τα οικονομικά μας ήταν πάντοτε σκατά, προσπαθούσαμε να «τζιεφτούμε» που ελάλεν και ο Κωνσταντίνου. Φυσικά για να είμαι δίκαιος, οι γονιοί μας δεν επέτρεψαν να στερηθούμε ποτέ τίποτε σημαντικό και δούλευαν για να μας παρέχουν εμάς το καλύτερο δυνατό.
Με το που διάβασα τη συνέντευξη που ετοίμασαν τα παιδιά του lions-radio με το Μάριο Νεοφύτου, ανέτρεξα πολύ πίσω. Εποχές αθώες, μα η αγάπη για την ΑΕΛ ήταν πάντα εκεί, από τη μέρα που ανοίξαμε τα μάτια μας και είδαμε το σκοτάδι της κοινωνίας.
Ήμουν πολύ μικρός σε ηλικία που ζήτησα από τον πατέρα μια φανέλα της ΑΕΛ, τότε δεν ήξερα πόσο δυσκολεύτηκε να μου την αγοράσει όμως μεγαλώνοντας κατάλαβα, κατάλαβα και για εκατοντάδες λόγους σήμαινε πολλά για μένα. Με ρώτησε αν ήθελε να μου γράψουν και το όνομα μου επάνω στη φανέλα, χάρηκα τόσο πολύ που νόμιζα πως φορώντας την θα πετούσα. Συμφωνήσαμε πως μιας και θα είχε όνομα έπρεπε να είχε και αριθμό. Χωρίς δεύτερη σκέψη είπα το 9! Όχι γιατί μου άρεσε ο αριθμός, όχι γιατί μου άρεσε η επίθεση, απλά μου άρεσε πολύ ένας ποδοσφαιριστής της ΑΕΛ που φορούσε τον αριθμό αυτό. Τον έλεγαν Μάριο. Μάριο Νεοφύτου.
Δεν την έβγαζα από πάνω μου, την είχα καμάρι μου και μαζί με μια κιτρινομπλέ «αερόμαππα» λέρωνα τους τοίχους μέσα και έξω απ’ το σπίτι. Μετά από λίγο καιρό απέκτησα και κίτρινο παντελονάκι, πιο μετά και κάλτσες.
Ήμουνα παιδί, μεγαλώνοντας έπαιξα ποδόσφαιρο χρόνια, μαζί και λίγα επαγγελματικά παιχνίδια μέχρι που χτύπησα σοβαρά και τ’ άφησα, οι ίδιοι πόνοι ακόμα με ταλαιπωρούν, ήμουν παιδί τότε όμως και εκείνες τις στιγμές που κλωτσούσα τη μπάλα φορώντας τη συγκεκριμένη φανέλα δε τις αλλάζω με καμία άλλη στον κόσμο.
Λίγο καιρό μετά παίζαμε στην αυλή, φορούσα την ίδια φανέλα όπως πάντα. «Έφυγε ο παίκτης σου ξέρεις το;» μου είπε ο πατέρας. Ευθύς είχα παγώσει, είχα στεναχωρηθεί τόσο πολύ που ούτε ο ίδιος ο πατέρας μου δεν το πίστευε. Προσπάθησε να μου εξηγήσει πως η ΑΕΛ είναι πάνω απ’ όλους και πως ποδοσφαιριστές έρχονται και παρέρχονται.
Αργότερα πέρασε λίγος καιρός, πήγαμε να δούμε την ΑΕΛ στο Τσίρειο. Στο 90’ ο «παίκτης» μου σκοράρει εναντίον μας και έρχεται προς την κερκίδα και κάνει τον γνωστό πανηγυρισμό πληγώνοντας όχι μόνο εμάς που ήμασταν παιδιά αλλά και χιλιάδες ΑΕΛίστες που κατέκλυσαν την ανατολική για να δουν την αγάπη της ζωής τους. Ήταν ο ίδιος που έκλαιγε όταν πέφταμε το 96′ διερωτόμουν στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι;
Από τότε υποσχέθηκα στον εαυτό μου να κρατήσω αλλά να μη φορέσω ξανά εκείνη τη φανέλα, κι’ αν δεν κάνω λάθος το τήρησα. Ένα σορό πληγές μα και αναμνήσεις , μαζί και η δυσκολία της οικογένειας μου να μου την αγοράσει.
Μάριε μου «ωριμάσαμε» πλέον και αποκτήσαμε μια πιο ελευθερό-ορθολογιστική σκέψη, είναι πολύ σημαντικό που είσαι εδώ και νοιάζεσαι για την ομάδα. Το πιο σημαντικό είναι πως όπως ο ίδιος δήλωσες, έχεις βλέψεις και αγαπάς αυτό που κάνεις. Η απολογία σου για μένα σήμαινε πολλά, κάπως έτσι ίσως αρχίσει να ξεθωριάζει το βίντεο που αποθήκευσε μια παιδική καρδιά τότε γερά στη μνήμη μου, δίνοντας μου να καταλάβω πως ετούτη η καρδιά για την ΑΕΛ χτυπά πιο δυνατά.
Βέβαια περάσανε τα χρόνια και ο μόνος «παίκτης» που θα έκλαιγα ξανά αν έφευγε είναι ο κίτρινος λαός, δε με νοιάζει πλέον για ποδοσφαιριστές ή προπονητές, καλώς ή κακώς το μόνο που με ενδιαφέρει είναι όποιοι κι’ αν είναι να δίνουν τα άπαντα των δυνάμεων τους σεβόμενοι την ιδέα της Αθλητικής Ένωσης Λεμεσού και τον σπουδαίο κόσμο της που χωρίς αυτόν δε θα υπήρχε καμία ΑΕΛ.
Και είμαι τυχερός αδερφέ μου, γιατί ο κίτρινος λαός όχι μόνο δεν το κουνάει ρούπι απ’ την κίτρινη φυλή αλλά μεγαλώνει, αυξάνεται και κάθε μέρα με κάνει πιο περήφανο που ανήκω σ’ αυτή τη μεγάλη και σπουδαία οικογένεια.
Υ.Γ 1 «Εεε, ίνταλως κάμνεις τζαι εσύ για μια φανέλα…» Το στρογγυλό της σήμα με τα τρία γράμματα, το χρώμα της, οι στιγμές που πέρασα μαζί της και η ιδέα της ΑΕΛ που την κατακλύζει, μαζί με τον τρόπο που την απέκτησα την κάνουν κάτι περισσότερο από ιερή. Και μη ξεχνάτε, άλλα παιδιά είχαν πρότυπα από cartoons, έργα κλπ. Εμείς είχαμε τους παίκτες της ΑΕΛ, της δεύτερης μάνας μας.
Υ.Γ 2 Προσοχή, αστυνομία κτυπά αναλόγως χρώματος. Όσοι είστε μελαχρινοί έχετε το νου σας. Ο ρατσισμός και γενικά η μη αποδοχή του διαφορετικού είναι ενδεικτικά μιας ξεφτιλισμένης κοινωνίας που απαρτίζεται από ξεφτιλισμένους ανθρώπους.
Y.Γ 3 Καλό ταξίδι Κυρ – Γιάννη
Ευχαριστώ από καρδιάς για το χρόνο σας,
Με σεβασμό και εκτίμηση, Π.Σ