Ποτέ δε μας αφήνει μόνους αδερφέ μου -Π.Σ-
Πόσο όμορφο ”πράμα” είναι η ΑΕΛ ρε αδερφέ μου; Εκείνη η οντότητα που σε περιβάλλει και σε ακολουθεί όπου κι’ αν πας σε ότι κι αν κάνεις.
Είναι εκεί μαζί σου το πρωί όταν ξυπνάς και ιερό στο προσκεφάλι σου όταν κοιμάσαι, είναι μαζί σου όταν τα παλιά θυμάσαι αφού στην επιστροφή στο παρελθόν αντιλαμβάνεσαι πως πάλι ήταν εκεί.
Όταν άνθρωποι έμπαιναν και έβγαιναν απ’ τη ζωή σου ανώδυνα ή λεηλατώντας την, αυτή παρέμενε εκεί πιστή, στο πλευρό σου, έτοιμη να χτίσει το στήριγμα της για να ακουμπήσεις κάπου.
Την ώρα που πας τη δουλειά και το μουδιασμένο σου μυαλό σιγοψιθυρίζει λόγια συνθημάτων, που στην συνέχεια ακούγονται σφυριχτά και με ένταση.
Την ώρα που ξεκουράζεσαι είναι εκεί σε βλέπει, σε ακούει και σε προσέχει. Σαν μάνα σε δίδαξε και συνεχίζει να σε διδάσκει ακατάπαυστα ιδανικά και αξίες που λιγοστοί τιμούν και σέβονται σ’ αυτόν τον τόπο.
Μακριά από σκοπιμότητες, συμφέροντα και ύπουλες γραβάτες, μακριά από τα κατεστημένα και τα βρώμικα τους χέρια, μακριά από λογής λογής περιττώματα.
Ο δρόμος της ΑΕΛ δεν έχει κίτρινες γραμμές, ούτε όρια, ούτε περιορισμούς, ούτε φώτα τροχαίας, ούτε σήματα, ούτε διαβάσεις, ούτε επιστροφή, ο δρόμος της ΑΕΛ όμως δεν έχει ούτε δυστυχήματα, ούτε προβλήματα, ούτε παρεμβολές και διακοπές μα προπάντων δεν έχει επιστροφή.
Τι όμορφο ”πράμα” η ΑΕΛ ρε αδερφέ μου, σ’ ότι κι’ αν κάνεις βρίσκεται εκεί, πλάι σου, σαν να το κουβαλάς με ευχαρίστηση και περηφάνια επάνω σου, είτε στα καλά είτε στα κακά σαν στάμπα στη ψυχή σου, ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Κάτι από το οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις, μα ούτε και θα το θελες έτσι κι’ αλλιώς, απλά το απολαμβάνεις.
Κι’ όταν αναφέρομαι στην ιδέα της ΑΕΛ βουρκώνω, χάνομαι στα λόγια και δεν ξέρω τι να γράψω, έχω τόσα πολλά μα οι λέξεις είναι ανίκανες να τα περιγράψουν, και απλά κάνω παύση. Νοιώθω την ιδέα της ΑΕΛ να με περιτριγυρίζει ακόμα και τώρα που σου γράφω αδερφέ και σένα το ίδιο τώρα που με διαβάζεις, είναι εδώ, εκεί, πλάι μας όπου την αγαπούν πραγματικά. Έτσι μπορείς να την αντιληφθείς αν βρίσκεται μαζί σου, κάθε δευτερόλεπτο σε ότι κι’ αν κάνεις.
Ακόμα και όταν φεύγεις για άλλους κόσμους είναι εκεί, πλάι σου, το έζησα, το είδα. Μας είχε ξεχάσει όλους ο ξάδερφος μα η ΑΕΛ ήταν εκεί, δίπλα του, δεν τη ξέχασε και δεν τον ξέχασε, τον περιέβαλλε και τον πρόσεχε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, μα πιστεύω ολόψυχα πως βρίσκεται ακόμα μαζί του.
Γιατί ξέρεις η ΑΕΛ δεν είναι η μπάλα κανενός αθλήματος, η ΑΕΛ είναι η ιδέα που κουβαλάμε βαθιά μέσα μας, ο τρόπος ζωής που επιλέξαμε να ζούμε και το ιδανικό που θα μπορούσαμε να καταθέσουμε τη ψυχή και το σώμα μας γι’ αυτό.
Κι’ όταν αναφέρομαι στην ΑΕΛ, έρχονται στο μυαλό μου λέξεις όπως οικογένεια, κίτρινη ψυχή, αντίσταση, ανυποταξία, πάθος, δύναμη, αγάπη, λατρεία, πίστη, ΖΩΗ.
Κι’ όταν τελειώνω κάθε άρθρο αναρωτιέμαι αν μπορεί κανείς να αντιληφθεί στ’ αλήθεια αυτά που γράφω ή είμαι ο τρελός που γράφει άσκοπα και ασήμαντα.
Με σεβασμό. Π.Σ