Στα τρία της γράμματα τάξαμε τις ζωές μας -Π.Σ-
Είδαμε το φως και στη συνέχεια κίτρινο, πολλά γύρω μας ήταν κίτρινα. Ακούγαμε συνέχεια αυτή τη μικρή λέξη «ΑΕΛ» που μας έλεγαν να ψιθυρίσουμε έστω για να τους δώσουμε χαρά. Πολλούς η πρώτη λέξη ήταν ΑΕΛ, μετά μάνα και πατέρα, σαν να λέγαμε από παιδιά πως η ΑΕΛ θα είναι μέρος της οικογένειας μας ή καλύτερα η δεύτερη μας οικογένεια.
Η δεύτερη μας οικογένεια που μας μεγάλωσε ενάντια στο ρεύμα και μας δίδαξε να μη σκύβουμε ποτέ το κεφάλι, στα δύσκολα να απαντάμε με το θάρρος και το πάθος μας αφήνοντας τον αντίπαλο να νοιώσει πως δε μπορεί να τα βάλει με εμάς, με την ιδέα μας. Η ΑΕΛ δε κατατροπώνεται.
Που να ξέραμε πως αυτή η μικρή λέξη «ΑΕΛ», θα γινόταν μεγαλώνοντας συνώνυμο με τη ζωή μας, ένα με το εγώ μας, ουσία και λόγος ύπαρξης. Που να ξέραμε πως το γέλιο μας, η λύπη και η χαρά μας θα εξαρτιόντουσαν από μια μικρή λεξούλα. Στο σχολείο το μυαλό μας εκεί, αποβολές και προβλήματα που είχαμε γιατί πηγαίναμε με τα κίτρινα μας και το κίτρινο κασκόλ τυλιγμένο στο λαιμό. Πράγματα που ασχολούνταν ε; Λες και αν μας έβγαζαν το κασκόλ απ’ το λαιμό θα μπορούσαν να αφαιρέσουν από μέσα μας τη κίτρινη ψυχή μας την όποια στην τότε ηλικία μπορούσαμε να δούμε καθαρά πλέον, μας έκανε διαφορετικούς από τους άλλους, μας έκανε αντίθετους με την αδικία, το κατεστημένο και το συμβιβασμό.
Που να ξέραμε πως αυτή η μικρή λέξη, «ΑΕΛ» αργότερα θα μας έκανε όχι μόνο να τη ψιθυρίζουμε για να δίνουμε χαρά στους δικούς μας αλλά όπου κι’ αν έπαιζε απαιτείτο να της φτιάξουμε το δικό μας ναό. Έφηβοι πλέον μπαίναμε στα λεωφορεία «για προσκύνημα», το μυαλό κολλημένο να τη δούμε, να της τραγουδήσουμε και να καταθέσουμε κάθε μας κύτταρο εκεί κοντά της σαν πιστοί προσκυνητές ενός ιερού συμβόλου, ενός κύκλου με τρία γράμματα, μιας ζωής που τώρα είναι αργά για επιστροφή αφού επέλεξε να ακολουθήσει το δύσκολο δρόμο, όπου όλοι θα μας κατακρίνουν, όπου για όλα θα φταίμε εμείς, όπου θα είσαι ο «αλήτης», το κλοτσοσκούφι, ο παρακατιανός, ο φταίχτης και το εξιλαστήριο θύμα.
Γνωρίζαμε πως είναι να είσαι όλα αυτά από παιδιά ήδη, από τους γονείς μας που επειδή είχαν μακριά μαλλιά, ακολουθούσαν την ΑΕΛ πιστά τους αντιμετώπιζαν σαν ανθρώπους των σπηλαίων. Γνωρίζαμε τι επιλέγαμε και μας έκανε να νοιώθουμε ακόμα πιο ήρωες που ο δρόμος που επιλέξαμε να περπατήσουμε δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα, ούτε είχαμε τη βοήθεια κανενός εκτός των αδερφών μας, ούτε κρυβόμασταν πίσω απ’ τη πλάτη κανενός κόμματος ή κάποιας γραβάτας. Ότι πετύχαμε, το πετύχαμε μόνοι μας, με το σπαθί, τη θέληση μας και χέρι χέρι με τ’ αδέρφια μας.
Τώρα πλέον ο δρόμος μας είναι εδώ, τον ζούμε. Μαζί, ενωμένοι θα τον ακολουθούμε πιστά και με το κεφάλι ψηλά γιατί αυτή η ιδέα πρέπει να μας κάνει περήφανους μόνο που την επιλέξαμε. Μόνο που είμαστε μαζί της και μετά από τόσες φουρτούνες είναι εδώ ζωντανή, ζωντανή εξ’ αιτίας του απλού και αγνού ΑΕΛίστα που στις φουρτούνες και στα κύματα συμπεριφέρθηκε σαν έμπειρος καπετάνιος σώζοντας και κρατώντας ψηλά την ιδέα της ΑΕΛ.
Και ας αναλογιστούμε το χρέος που έχουμε να χαρίσουμε αυτό το όμορφο ιδανικό και στις επόμενες γενιές, αυτές που θα επιλέξουν αντί τους υπόλοιπους γιομάτους ροδοπέταλα δρόμους, το δρόμο της Αθλητικής Ένωσης Λεμεσού. Αυτά τα παιδιά που θα τους φερθούνε όπως και εμάς, θα προσπαθήσουν να τα πατήσουν και να τα διαφθείρουν αλλά η κίτρινη ψυχή που θα τα κατακλύζει θα είναι αυτή που θα τους μεγαλώσει και θα τους αφήσει αλώβητους από τον πόλεμο όπως και εμάς, που να μας εδώ πάλι να αναλώνουμε χρόνο για την ιδέα της ΑΕΛ.
Δε ξέρω αν θα τα καταφέρω ποτέ να αποκτήσω παιδί μα το συνδέω άμεσα με τη «διδασκαλία» της ιδέας της ΑΕΛ. Και βλέπω τα μελλοντικά παιδιά να τους φερόμαστε έτσι όπως μας φέρθηκαν των περισσοτέρων οι δικοί μας, κίτρινα όλα, τα πάντα γύρω τους να μοιάζουν ΑΕΛ και με αυτό τον τρόπο να συνεχιστεί για άλλα τόσα χρόνια η κίτρινη φυλή, το φαινόμενο του ΑΕΛίστα.
Κι’ όσο για εμάς και για τους μεγαλύτερους τι να γράψω αδερφέ μου; Η ζωή μας πλέον ανήκει στην ΑΕΛ, περνά μια μέρα χωρίς ΑΕΛ; Μια σκέψη χωρίς ΑΕΛ; Πόσο χρόνο αφιερώσαμε, πόσες δυσκολίες και πόσες λύπες αντιμετωπίσαμε μα ποτέ δεν κάναμε πίσω. Η ΑΕΛ και η ζωή μας έχουν γίνει ένα και το αυτό.
Και κάπως έτσι, απολαυστικά και περήφανα κυλάει η ζωή μας στο κίτρινο, στο κίτρινο και μπλε της Λεμεσού, της πόλης που γέννησε τον ΑΕΛισμό όπου αυτός με τη σειρά του γαλούχησε αυτή την πόλη, τη πόλη του ΑΕΛίστα.
Ευχαριστώ, με σεβασμό και εκτίμηση. Π.Σ
*το πιο πάνω άρθρο του Π.Σ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ [Τεύχος 2] στις Αρχές Aπριλίου 2013. Περισσότερα άρθρα του Π.Σ μπορείτε να διαβάσετε εδώ