«Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ» -Π.Σ-

Ξέρεις λίγες φορές αισθάνεσαι ατμόσφαιρα φιλική, ανθρώπινη και αέρα γεμάτο από κατανόηση και ελπίδα.  Κι’ ας είμαι απ’ εκείνους που έπαψαν πια να ελπίζουν σε ότι ακούγεται, θέλουν πράξεις, κινήσεις και ουσία.

Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει κι’ αν είναι κάτι που έμαθα να κάνω πάντα στη ζωή μου είναι να φοράω τα παπούτσια του άλλου, να μπαίνω στη θέση του και να προσπαθώ έστω και στο ελάχιστο να τον νοιώσω.

Ακόμα και τώρα που εγώ αρκούμαι στο να γράφω λέξεις, κάποιος πεινά, κάποιος κρυώνει ίσως και κάποιος ψάχνει μια αγκαλιά, λίγη κατανόηση ή μια κουβέντα.  Αυτά στην ουσία χρειαζόμαστε όλοι, μα κρυμμένοι στο προσωπείο του εγωισμού και του συμφέροντος, της ψευτομαγκιάς και της απάτης ξεχνάμε τι είμαστε, ποιοι είμαστε και τι αύριο φτιάχνουμε για μας και τα παιδιά μας.

Σήμερα ο κόσμος νοιάστηκε στη ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στη Λεμεσό, μαζεύτηκαν πολλά προϊόντα που θα μπουν στα άδεια αρμαράκια οικογενειών, σε άδεια στομάχια συνανθρώπων μας που επιβάλλεται να τους σκεφτόμαστε όχι όποτε γίνει λίγος ντόρος, αλλά κάθε μέρα.  Αν ο καθένας μας ήταν αλληλέγγυος, έδειχνε αλληλοσεβασμό και αλληλοκατανόηση στο διπλανό του δε θα ήταν η κοινωνία σ’ αυτό το χάλι, δε θα ζούσαμε σε μια ζούγκλα, ούτε θα ήμασταν αναγκασμένοι να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας σ’ αυτή τη  ζούγκλα.

Κάποτε οι λέξεις είναι λίγες για να περιγράψουνε τα συναισθήματα, που κάποιες φορές νικάνε την πραγματικότητα και κατακλύζουν το εγώ μας.  Σε μια κοινωνία γεμάτη ψευτιά, πονηριά και υποτίμηση, σε μια ζούγκλα που ο μικρός προσπαθεί απλά να επιβιώσει κυνηγημένος απ’ τους μεγάλους, σε μια ρουτίνα που η αδικία, η μη ύπαρξη ελευθερίας και η γεμάτη από απάτες δήθεν δημοκρατία υποβαθμίζει την ανθρώπινη ύπαρξη.  Το μυαλό προσπαθεί να ελιχθεί, να φτιάξει το ιδανικό, να βρει χαμόγελα, ανθρώπους απλούς και ταπεινούς, ανθρώπους που θα δώσουν νόημα στην  ύπαρξη τους και μετά στην ύπαρξη των άλλων.  Που θα καταλάβουν πως δεν είμαστε μόνοι, κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος, όλοι είμαστε ένα, όλοι ίσοι μα συνάμα διαφορετικοί.

Και όταν σπάσουμε το κουβούκλιο που φοράμε, πετάξουμε την «φαντασία» μας στη φωτιά και κοιτάξουμε τον δίπλα μας, αφουγκραστούμε τις ανάγκες, τις ανησυχίες και τα θέλω του μια μέρα όλοι θα αντιληφθούμε πως όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε την επιβίωση ζωή, τα όνειρα μας αλήθεια και το μέλλον λαμπρό σε ένα κόσμο ιδανικό να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας.

Σκεφτόμενος όλα αυτά, αυτό που με ξεχείλισε από συγκίνηση ήταν το πανό των ίδιων των αδερφών μου, οι «αλήτες» πάλι, εκείνοι οι «αλήτες» που θεωρούνται το κλοτσοσκούφι και οι παρακατιανοί της κοινωνίας έστειλαν για άλλη μια φορά το μήνυμα τους έξω από το σπίτι τους στον Εναέριο.  «Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών» έγραφε το πανό, ένα πανό που δεν μπορείς να το διαβάσεις και να μην αρχίσεις τους συνειρμούς.

Και να τους πάλι τους «αλήτες» που σε προβλημάτισαν υποταγμένε και σκυφτέ που πάλι καλά που σήκωσες κεφάλι και διάβασες τι έγραφε κι’ αν όχι, έλεγε … «Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών» … σκέψου το, αναλογίσου, κρίνε, προβληματίσου γιατί η αλληλεγγύη δεν κουρεύεται, δεν κλέβεται και δεν πεθαίνει, βρίσκεται μέσα στον καθένα μας.

Οι φίλοι μου, τα ίδια τα αδέρφια μου, εκείνοι οι αλήτες να που σε προβλημάτισαν πάλι…

«Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ»

Σας ευχαριστώ μέσα από τη ψυχή μου για το χρόνο που αναλώνεται κάθε φορά στα άρθρα του Π.Σ, μακάρι να είχα την ευκαιρία να σκύψω μπροστά σας με σεβασμό το κεφάλι γιατί αυτό αξίζετε και αυτό αξίζω.  Είστε σπουδαίοι.
Με σεβασμό και εκτίμηση Π.Σ