Μη σκύψετε ποτέ… -Π.Σ-
Ρε ΑΕΛάρα τι να σου γράψω και τι να σου πω, τα κατάφερες πάλι και ανέστησες τον κάθε κατακαημένο.
Μέσα μου δεν αλλάζει τίποτα αυτό το ξέρεις, τα ζήσαμε όλα πια, τα άντεξε όλα η κίτρινη καρδιά και κάθε αρχή σου θα είμαστε εκεί.
Κι’ αν αυτοί που μέσα μέσα επισκέπτονται την ομάδα τους το παίζουν μαγκάκια, εγώ δεν πήγα ποτέ να την δω, ναι ρε ουδέποτε είχα ομάδα, είχα θρησκεία και την έβαλα πάνω απ’ τη ζωή μου. Και δε θα καταλάβουν ποτέ, γιατί η χαρά στις χαρές και τα πανηγύρια στις ευκολίες δεν σε κάνουν μάγκα, αντιθέτως είναι τραγικό να περιμένεις τη χαρά να βγεις απ’ τη μιζέρια σου ενώ κάποιοι παλεύουν ακόμα κι’ όταν η ζωή τα φέρνει ανάποδα με ψηλά το κεφάλι, με λεβεντιά και λιονταρίσια πυγμή. Κι’ αν χαίρονται για την ομάδα τους εγώ θα πέθαινα για σένα, για σένα που δε θεώρησα ποτέ ομάδα και όλη μου τη ζωή σε υμνούσα σα θρησκεία, σαν το ανώτερο ιδανικό του σύμπαντος.
Αφού το ξέρεις και το ξέρω ρε αδερφέ, ποτέ δεν έσκυψες το κεφάλι, ποτέ δεν σταμάτησες να παλεύεις για τα ιδανικά που έχεις ιερά, όλοι το ξέρουν και όλοι κρυφά παραδέχονται πως δεν πρόκειται να σε φτάσουν. Η ιστορία αδερφέ δε γράφεται σε ένα παιχνίδι, το ξέρεις καλά, η ιστορία θέλει ροζιασμένα χέρια να γραφτεί, ματωμένες φανέλες, πόνο, πίκρα και λύπη. Πάθος, υπομονή και ψυχή. Όχι οποιαδήποτε ψυχή, τη δική σου, τη κίτρινη ψυχή σου.
Κανένας άλλος δε πέρασε όσα εσύ, κανένας! Και μέσα σε κάτι στιγμές σαν αυτές έγινες αυτό που είσαι ο θαρραλέος που όλοι φοβούνται, ο ασυμβίβαστος που όλοι σέβονται και ο πιστός που δεν γύρισε ποτέ την πλάτη του και να σκύψει, σε τίποτα και κανένα. Ο περήφανος ΑΕΛίστας.
Εκείνος που θα κοροϊδέψει εσένα, εκτός από ανιστόρητος είναι και ηλίθιος, όσο η θρησκεία σου έδινε πνοή σ’ αυτή την πόλη κάποιοι ήταν ακόμα ανύπαρκτοι κι’ όταν τελικά υπήρξαν γεννήθηκαν από εμάς κι’ αυτά δε τα λέω εγώ μα η ιστορία. Εκείνος που θα σε κοροϊδέψει, ας κάνει 44 χρόνια χωρίς τίτλο να δούμε αν θα είναι ακόμα εκεί, να χειροκροτηθεί μέσα σε άλλα «Παρτιζάνα» σε τεράστιες εκδρομές, να φτάσει μέχρι ευρωπαϊκό όμιλο και να πιάσει έστω τους μισούς σου τίτλους σε όλα τα αθλήματα.
Η ΑΕΛ, τα τρία ετούτα γράμματα δεν είναι ένας αγώνας ή ένας τίτλος, όσο κι’ αν νομίζουν πως «αγαπούν» τούτο που νιώθεις και νιώθω δε πρόκειται ποτέ τους να το αντιληφθούν, η ΑΕΛ είναι ο τρόπος ζωής μας, πιο πάνω κι’ απ τη ζωή μας, η μέρα, η νύχτα η αναπνοή μας.
Στεναχωρήθηκες; Εγώ νομίζεις πως όχι; Είσαι της ιδέας πως θα είχα όρεξη να σου γράφω αν αυτό δεν μου έδινε κάποια ικανοποίηση να μοιράζομαι μαζί σου αδερφέ μου κάθε σκέψη και συναίσθημα; Θα είχα την όρεξη να σου γράφω μπαρούφες και λόγια του αέρα; Κι’ αν στεναχωρηθήκαμε τι θα αλλάξει μέσα μας; Τι; Αναρωτήσου και πες μου πως αύριο θα μπορούσες να ξυπνήσεις χωρίς την ΑΕΛ την αγάπη σου στη σκέψη σου, πως θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς την ΑΕΛ μας;
Η «νέα» μέρα δε θα ‘ρθει αύριο, δε θα φέρει κάτι νέο. Τίποτα δεν αλλάζει, τίποτα δε μεταβάλλεται, το κεφάλι ψηλά και τη σημαία στα ουράνια όπως μάθαμε πάντα να φερόμαστε.
Στα παζάρια που ξεπουλούσαν ιδανικά και αξίες, στα παζάρια που περπάταγαν σκυφτοί και έψαχναν να βρουν από χάμω ότι έπεσε απ’ άλλους να πάρουν κάτι, στα παζάρια της ψευτιάς, της ρουφιανιάς και της λαμογιάς εσύ ΕΛΕΙΠΕΣ.
Και να που πήγε επτά, η επόμενη μέρα ξημέρωσε, και εγώ, εσύ, εμείς εδώ πιο ΑΕΛ από ποτέ.
Είσαι σπουδαίος και μοναδικός στον κόσμο αδερφέ μου. Κουράγιο, δύναμη και ψηλά το κεφάλι. Ζήτω η ΑΕΛ, ζήτω η περηφάνια του ΑΕΛίστα. Είσαι ότι δε μπορούν να καταλάβουν.
Υ.Γ Η παρέα για άλλο ένα βράδυ μαζεμένη, να κουβεντιάζει για την ΑΕΛ, για την αγάπη μας, όλοι τους άρρωστοι και τρελοί για πάρτη της, όλοι τους ασταμάτητοι, μοναδικοί. Και ο αδερφός από το ΣΥ.Φ.ΑΕΛ στέλνει πρωινό μήνυμα «ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΗΜΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΛΥΠΕΣ ΕΖΗΣΑ ΟΜΩΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΜΑ ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΜΟΝΗ ΔΕ Σ’ ΑΦΗΣΑ», και κάνει την μέρα μου ακόμα πιο κίτρινη, σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι, κοιτάζω τον καθρέφτη με περηφάνια, ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΕΛΙΣΤΕΣ ΡΕ, ΝΑΙ ΑΕΛΙΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΓΙΑ 1930 ΛΟΓΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ…!
Ευχαριστώ, μη σκύψετε ποτέ, Π.Σ