Θυμάσαι αδερφέ; -Π.Σ-

Θυμάσαι τότε που ήμασταν παιδιά; Που ταχθήκαμε να την αγαπάμε παντοτινά και να δηλώνουμε παρών οπουδήποτε κι’ αν έπαιζε; Θυμάσαι τότε που υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας να μην αφήσουμε κανένα να την πληγώσει, να μην αφήσουμε κανένα να της λαβώσει την περηφάνια.

Θυμάμαι ακόμα τον όρκο που δώσαμε ‘’ ΑΕΛ θυμήσου μια ζωή μαζί σου’’, θυμάμαι ακόμα να παίζουμε ανέμελα ποδόσφαιρο στις αλάνες και να τρέχουμε για μπάνιο λίγο πριν αρχίσει ο αγώνας για να πάμε να τη δούμε. Θυμάμαι που δεν βγάζαμε άχνα ο ένας στον άλλο μα μόνο με πίστη της τραγουδούσαμε ηρωικά, δηλώναμε την παρουσία μας με ιαχές βγαλμένες απ’ τη ψυχή μας.

Θυμάμαι κι’ ας ήμουν παιδί τη χαρά των άλλων μα και τα δάκρυα των δικών μας το 96’, θυμάμαι τους δημοσιογράφους να τα χάνουν κάθε βδομάδα όταν έβλεπαν την ΑΕΛ να μη μένει ποτέ μόνη, να δυναμώνει και να μη διαλύεται όπως πολλοί επιθυμούσαν.

Θυμάμαι εκείνο το πρωινό στο σχολείο που αντί να κάνουμε μάθημα περιμέναμε να δούμε την απόφαση της δικαστικής της ΚΟΚ που συνεδρίασε τα μεσάνυχτα για να στείλει την ΑΕΛ στην εξορία, το άγχος να φύγουμε να πάρουμε εισιτήρια και το ταξίδι στον αυτοκινητόδρομο, που ο πόλεμος μας συσπείρωσε και πήραμε τον τίτλο ετσιθελικά, γιατί αυτό γούσταρε η κίτρινη ψυχή μας που έβαλε κάτω και έλιωσε τα καλοστημένα σχέδια εναντίων μας.

Θυμάμαι και το ταξίδι της επιστροφής με το μακαρίτη τον Κ. Αντώνη και την κατάληξη μας στο roundabout του Άγιου Νικόλα και το τρικούβερτο γλέντι που ακολούθησε με τη Λεμεσό να μένει ξύπνια εκείνο το βράδυ.

Θυμάμαι που είχαμε ένα ποδοσφαιριστή που πραγματικά νοιαζόταν για την ομάδα, το αναγνώριζα κι’ ας μην ήμουν ποτέ προσωπολάτρης και η τότε διοίκηση τον έδωσε δανεικό στο Αποέλ με τον κόσμο να αντιδρά, τι άσχημο ξημέρωμα είχαμε εκείνο το πρωινό.

Θυμάμαι να τρέχουμε να γλιτώσουμε τη διαβάθμιση μα τα γήπεδα ναν πάντα γεμάτα, θυμάμαι παιχνίδια τελειωμένα πριν καν αρχίσουν, θυμάμαι να τραγουδάμε ακατάπαυστα και ας χάναμε.

Θυμάμαι ποδοσφαιριστές να μας πουλάνε για ψίχουλα, να σκύβουν στον αντίπαλο σαν ξεφτιλισμένες πόρνες και να υποτιμούν την νοημοσύνη και την αγάπη μας, να κοροϊδεύουν όσα είχαμε ιερά, το σήμα εκείνο με τον κύκλο και τα τρία γράμματα που εμείς όχι μόνο θα δίναμε τον καλύτερο μας εαυτό στο γήπεδο αλλά θα καταθέταμε τη ζωή μας γι’ αυτό.

Θυμάμαι τα επεισόδια, θυμάμαι μπάτσους να χτυπάνε παιδιά, να συλλαμβάνουν αθώους, να χτυπάνε και να συλλαμβάνουν γυναίκες, να μπαίνουν στην κερκίδα και να χτυπάνε στο ψαχνό, τους θυμάμαι ακόμη να μετακινούν τα αυτοκίνητα μας για χάρη των δικαιωμάτων μεγαλοκαναλιού που αισχροκερδούσε και αισχροκερδεί ακόμα και σήμερα.

Θυμάμαι τα ΜΜΕ να δείχνουν τις φάτσες μας ζουμαρισμένες σε πολλές επαναλήψεις σαν τους χειρότερους εγκληματίες, θυμάμαι την προπαγάνδα και τα ψέματα των δημοσιογράφων εναντίων μας, τις κατηγορίες και τις καταγγελίες. Με πόσο μίσος, πόση απέχθεια φερόντουσαν σε κάθε τι που είχε σχέση με την ΑΕΛ.

Θυμάμαι βράδια να παλεύουμε για τα ιδανικά μας, να πηγαίνουμε κόντρα σε στρατούς και διμοιρίες που έμοιαζαν ανίκητες μα μπροστά μας λύγιζαν και στο τέλος με μηδενικές αντοχές εκλιπαρούσαν για ανακωχή.  Δε θα ξεχάσω ούτε τις αγκαλιές μας εκείνη τη στιγμή που μες το μισοσκόταδο που φωτιζόταν που και που από το χορό που έκαναν οι φλόγες του πολέμου που μόλις είχε τελειώσει να τραγουδάμε για τις ιερές μας αξίες.

Θυμάμαι τα δάκρυα μας στον κλεμμένο εκείνο τελικό με την Πεγεια, που όλη η Κύπρος μεσολάβησε για να μην πάρει τίτλο η ΑΕΛ, κι’ όσοι πιστεύουν ότι η ΑΕΛ το έχασε υπ’ ευθύνη της ξαναλέω: MAΣ ΤΟ ΕΚΛΕΨΑΝ. Θυμάμαι εκείνο το παιδί με ειδικές ικανότητες δίπλα μου να φωνάζει ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΚΥΠΕΛΟ ακόμα και μετά την ήττα, συνέχιζε να το φωνάζει δυνατά με δάκρυα στα μάτια.

Θυμάμαι πολλά κι’ αν γράψω όσα θυμάμαι θα σε κουράσω αδερφέ, μα θέλω να σου πω να μη ξεχνάς, μη ξεχνάς τα όσα ζήσαμε, τα όσα μας έφεραν κοντά, τα όσα μας πλήγωσαν και όσα μας ήθελαν υποταγμένους. Εμείς αντισταθήκαμε και μέσα από τις φωτιές του πολέμου τους ανασυντασσόμασταν και δυναμώναμε, ελισσόμασταν και αποφεύγαμε τις σφαίρες και τα χτυπήματα τους, πάντα ενωμένοι κάναμε τη διαφορά, γιατί όσο κι’ αν προσπαθούν δε θα καταφέρουν να κατανοήσουν τη σχέση μας με την ΑΕΛ μας, την αγάπη και την αφοσίωση μας.

Θυμάμαι ρε μαλάκες, θυμάμαι όσα κάνατε σε όλα τα αδέρφια μας, θυμάμαι όσα περάσαμε και πόσο περιθωριοποιηθήκαμε εξ’ αιτίας του ότι κουβαλούσαμε την ΑΕΛ επάνω μας, θυμάμαι ρε, θυμάμαι και θα θυμάμαι για πάντα και αυτό μη το ξεχάσετε. Υπάρχουν πράγματα που δε θα ξεχάσω ποτέ, τα όσα ζήσαμε για την ΑΕΛ είναι αυτά που καθόρισαν στ’ αλήθεια και το χαραχτήρα μου, η εναντίωση με το σύστημα, η απέχθεια προς τους δημοσιογράφους, η λύπηση προς τους μπάτσους, το μίσος προς τις γραβάτες και η πίστη, η ανυπότακτη συμπεριφορά, ο προβληματισμός, η αντοχή στα χτυπήματα και στα ύπουλα παιχνίδια, η αφοσίωση για μια ιδέα που μας πήρε από το χέρι και μας έδειξε ένα μονοπάτι όταν όλοι μας έφτυναν και μας ήθελαν στο περιθώριο, σ’
εκείνο το μονοπάτι συναντηθήκαμε όλοι αδερφέ, ενώσαμε τις φωνές και τις ψυχές μας. Και εκείνο το μονοπάτι θα το βαδίζουμε ακόμα και όταν λιώσει το κορμί μας γιατί η κίτρινη ψυχή δε πρόκειται να κοπάσει ποτέ στους αιώνες των αιώνων.

Θυμάμαι και δε πρόκειται να ξεχάσω, και θα πρέπε να τρομάζεις όσο θυμάμαι τα όσα ζήσαμε, τη λύπη σας στις επιτυχίες μας και τη χαρά σας στις αποτυχίες μας, το μίσος και την εναντίωση σας προς τους ασυμβίβαστους και αιώνια πιστούς ΑΕΛίστες. Γιατί αυτή είναι η ιστορία μας, η ιστορία κάποιων ηρώων που δεν τα έβαλαν ποτέ κάτω για την ιδέα που από παιδιά αγάπησαν. Γιατί τούτη ιστορία είναι όσα έχουμε και θα τη προστατεύουμε μέχρι να πάρει τη σκυτάλη η επόμενη γενιά, γιατί η φλόγα τούτης της ιδέας πρέπει και θα μείνει για πάντα αναμμένη.

Όσα Σαββατοκυρίακα ‘’χαραμίσαμε’’ για πάρτη της, όσα λεφτά χαλάσαμε για κείνη, κάθε γέλιο ή δάκρυ που μας χάρισε, κάθε σκέψη ή προβληματισμό, μη τα ξεχνάς, να τα θυμάσαι αδερφέ αυτά μας έφεραν ως εδώ, αυτά μας έκαναν αυτό που ήμαστε, αυτή είναι η ζωή μας.

Απολογούμαι που μακρηγόρησα. Σας ευχαριστώ μέσα από τη ψυχή μου για το χρόνο σας. Με σεβασμό Π.Σ