Καλή τύχη στη ξενιτιά αδερφέ μου -Π.Σ-
Και να που γίναμε ότι μας έκανε να αναρωτιόμαστε γιατί, ξέρεις πόσες φορές αναρωτήθηκα ρε αδερφέ γιατί, εκείνο το γαμημένο γιατί, μανάδες, πατέρες και παιδιά να φεύγουν από το σπιτικό τους για τα καμώματα των κυβερνήσεων, για τους πολέμους του χρυσού και του πετρελαίου και για 1002 άλλα συμφέροντα αυτών που έχουν στα χέρια τους την εξουσία.
Αναρωτιόμουν πως ένοιωθαν αυτοί οι άνθρωποι που έπρεπε να αφήσουν το σπίτι τους και να ψάξουν για καλύτερη τύχη μακριά στα ξένα, σε τόπους που δεν θα τους ήθελε κανείς αφού ο ρατσισμός, η προκατάληψη και η κακεντρέχεια των ανθρώπων δεν επιτρέπει την αποδοχή στο διαφορετικό. Πάντα απορούσα αφού μπορούν να σταματήσουν την παραγωγή όπλων και να ταΐσουν όλο τον κόσμο γιατί δεν το κάνουν; Μάλλον δεν συμφέρει σε 10-20 υπερ-βολεμένα ανθρωπάκια που με τη συμπεριφορά τους σπρώχνουν τον κόσμο στη ξενιτιά, στην προσφυγιά ακόμα και στο θάνατο.
Θα αναρωτιέστε γιατί γράφω, ίσως στη συνέχεια δεν ασχοληθώ με την ΑΕΛ στο συγκεκριμένο άρθρο, απλά ξεκίνησα να χτυπώ τα πλήκτρα του υπολογιστή με της ψυχής την καθοδήγηση, πες το παράπονο, πες το αδικία.
Λίγων ατόμων ένοιωσα την αγάπη τους στη ζωή μου, λίγα άτομα με αγκάλιασαν και με έκαναν να αισθανθώ φίλος τους, -αφού είμαι κλειστός και προσεκτικός με τους ανθρώπους- και ένας απ’ αυτούς φεύγει, φεύγει γιατί σε τούτη τη χώρα που έχτισε όνειρα με τόσο κόπο κάποιοι του τα χαλούσαν, όταν ονειρευόταν κάποιοι τον ξυπνούσαν και όταν ήθελε να ζήσει του έκοβαν τα πόδια. Ίσως βρεις καλύτερες συνθήκες στη ξενιτιά αδερφέ, μα έχει στο κόσμο άλλο σαν το χαμόγελο της μάνας και σαν την αγκαλιά του πατέρα; Δεν το γράφω να σε σταματήσω, απλά να τονίσω πως αυτό που κάνεις δεν θα το έκανα ποτέ γιατί θέλει περίσσια δύναμη.
Είναι παράνοια να θες να ζήσεις και να μη σου επιτρέπεται, είναι παράνοια να σε πατάνε στο λαιμό ενώ είσαι λαχανιασμένος απ’ το τρέξιμο της ρουτίνας που σου επέβαλαν, είναι παράνοια να σε ξεκληρίζει ο ίδιος σου τόπος, να σε υποτιμά και να σε μαχαιρώνει.
Και την ΑΕΛ μας; Που πας να την αφήσεις; Ποιο θα πειράζουμε τώρα στην κερκίδα και ποιος θα μας δίνει ελπίδα ακόμα κι’ αν χάνουμε 5-0 από την Μπαρτσελόνα; Ποιος θα βρίζει τους αντιπάλους με τον ιδιαίτερο του τρόπο;
Ξέρεις σε βλέπω εκεί στη ξενιτιά με ένα τσιγάρο στο χέρι, σκυφτό και σκεπτικό με ακουστικά στα αφτιά να σιγοτραγουδάς ότι θα τραγουδούσαμε μαζί αγκαλιά στην ανατολική και σε κάθε πέταλο, να φωνάζαμε μαζί για τα ιδανικά και τις αξίες της αγάπης της ζωής μας. Θα είναι σαν να είσαι εκεί μαζί μας φίλε, θα τραγουδούμε και για σένα, θα καταθέτουμε κάθε κύτταρο μας αναπληρώνοντας το κενό σου. Θα είναι κενό που θα απουσιάζεις σωματικά μα είμαι σίγουρος πως η ψυχή σου θα είναι εκεί μαζί μας, κοντά στην ιδέα που μας μεγάλωσε.
Δε ξέρω πότε και αν επιστρέψεις, ούτε πότε θα σε ξαναδούμε, μα να περνάς καλά όπου κι’ αν είσαι και άσε με συνεχώς να συλλογιέμαι πως οι κυβερνήσεις και τα κράτη καταντάνε τους ανθρώπους.
Εις το επανιδείν. Με σεβασμό, Π.Σ.