Για τ’ αδέρφια μου -Π.Σ-

Και ξέρεις πως δεν κάθισα ποτέ μου να σου γράψω, για να σου γράψω, όταν το νιώσω κι’ είναι ανάγκη αρχίζει μόνη της η ψυχή να γράφει λέξεις για σένα, για μένα, για μας, για την ΑΕΛ.

2013 άλλη μια αρχή, η ζωή γίνεται όλο και πιο δύσκολη, η ανεργία μεγαλύτερη, τα μεγάλα ψάρια τρώνε τα μικρά, η εκμετάλλευση κυριαρχεί παντού.   Κι’ όσο για τα αδέρφια μου παλεύουν με νύχια και δόντια να κρατήσουν καθαρό το μέτωπο τους και ψηλά την αξιοπρέπεια τους, αυτό ξέρω, όσους γνώρισα έτσι ήταν, πάλευαν για το καλύτερο με ψηλά το κεφάλι, με λεβεντιά και ανθρωπιά.

Και ο άλλος κόσμος φυσικά δεν πάει πίσω, παλεύει μέχρι τελευταίας πτώσης, είναι φυσικά κι’ αυτοί που ψάχνουν καμιά τρύπα να χωθούν στο σύστημα, με λίγο γλείψιμο και αρκετό μέσο όλα γίνονται και ποιος νοιάζεται αν πετάς την αξιοπρέπεια σου αφού είναι εξαγοράσιμη για τους περισσότερους πλέον.   Φωνάζουν για τους βολεμένους μα είναι οι ίδιοι βολεμένοι, μιλάν για αξιοπρέπεια μα ούτε ακούμπησε τη χρηματοδοτούμενη τους ψυχή.

Δε ξέρω αδερφέ, μα όπου κι’ αν βρίσκεσαι κράτα γερά, δε θα γίνουμε κούτσουρα, ούτε καν μπορώ να αντιληφθώ πως θα τα ψάχνουμε για να μας κρατήσουν στην επιφάνεια της επερχόμενης καταιγίδας που στήνουν για να μας πνίξει.  ΌΧΙ. Κι’ όταν αύριο μας ρωτάνε τα παιδιά μας γιατί ο κόσμος είναι έτσι; Πόσοι ντροπή θα νιώθουμε που δεν κάναμε κάτι, που δε δράσαμε και απλά συμβιβαστήκαμε για τα λεφτά, για το σύστημα, για το «τι θα πει ο κόσμος», που δε παλέψαμε να τους χαρίσουμε μια καλύτερη κοινωνία απ’ αυτή που μεγαλώσαμε και ζούμε εμείς. Πως θα μπορέσουμε να τα δούμε στα μάτια, πως να τους παραδεχθούμε πως επιτρέψαμε σε κάθε αλήτη με γραβάτα και αξιώματα να πάρει όλες τις ελπίδες, όλη την αξιοπρέπεια, την τιμιότητα, την καλοσύνη και την ανθρωπιά – τα όνειρα; τις ελπίδες μας; Και να τις κλειδώσει σε ακριβά γραφεία, σε ακριβά κουστούμια και εμείς απλά … κάναμε υπομονή, σωπάγαμε και συμβιβαζόμασταν.

Κράτα το μέτωπο ψηλά και την ανθρωπιά σου, πάλεψε για ότι σου ανήκει και ότι προσδοκάς, πάλεψε για το αύριο αδερφέ μου.  Μη ξεχνάς πως διαφέρεις απ’ τον καθένα, είσαι μοναδικός για 1930 λόγους και αν δε το πίστευα δε θα σου έγραφα ποτέ, περιτριγυρίζομαι 90% από αδέρφια μου,  προτιμώ τη ζωή μαζί τους, απολαυστική, ενάντια στο σύστημα, γεμάτη ανθρωπιά, πολλές φορές δύσκολη μα αν δε παλέψεις για τα δεδομένα πώς να εκτιμήσεις το κάθε σου λεπτό σ’ αυτή τη γη.  Πέρασα το περισσότερο χρόνο της ζωής μου μαζί τους, να μιλώ για τη κοινή μας αγάπη, την μάνα που μας μεγάλωσε και μας δίδαξε τα ίδια πράγματα, πάντα κόντρα στο ρεύμα.  Το απολαμβάνω, μαζί μ’ αυτούς νιώθω πως η ζωή έχει αξία.

Δε περιμένω πολλά στη ζωή μου, γενικά και περισσότερο απ’ τους ανθρώπους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το χρήμα και η επίδειξη ανωτερότητας στον άλλον, μα βλέποντας και ζώντας καθημερινά τ’ αδέρφια μου, ασυμβίβαστα, περήφανα να συνεχίζουν στο ίδιο τέμπο το δύσκολο δρόμο που μάθαμε από παιδιά, νιώθω το ίδιο δέος, την ίδια ανατριχίλα και την ίδια ευθύνη κάθε φορά που γράφω, δε ξέρω για πόσο, μα χωρίς εσάς ο τρόπος  που βλέπω εγώ τον κόσμο δε θα ‘ταν ο ίδιος.  Συνεχίζουμε στους ίδιους ρυθμούς, «είναι προνόμιο να είσαι ΑΕΛ» είχα αναφέρει κάποτε, είναι άλλες τόσες οι ευθύνες να το υποστηρίζεις, κι’ αυτοί που το υποστηρίζουν με πυγμή και πάθος … είναι και τους νιώθω αδέρφια μου.

Υ.Γ Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για το χρόνο που αφιερώνετε και διαβάζετε τα άρθρα του Π.Σ μακάρι να μπορούσα να σφίξω σε όλους σας με σεβασμό το χέρι,  θέλω να ευχαριστήσω επίσης κάθε αδερφό που φέρεται με σεβασμό στα γραφόμενα μου που βγαίνουν κάθε φορά απ’ τη ψυχή μου.

Υ.Γ 2 Κάποτε είχα έρθει σε μια αψιμαχία με κάποιον που υποστήριζε πως δεν υπάρχουν άστεγοι στην Κύπρο, αν αυτοί που μένουν σε εγκαταλελειμμένα κτίρια όπως αυτό στην γειτονιά μου τα βράδια δε θεωρούνται άστεγοι τότε … είχε δίκιο.

Υ.Γ3 Όσο αφορά τις ποινές και τους υπεύθυνους για τη τραγωδία στο Μαρί σύμφωνα με το δικαστήριο, δε περίμενα κάτι περισσότερο, ζούμε σε ένα τόπο για γέλια και για κλάματα, σε ένα τόπο που ο φτωχός την πληρώνει και ο πλούσιος τη βγάζει καθαρή.  Το σύστημα είναι ένοχο τραγούδησε ο Καζαντζίδης και το ανάρτησαν στην “πρώτη” τα παιδιά του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ, αν δεν πάψουμε να το λαδώνουμε αυτό θα γυρίζει ανενόχλητο, πρέπει να γίνουμε η άμμος, η άμμος που θα σπάσει τη μηχανή του συστήματος και τότε θα ξεδιπλωθούν μπρος μας το δίκιο και το αληθινό.

Υ.Γ4 Το “αδέρφια μου ή αδερφέ μου” δεν απευθύνεται μόνο σε κάθε λέοντα αλλά και σε κάθε λιονταρίνα.  Το σεβασμό μου σε όλους.

Με σεβασμό και εκτίμηση.
Σας ευχαριστώ με όλη μου τη ψυχή. Π.Σ