Είναι η ζωή ρουτίνα και ξυπνώ την Κυριακή στα ξαφνικά [Ο Λεμεσιανός]

Η μεγάλη μέρα έφτασε, η αντίστροφη μέτρηση τελειώνει και μεις ξανά εκεί, εκεί στο πλευρό της…εκεί που μεγαλώσαμε εκεί που χτυπάει η καρδιά μας 1930 παλμούς το δευτερόλεπτο.

Μετά από μια ομολογουμένως άσχημη χρονιά, έφτασε η μέρα αδέλφια που θα δούμε και πάλι την ΑΕΛάρα μας. Νέος προπονητής, νέοι ποδοσφαιριστές μα εμείς ξανά εκεί με το ίδιο τρελό και ανυπότακτο κεφάλι. Πάρα την μεγάλη πίκρα που ζήσαμε τον περασμένο Μάη θα είμαστε δίπλα της ξανά σαν να μην έχει γίνει τίποτα.

Ο ΑΕΛίστας ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα γίνει ούτε οπαδός των “τσίγγενων” ούτε περιστασιακός οπαδός των επιτυχιών. Ο ΑΕΛίστας είναι αυτός που ποτέ δεν θα σταματήσει να πωρώνεται και να τρελαίνετε με την ομάδα του όσες λύπες και πίκρες και αν του προσφέρει.

Αδιαπραγμάτευτος στόχος της φετινής χρονιάς είναι ο τίτλος και επιβάλλεται από σήμερα θα αρχίσουμε να μαζεύουμε τον κάθε βαθμό. Χωρίς ίχνος υποτίμησης ή υπεροψίας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πρέπει σήμερα να φέρουμε στη Λεμεσό τους 3 πολύτιμους βαθμούς. Αν η ομάδα δυσκολευτεί..τότε θα αναλάβουμε εμείς, θα πάρουμε ξανά την ΑΕΛ στους ώμους μας και θα την οδηγήσουμε όπως μόνο εμείς ξέρουμε προς τη νίκη.

Σηκώνουμε το κεφάλι πάνω, κρατάμε τα λάβαρα ψηλά στον ουρανό, φοράμε με περηφάνια την ιερή κίτρινη φανέλα και πάμε σαν άλλοτε…