Στιγμές ύψιστης περηφάνιας -Π.Σ-
Το αίσθημα της περηφάνιας στον υπέρτατο βαθμό ένιωσαν όσοι βρέθηκαν στο ΣΥ.Φ.ΑΕΛ χθες το βράδυ(25/2/2013). Ειλικρινά είναι δύσκολο να περιγράψεις σε κάποιον που δεν ήταν εκεί τα συναισθήματα και την ατμόσφαιρα που δημιούργησαν τα λιοντάρια που έδωσαν το παρόν τους.
Πάρτι μετά από χαμένο τελικό; Που αλλού στον κόσμο. Ποιοι άλλοι στον πλανήτη. Ποιος να μας καταλάβει και ποιος να μας νοιώσει πια αφού ξεπεράσαμε κάθε ανθρωπίνως δυνατό όριο πίστης, περηφάνιας και αφοσίωσης.
Η πίστη, η αφοσίωση και η αγάπη του ΑΕΛίστα μεγάλωσε και δυνάμωσε μέσα από τις αποτυχίες, τις ήττες και τις πίκρες που ενώ άλλους αποδυνάμωναν και διέλυαν εμάς μας δυνάμωναν, μας συσπείρωναν και μας έκαναν να νιώθουμε περήφανοι για την ιδέα που εκπροσωπούμε.
Το τραγούδι ήταν ασταμάτητο, η τρέλα η ίδια απ’ εκεί που έμεινε πριν τον τελικό, τι άλλαξε και τι θα αλλάξει. Ο κόσμος της ΑΕΛ δε μεγάλωσε με τα ασήμια ούτε με τις κούππες, ο κόσμος της ΑΕΛ μεγάλωσε με τη σημαία της ΑΕΛ ως σύμβολο τιμής να το εκπροσωπεί πάνω απ’ το προσκεφάλι του, να το βλέπει και να ανατριχιάζει πριν να κοιμηθεί και όταν ξυπνά. Έταξε τη ζωή του εκεί στο πλάι της σε όλες τις κακουχίες, σε ότι κι’ αν βρεθεί στο δρόμο της, σαν ανίκητος φρουρός θα θωρακίσει με λεβεντιά τα ιδανικά της.
Ο κόσμος της ΑΕΛ μεγάλωσε μέσα σε λασπόνερα που για να ορθοποδήσει έπρεπε να έχει νεύρο και πάθος για συνέχεια, κανένας δεν εγκαταλείπει αυτή τη δύσκολη πορεία, εξάλλου από μικρός επιλέγεις τους δύο δρόμους που έρχονται μπρος σου. Το δρόμο της λαμογιάς, της ψευτιάς και των κομμάτων; Αυτόν των επιτυχιών, του ενός τίτλου κάθε τόσο, του γλειψίματος και του βολέματος, των άδειων κερκίδων και των ναζιστικών συμβόλων; Ή γουστάρεις τις κακουχίες, τις δυσκολοδιάβατες διαδρομές, τα αγκάθια και τα βαθιά νερά με τους ασυμβίβαστους, τρελούς και αιώνια πιστούς ΑΕΛίστες που εδώ και χρόνια έχουν τραβήξει δικό τους μοναχικό δρόμο. Έχουν τη δύναμη να αποδέχονται την ήττα χωρίς να σκύβουν, να βλέπουν μπροστά με ψηλά το κεφάλι και καθάριο μέτωπο, γιατί έτσι είναι, έτσι έμαθαν, η τιμιότητα, η λεβεντιά και η λιονταρίσια καρδιά είναι αγαθά που εσύ τα επέλεξες αδερφέ μου, που η κίτρινη ταυτότητα σου στα δίδαξε.
Η ΑΕΛ δεν έγινε η ιστορία της Λεμεσού λόγω τίτλων, η ΑΕΛ δεν άνθιζε μέσα στις χαρές και στα πανηγύρια, η ΑΕΛ πάντα τραβούσε δύσκολο δρόμο και μοναχικό αλλά περήφανο που τον ακολουθούσαν μονάχα αυτοί οι ήρωες ΑΕΛίστες, γιατί όπου ΑΕΛίστας και ήρωας αδέρφια μου.
Και αφήνουμε τις μπύρες, με μπροστάρη τη γαλαζοκίτρινη σημαία της λατρείας μας, όλοι πίσω της και όλα πάνω απ’ αυτήν και αρχίζουμε το τραγούδι, οι πυρσοί ανάβουν, εμείς εκστασιασμένοι και οι περαστικοί να διερωτούνται, η απορία στα μάτια τους για μένα σημαίνει πολλά. Δε μπορούν απλά να μας καταλάβουν.
Φτάνουμε στον κυκλικό κόμβο του Αϊ Νικόλα που φωτίστηκε όπως τότε στις 5/5/2012. Όλοι αγκαλιασμένοι γύρω από το σιντριβάνι να τραγουδάμε, «ΙΣΟΒΙΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ» θυμίζοντας μου ξανά φυλή ινδιάνων, μόνο που έλειπε η φωτιά, οι φλόγες, που όσοι ήταν εκεί ξέρουν πως δεν έλειπε τίποτα. Τα μάτια σπινθήριζαν από πάθος και περηφάνια, η φλόγα της κίτρινης καρδιάς ήταν αναμμένη και έκαιγε, ήταν αναμμένη από την ημέρα γέννησης μας, ήταν αναμμένη και φούντωνε στις αποτυχίες, δυνάμωνε και γινόταν θεριό μέσα μας. Οι ήττες, οι χαμένοι τελικοί δεν μπορούν να την κοπάσουν, γιατί θα πάψει να φέγγει και να μας δείχνει το δρόμο της αξιοπρέπειας και της περηφάνιας μόνο όταν φύγουμε απ’ εδώ.
Η τεράστια περηφάνια και η τρέλα που μας διακατέχει, η παθολογική αγάπη και η ετοιμότητα να της χαρίσουμε κάθε κύτταρο μας. Η αποδοχή της ήττας με περήφανο τρόπο, η χαρά της νίκης με εξωπραγματικές συμπεριφορές, η έκφραση λατρείας και η προσήλωση στην ιδέα της που μας γαλούχησε, ο ύμνος που με ευλάβεια βγαίνει απ’ τα χείλια μας που πάμπολλες φορές μάτωσαν στο όνομα της, όλα αυτά και άλλα τόσα μας κάνουν διαφορετικούς σ’ όλο το πλανήτη, και την ΑΕΛ την μεγαλύτερη και πιο τιμημένη ιδέα που γέννησε η πλάση.
Αν οι επιτυχίες γεννούν οπαδούς απ’ το πουθενά, οι αποτυχίες αδερφέ κτίζουνε προστάτες σαν και ‘σένα.Ψηλά τη σημαία. Π.Σ