Το ”όπλο” … είναι το λιοντάρι μέσα σου -Π.Σ-

Ξέρεις τι θα πει να σαι λέοντας; Όχι στα λόγια, λόγια λένε πολλοί μα ούτε που μπορούν να τα υποστηρίξουν, πράξεις.  Πράξεις.

Ξέρεις τι θα πει ν’ ανήκεις σε αγέλη και να φοράς το λιοντάρι στο στήθος, και στη μια του άκρη το στρογγυλό σήμα με τα τρία γράμματα κι’ απ΄ την άλλη του πρώτου οργανωμένου οπαδικού συνόλου του τόπου;

Πόσες φορές; Έχεις ποτέ αναρωτηθεί; Βγήκες απ’ το σπίτι περήφανος φορώντας τα δύο αυτά σήματα, είτε το ένα είτε το άλλο ή και τα δυο μαζί.  Η περηφάνια είναι η ίδια πάντα αδερφέ μου, σε καλά και κακά η περηφάνια και η λεβεντιά του ΑΕΛίστα δεν αλλάζει και δε μεταβάλλεται, για τη τρέλα τι να πούμε, όλος ο κόσμος μιλά για το πάθος και τη τρέλα των λεόντων της Λεμεσού.

Η αλήθεια είναι μεγάλο το βάρος να κουβαλάς αυτά τα ιερά όπου κι’ αν πας, όπου κι’ αν βρίσκεσαι, είναι μεγάλη ευθύνη και πρέπει να τα υποστηρίζεις 100%.  Δεν έχω αμφιβολίες πως δε το κάνει κάποιος από εμάς, είναι όμως στιγμές που πρέπει να σφίξεις τα δόντια και να παλέψεις πολύ σκληρά για να συνεχίσεις στη μάχη, για να συνεχίσεις να περπατάς αντίστροφα από τους άλλους όπως κάνουμε τόσα χρόνια.

Ήρθα που λες αδερφέ μου αντιμέτωπος με μια τέτοια στιγμή, πριν από λίγο καιρό.  Δε το επιδίωξα ούτε το διάλεξα, μα παρά να το πάθαινε κάποιος άλλος ας είναι σε εμένα. Υπάρχουν ας μη ξεχνάμε πολύ χειρότερες καταστάσεις.

Διαγνώστηκα από μια χρόνια νόσο που είμαι υπόχρεος να κουβαλώ μαζί μου, όπου κι’ αν πάω και σ’ ότι κι’ αν κάνω για το υπόλοιπο της ζωής μου. Κάποιες μέρες δε μου επιτρέπει ούτε να περπατήσω κι’ άλλες με κουράζει από τα πρώτα κιόλας λεπτά του ξυπνήματος μου.  Μια φέρεται έτσι και μια αλλιώς, όσο για τη θεραπεία της άγνωστη μέχρι στιγμής.

Ξέρεις, είμαι απ’ εκείνους που ξεκινώντας απ’ το σπίτι προετοιμάζομαι για κάθε λογής δυσκολία που πρόκειται να αντιμετωπίσω στο δρόμου μου, φυσικά αν δεν ‘ρθει καλώς μα αν έρθει θα είμαι έτοιμος να την αντικρούσω.  Έτσι ήμουν κάπως έτοιμος με την ανακοίνωση της ασθένειας από το γιατρό.  Θεωρώ πως στα χέρια μας έχουμε ένα τεράστιο όπλο, και εγώ, και εσύ αδερφέ μου. Ανήκουμε σε μια οικογένεια που μας μεγάλωσε μέσα στις φουρτούνες, μέσα στα λασπόνερα και τα αγκάθια, ανήκουμε σε μια οικογένεια που διαφέρει από κάθε άλλη.

Τι κι’ αν το κομοδίνο έχει γεμίσει από χάπια και η ξεκούραση του μυαλού και του σώματος γίνεται δύσκολο πράγμα, όσα μου έμαθαν οι δύο οικογένειες μου, η δική μου αλλά και της ΑΕΛ τα φέρνω τώρα μπρος μου και αμύνομαι, τα φέρνω τώρα μπρος μου και αντλώ δύναμη, παίρνω δύναμη απ’ τα κακά να συνεχίσω γιατί έτσι έμαθα, έτσι μάθαμε, ενωμένοι.  Υπάρχουν μέρες που δε μπορώ να κινηθώ, μα κλείνω τα μάτια και θυμάμαι όσα διδάκτικα μέσα από τον ΑΕΛίστικο τρόπο ζωής μου.  Μη διερωτάσαι γιατί στο λέω αδερφέ, το όπλο που ανέφερα πιο πάνω το έχουμε όλοι μας, δεν είμαι ο πρώτος ούτε και ο τελευταίος που θα έρθει φάτσα με δύσκολες καταστάσεις, μη ξεχνάς πως είσαι ένας από εμάς, ένα λιοντάρι γεμάτο ανθρωπιά, λεβεντιά και πάθος, που δε θα λυγίσει σε καμιά δυσκολία, καμιά αναταραχή και θα συνεχίσει ακάθεκτο το δρόμο του.

Αυτό προσπαθώ να σου πω, το ζω καθημερινά, χωρίς την ΑΕΛ, χωρίς τις αξίες και τα ιδανικά της, χωρίς τη λιονταρίσια ψυχή και πυγμή δε θα τα κατάφερνα να στέκομαι κάθε πρωί στα πόδια μου, κι’ όσο επίπονο κι’ αν είναι τα καταφέρνω.

Τι κι’ αν το «περαστικά» έχει γίνει η πιο συχνή λέξη που ακούω τελευταία, δε τα βάζω κάτω ούτε παραδίνομαι, κι’ αυτό σου ζητώ να κάνεις και εσύ αδερφέ μου, ουδέποτε να περάσει απ’ το μυαλό σου να παραδοθείς ή να εγκαταλείψεις … είσαι κάτι περισσότερο από δυνατός, αφοσιωμένος και παθιασμένος και σε κάθε δυσκολία θα σφίξεις τα δόντια, θα σηκώσεις ανάστημα και θα περπατήσεις και πάλι περήφανος για τα τρία γράμματα που έχουμε στη ψυχή μας, γιατί έτσι μας έμαθε από παιδιά.

Και για να είμαι ειλικρινής μιλώντας με τα αδέρφια μου είναι ο μόνος τρόπος να ξαποστάσω από τα ρεύματα έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, να ξεφύγω από την επήρεια χαπιών και άλλων φαρμάκων και να νιώσω όπως πρώτα, που ο χορός στην ανατολική δε μου χάριζε εβδομαδιαίες αϋπνίες, όπως πρώτα που κάναμε πορείες περπατώντας από το σχολείο μας 50-60 άτομα να δούμε την ΑΕΛ μας, μα ακόμα και τώρα χρόνια μετά μιλώντας για την ΑΕΛ ποιος μπορεί να αντισταθεί στο μεγαλείο και στο εκτόπισμα της, θα μου χρειαστεί 10πλάσια ενέργεια και προσπάθεια από τότε, μα τώρα ξέρω και είμαι σίγουρος αδερφέ πως χωρίς την ΑΕΛ καλύτερα … νεκρός.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας.
Το όπλο σου είναι μέσα σου, στη κίτρινη ψυχή σου.
Με σεβασμό σε κάθε λέοντα αδερφό. Π.Σ