Kαλο ταξίδι φίλε Μιχάλη…. -Π.Σ-

Δεν σε γνώριζα φίλε, δεν σε ήξερα κι’ αν και αδέρφια ίσως να μην συναντιόνταν οι δρόμοι μας ποτέ. Υπήρχε η πιθανότητα να συναντιόμασταν, υπήρχε έστω και μικρή, και είμαι σίγουρος θα μιλούσαμε για την ΑΕΛ για ώρες, όπως συνηθίζουμε να κάνουμε εμείς οι άρρωστοι, εμείς οι αιώνια ερωτευμένοι ΑΕΛίστες.
Εκεί που πήγες τώρα δεν υπάρχουν απλά πιθανότητες να βρεθούμε. Είναι σίγουρο και δεδομένο ότι θα ανταμώσουμε και θα πούμε τα πάντα για την επίγεια αρρώστια μας, θα πούμε τα πάντα για την μεγάλη επίγεια αγάπη μας.
Δεν σε ήξερα, κι αν εσύ με έσπρωξες στις 6 το πρωί να γράψω αυτό το άρθρο δεν γνωρίζω, ίσως όμως, ίσως! Ίσως να είσαι εσύ που πατάς με δύναμη τα πλήκτρα του υπολογιστή μου, ίσως εσύ αφού το κουρασμένο μυαλό μου αυτή την ώρα δεν έχει την δύναμη να το κάνει, ίσως εσύ να με σπρώχνεις κι ας μην με ξέρεις μα θα γνωριστούμε εκεί στον άλλο κόσμο και θα μου πεις την αλήθεια, θα μου πεις αν εμπλέκεσαι σ’ αυτό που ζω εγώ τώρα.
Καλό ταξίδι αδελφέ μας, ίσως τώρα να αντάμωσες με τα δικά μας τα παιδιά εκεί πάνω, ίσως τώρα να μπαίνεις της εισόδου του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ ουρανού, ίσως να με βλέπεις και να γελάς μαζί μου, ίσως να με κοροϊδεύεις, ίσως όμως να ‘σαι καλά, ίσως να είσαι ευτυχισμένος.
Κι’ όταν θα ρθεί εκείνη η καταραμένη μέρα θα το πανηγυρίσω πρώτα για εσάς, εσάς που θα αναστηθείτε και θα κατεβείτε από εκεί κάτω για μια αγάπη, για μια ζωή.

Καλό ταξίδι αδερφέ Μιχάλη…

Να ευχηθώ απ’ τα βάθη της ψυχής μου κουράγιο στην οικογένεια του και δύναμη.

Υ.Γ Υπομονή….

Π.Σ