Όταν φθάσαμε στο Monchengladbach ( Β’ Μέρος) -Π.Σ-

Η κούραση ήταν πάρα πολλή, δεν είχαμε κοιμηθεί το βράδυ αφού τη βγάλαμε επάνω στις καρέκλες του αεροδρομίου.  Από το πρωί το Monchengladbach κυριολεκτικά κιτρίνισε, παντού ΑΕΛίστες, παντού κίτρινη τρέλα.

…για να μη μακρηγορώ

Ευτυχώς μπήκαμε όλοι στα λεωφορεία που μας περίμεναν στο σταθμό του Μοnchengladbach, αρχίσαμε τραγούδι και χορό, η αγωνία ήταν στα ύψη μιας και ήταν η ώρα που θα βλέπαμε την αγάπη μας, το λόγο που ξεκινήσαμε αυτό το μαραθώνιο από αεροπλάνα, τραίνα, λεωφορεία.

Ο έλεγχος στο γήπεδο εξονυχιστικός, όταν μπήκαμε μέσα μόνο λιγοστοί ήταν οι οπαδοί της Monchengladbach περιμένοντας καρτερικά την προθέρμανση των ποδοσφαιριστών για να τους δείξουμε για άλλη μια φορά ότι για όσο φοράνε το σήμα της ΑΕΛ στο στήθος δε θα μείνουν ποτέ μόνοι.

Όσο περνούσε  η ώρα η κερκίδα που μας δόθηκε γέμιζε ακόμη περισσότερο, το ίδιο και αυτή των αντιπάλων που σίγουρα o τελικός αριθμός τους ξεπερνούσε τις 42000.

Σταθήκαμε όμως απέναντι τους, με παλμό και ψυχή πετυγχένοντας πολλές φορές ανάμεσα τους να ακούγεται η ηχώ από τα συνθήματα μας η οποία σίγουρα τους χαλούσε το μονοπώλιο κι’ ας ήμασταν μηδαμινοί μπροστά τους.

Η λιονταρίσια μας καρδιά χτυπούσε δυνατά, η ομάδα έπαιζε με ψυχή κι’ αυτό είχε σημασία, η αξιοπρέπεια, και στο γήπεδο και στη κερκίδα … όμως ο αντίπαλος καταφέρνει να σκοράρει, το πέταλο της … ομάδας μας βγάζει όση φωνή και πάθος δεν έβγαλε σε όλο τον αγώνα, τραγουδούσαν όλοι, όλοι ανεξαιρέτως βρίσκοντας ρυθμό και παλμό μέσα σε ιαχές και πανηγυρισμούς χιλιάδων μαζί με τον εκνευριστικό εκφωνητή που τους έδινε το έναυσμα για τα συνθήματα.

Εμείς αντλώντας δύναμη πρώτα από μέσα μας και μετά από τους διπλανούς μας καταφέραμε να κάνουμε τόσο σαματά λες και εμείς σκοράραμε.  Το τραγούδι ασταμάτητο και αυτοί να διερωτούνται αν βλέπαμε εκεί που καθόμασταν, συνεχίσαμε μέχρι το τέλος με λεβεντιά τοποθετώντας τη σημαία του ΑΕΛισμού για άλλη μια φορά στο ψηλότερο βάθρο.

Και στο τέλος οι ποδοσφαιριστές χειροκροτήθηκαν και μας χειροκρότησαν, από την κερκίδα κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε, χωρίς να σταματήσουμε δευτερόλεπτο με αποτέλεσμα πολλοί να χάσουμε τις φωνές μας αν όχι τις αμυγδαλές μας.

Τα καταφέραμε για άλλη μια φορά να βγάλουμε την ιδέα των προγόνων μας ανέγγιχτη και αναλλοίωτη κάνοντας τους ίδιους περήφανους αλλά και την ΑΕΛ μας ακόμα πιο περήφανη που τόσα χιλιόμετρα μακριά μα ξανά δεν έμεινε μόνη.

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε κάθε λιοντάρι που κατέθεσε τη ψυχή του στη Γερμανία, ήταν τόσες οι στερήσεις μας για να καταφέρουμε να βρεθούμε πλάι της, ήταν τόση η κόπωση και η αγωνία που το πιο λίγο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να καταθέσουμε τη ψυχή μας σε ότι έχουμε ιερό.

Μπράβο λιοντάρια.  Π.Σ