Γήπεδο: Τι γίνετε, πως προχωρά, που σκαλώνει, πως αντιδρούμε;

Δεν κουνιέται φύλλο όσο αφορά την υπόθεση του ιδιόκτητου γηπέδου της ομάδας μας με τον Άρη.

Η πολιτεία εξαιτίας της όλης ατμόσφαιρας περί μνημονίων και της τρόικα, αδυνατεί, όπως όλα δείχνουν, να εγγυηθεί το ποσό που δικαιωματικά δικαιούνται η ΑΕΛ και ο Άρης, με σκοπό την δημιουργία του δικού τους ιδιόκτητου γηπέδου στη περιοχή Κολοσίου.

Ας κάνουμε όμως μια γενική αναφορά σε ημερομηνίες-σταθμούς για το γήπεδο, ενώ πιο κάτω θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το τι θα γίνει στη συνέχεια καθώς και την ανάγκη αντίδρασης του κίτρινου λαού. Στο άρθρο εγείρονται σημαντικότατα ερωτήματα για το που βρισκόμαστε, καθώς και για το τι χάνουμε ή τι θα χάσουμε από την ανυπαρξία γηπέδου στη Λεμεσό. Το www.lions-radio.com είναι σε θέση να γνωρίζει τι δυσκολία που υπάρχει στην αποδέσμευση κονδυλίων. Διαβάστε το άρθρο που ετοιμάσαμε για όλους εσάς.

10/11/2011 – Παρουσίαση Μακέτας – 3d video

Η ομάδα μας, μαζί με τον Άρη, παρουσίαζαν για πρώτη φορά επίσημα τα σχέδια του γηπέδου στη παρουσία του αρχιτέκτονα του έργο. Για τους δημοσιογράφους το video παρουσίασης της μακέτας ήταν εντυπωσιακό, για τον απαιτητικό και πάντοτε “αχόρταγο” ΑΕΛίστα τίποτα δεν είναι αρκετό. Όλοι περιμέναμε και ζητούσαμε επίμονα περισσότερες λεπτομέρειες για το γήπεδο.

Στην τότε παρουσίαση ο Αντρέας Σοφοκλέους δήλωνε, «Για όλους εμάς είναι μια πολύ μεγάλη μέρα σήμερα. Έχουμε πάρει όλες τις σχετικές άδειες, στείλαμε στον ΚΟΑ τα σχετικά έγγραφα και αιτήσεις για να προχωρήσει ο οργανισμός στην προκήρυξη των προσφορών για την ανέγερση του γηπέδου, και παράλληλα να προνοήσει στον προϋπολογισμό του οργανισμού να μπουν τα ανάλογα κονδύλια όπως αυτά εγκρίθηκαν για την κατασκευή του γηπέδου. Ξεπεράσαμε όλους τους σκοπέλους για να εκδοθούν οι άδειες, θέλουμε να ευχαριστούμε τον Υπουργό Εσωτερικών και όλα τα τμήμα που βοήθησαν. Σήμερα είμαστε στο παρά 5. Πρέπει ο οργανισμός και η πολιτεία να εκπληρώσουν μια υποχρέωση που έχουν απέναντι στην Λεμεσό. Η Λεμεσός είναι η πιο αδικημένη επαρχία όσον αφορά αθλητικές εγκαταστάσεις. Υπήρξε το πρόβλημα όσο αφορά την καταλληλότητα του Τσιρείου, το οποίο έχει ημερομηνία λήξης η οποία είναι πολύ κοντά για αυτό και η Λεμεσός χρειάζεται σύντομα γήπεδο. Θα είναι το αποκορύφωμα της φάρσας ή της αδικίας αν υποχρεωθούν τα σωματεία της Λεμεσού σε 1 ή 2 χρόνια να αγωνίζονται σε γήπεδα εκτός πόλεως. Οι ομάδες της Λεμεσού πρέπει να έρθουν κοντά και να στηριζόμαστε ο ένας στον άλλο. Πέρασε η εποχή που οι μάνατζερ έκαναν παιγνίδια σε βάρος των ομάδων της Λεμεσού»

4 μέρες αργότερα ο φάκελος του γηπέδου παραδινόταν στον ΚΟΑ με την ελπίδα της έγκρισης από τα αρμόδια σώματα. Τα επόμενα βήματα ήταν ο γραφειοκρατικός έλεγχος του φακέλου και αμέσως μετά οι διοικήσεις της ΑΕΛ και του Άρη περιμέναν το πράσινο φως για να βγουν οι προσφορές.

20/04/2012 – Προκήρυξη προσφορών 

Με αρκετή καθυστέρηση και κάποιες μικροαλλαγές ο ΚΟΑ έδωσε τελικά το πράσινο φως και ξεκίνησε η διαδικασία των προσφορών. Μετά από αρκετή συζήτηση και σειρά δημοσιευμάτων για το θέμα των κονδυλίων και της εγγυητικής φάνηκε ότι το προβλήματα ξεπεράστηκαν, καθώς και ότι αμέσως μετά τη λήξη των προσφορών τα κονδύλια θα πήγαιναν προς ΑΕΛ και Άρη.

Η προκήρυξη των προσφορών δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Δημοκρατίας και ήδη ο χρόνος φαινομενικά άρχισε να κυλά αντίστροφα. Παρόλες τις πιέσεις του ΚΟΑ για κοινό γήπεδο από πλευράς μας δηλωνόταν πως το νερό μπήκε πλέον στο αυλάκι και δεν υπάρχει επιστροφή στο θέμα του γηπέδου.

24/07/2012 – Στην εταιρεία Ακτώρ το γήπεδο

Η διαδικασία των προσφορών ολοκληρώθηκε. Δημοσιογραφικοί κύκλοι έγραφαν τότε ότι περισσότερες από 20 κατασκευαστικές εταιρείες έδωσαν τη δική τους προσφορά. “Νικήτρια” φαίνεται ότι είναι η ελλαδικών συμφερόντων εταιρεία “ΑΚΤΩΡ” κάτι που ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε επίσημα αν και θεωρείτε δεδομένο. Δημόσιες τοποθετήσεις των διοικούντων τότε έλεγαν ότι περιμένουμε πλέον, απλά την απελευθέρωση του κονδυλίου από το Υπουργείο Οικονομικών. Ο Σεπτέμβρης θεωρείτο ως πιθανότερος μήνας έναρξης των κατασκευαστικών έργων.

Από τότε μέχρι και σήμερα το θέμα παραμένει, τουλάχιστον από ότι φαίνεται, στάσιμο. Κατά τακτά διαστήματα οι διοικήσεις της ΑΕΛ και του Άρη δίνουν κάποιες εξηγήσεις σχετικά με το που βρίσκεται το θέμα, πράγματα όμως που δεν φαίνεται να βρίσκονται επί της ουσίας του ζητήματος, που πλέον δεν είναι άλλη από την χρηματοδότηση του έργου. ΑΕΛ και Άρης έχουν ήδη καταθέσει την απαραίτητη “συμπληρωματική” εγγυητική, έχουν στα χέρια τους την τελική έγκριση των προσφορών και αυτό που απομένει δεν είναι άλλο από την αποδέσμευση των 13,3 εκατομμυρίων που δικαιούνται τα δύο σωματεία για το γήπεδο.

Στις 17 Νοεμβρίου ο Πλουτής Αβραάμ δήλωνε πως κατατέθηκε συγκεκριμένος φάκελος στο Υπουργείο Οικονομικών με όλες τις λεπτομέρειες και ότι αναμενόταν η έγκριση των κονδυλίων από τη πολιτεία. Μάλιστα, δήλωσε αισιόδοξος πως μέχρι το τέλος του μήνα όλα θα είχαν τελειώσει.

Από τότε φυσικά έχουν μεσολαβήσει πολλά, η τρόικα ήρθε στη Κύπρο, ο προϋπολογισμός του κράτους είναι κουτσουρεμένος και γεμάτος αποκοπές.

Για μας εδώ στη Λεμεσό όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Είναι αδιανόητο η Λεμεσός να παραμένει για σχεδόν 40 χρόνια με το ίδιο “ποδοσφαιρικό” στάδιο. Ένα στάδιο που σύμφωνα και με τους ειδικούς έχει τη δική του ημερομηνία λήξης που φαίνεται να είναι το 2015. Ιδιαίτερο πρόβλημα παρουσιάστηκε φέτος με την παρουσία της ομάδας μας στα Ευρωπαϊκά σαλόνια, ενδεικτικά απλά αναφέρουμε πως σε έξι αγώνες που έδωσε η ΑΕΛ στην Κύπρο διεξήχθησαν σε τρία διαφορετικά γήπεδο, ενώ μόλις το ένα -το πιο ασήμαντο- έγινε στη πόλη μας, στη Λεμεσό.

Χαρακτηριστικό το ότι το ΓΣΠ αποκόμισε φέτος περίπου 300 000 ευρώ από τα παιχνίδια της ΑΕΛ, ενώ λεφτά πήραν και η Ανόρθωση για το Αντώνης Παπαδόπουλος καθώς και ο Δήμος Στροβόλου για φόρο θεάματος! Αναλογιστείτε λοιπόν πόσα λεφτά έχασε η Λεμεσός, ενώ πόσα περισσότερα θα μπορούσε να κερδίσει με την παρουσία τόσων χιλιάδων τουριστών στην πόλη μας.

Το 2012 λοιπόν, η πόλη που προσφέρει τα περισσότερα έσοδα στο ΑΕΠ του κράτους, ζει και “επιβιώνει” χωρίς σύγχρονο ποδοσφαιρικό γήπεδο. Οι Λεμεσιανοί αναγκάζονται να γίνονται πρόσφυγες την ίδια ώρα που οι πραγματικοί πρόσφυγες απολαμβάνουν τα σύγχρονα και ιδιόκτητα γήπεδα που τους έκτισαν οι κυβερνήσεις της Κύπρου, μέσο πάντοτε των δικών μας φορολογιών.

Εδώ είναι που εγείρονται τα βασικά μας ερωτήματα:

1) Κατανοητό ότι δεν υπάρχουν κονδύλια για περιττά έξοδα. Αν είναι όμως δυνατό να θεωρούμε περιττό έξοδο ένα τόσο σημαντικό έργο για την Λεμεσιανή κοινωνία και την Κύπρο ευρύτερα. Εκεί που μιλούν όλοι για ανάπτυξη, όταν πρόκειται για το γήπεδό μας σωπαίνουν.

2) Σε περίπτωση όμι γένοιτο μιας τραγωδίας στο Τσίρειο, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Οι ειδικοί το είπαν ξεκάθαρα, μέχρι το 2015, έπειτα γκρέμισμα.

3) Κι αν θεωρήσουμε ότι το Τσίρειο θα κλείσει οριστικά το 2015, που θα αγωνίζονται οι Λεμεσιανές ομάδες; Θα γίνουμε πρόσφυγες για 2-3 χρονιές μέχρι να πάρουν οι αρμόδιοι την απόφαση για τα κονδύλια;

Η δημιουργία γηπέδου στη Λεμεσό δεν είναι αναγκαία αλλά επιβεβλημένη. 

Αρκετοί είναι αυτοί (κυρίως εκ Λευκωσίας) που προκρίνουν τη λύση κοινού γηπέδου. Δεν μας αναφέρουν όμως πως το οικονομικό κόστος τέτοιου εγχειρήματος θα είναι το ίδιο με τη δημιουργία δύο ξεχωριστών γηπέδων (ένα κατά την ώρα!). Αν θέλουν να γίνει κοινό γήπεδο στη Λεμεσό ας το φτιάξουν με άλλα κονδύλια και όχι με αυτά που δικαιούνται τα σωματεία για ιδιόκτητο γήπεδο. Αν το φτιάξουν έτσι, προς το παρών δεν φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα, αντίθετα θα γίνει μια μέση λύση και θα γλιτώσουμε και από τα χειρότερα. Φυσικά κάτι τέτοιο εκ των πραγμάτων είναι ανέφικτο μιας και θα σημαίνει περαιτέρω καθυστέρηση, και θα πρέπει να αρχίσουν όλα ξανά από την αρχή.

Πληροφορίες της ιστοσελίδας μας www.lions-radio.com αναφέρουν πως είναι εξαιρετικά αμφίβολο να αποδεσμευτεί το κονδύλι για το γήπεδο κάτι που προβληματίζει ιδιαίτερα τους ανθρώπους της ΑΕΛ και του Άρη. Η γενική πολιτική της λιτότητας “δεν επιτρέπει” (!) στο κράτος να δώσει στην ομάδα μας αυτά που πραγματικά δικαιούται, αυτά που έχει πραγματική ανάγκη σήμερα, αυτά που θα βοηθήσουν όχι μόνο την ΑΕΛ αλλά και ολόκληρη την κυπριακή οικονομία. 

Ολόκληρο το οικοδόμημα της ΑΕΛ καθώς και πολιτειακές και πολιτικές αρχές της Λεμεσού έχουν την υποχρέωση να αντιδράσουν στο θέμα. Δεν πρέπει εμείς οι ίδιοι να ανεχόμαστε άλλο αυτή την κοροϊδία. Δεν πρόκειται για “καπρίτσιο” των Λεμεσιανών που θέλουν γήπεδο αλλά επιτακτική ανάγκη που αν δεν υλοποιηθεί πιθανών κάποια μέρα να θρηνήσουμε θύματα…δυστυχώς μαζικά. 

Ήδη γινόμαστε μάρτυρες καθημερινών διαμαρτυριών έξω από τη βουλή, θεωρούμε αυτονόητο πως κανείς από τους 56 βουλευτές δεν θα ήθελε να δει τον κίτρινο λαό στο προαύλιο της βουλής να διαμαρτύρεται…