Μια νύχτα στην Κόλαση -Π.Σ-
44 μέρες μετά την κατάκτηση του πολυπόθητου τίτλου, 44 μέρες πανηγυρίζαμε αδιάκοπα μα η τελευταία ήταν και η πιο φαντασμαγορική.
Όσοι το ζήσαμε στ’ αλήθεια πρέπει να νοιώθουμε τυχεροί, η πόλη μας, η Λεμεσός μας πήρε φωτιά ζώντας για άλλη μια φορά πρωτόγνωρες στιγμές εξαιτίας ποιων άλλων; ! Αυτών των τρελών και αθεράπευτα ερωτευμένων με την ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΕΜΕΣΟΥ, ΑΕΛιστών.
Πραγματικά η ατμόσφαιρα έμοιαζε με κόλαση, το κίτρινο δημιουργούσε ένα νέο χρώμα στην ανάμειξη του με το κόκκινο της φλόγας και η κόλαση έμοιαζε με ΑΕΛίστικο δημιούργημα, δημιούργημα πλασμένο από τα χέρια του απλού και αγνού ΑΕΛίστα.
Αν πράγματι είναι έτσι κόλαση σίγουρα δεν παίρνει μία ο παράδεισος μπροστά της.
Όλα στην εντέλεια τακτοποιημένα από το ΣΥ.Φ.ΑΕΛ και η σωστή οργάνωση δεν άργησε να φέρει τα αποτελέσματα που βλέπετε στις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν, μα πιστέψτε με είναι τόσο μικρές και απλές για να περιγράψουν τι νοιώσαμε εκείνη τη στιγμή που το ένα χέρι έδινε το έναυσμα στο άλλο για να κρατήσει τη φλόγα. Τη φλόγα που σπινθήριζε και αναπηδούσε επάνω μας και ο ένας μετά τον άλλο οι πυρσοί άναβαν ασταμάτητα για να φωτίσουν την μόνη πόλη στον πλανήτη που έζησε τόσους έξαλλους και συνεχόμενους πανηγυρισμούς. Και ενώ όλα έμοιαζαν να καίγονται, οι πυρσοί και λόγω του αέρα σπινθήριζαν στα χέρια και στα κορμιά μας, μα εμείς που να νοιώσουμε εκείνη την ώρα αφού τα συναισθήματα και η ανατριχίλα κατέκλυζαν τους εαυτούς μας βλέποντας δύο χιλιόμετρα γεμάτα από φωτιά και κίτρινες φανέλες, σημαίες και κασκόλ.
Η προψεσινή βραδιά ήταν χωρίς αμφιβολία μια βραδιά στη κόλαση, μια βραδιά που όμοια της δεν υπήρξε ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ.
Και εκεί μες το καπνό και στο χαμό βρήκαν κάποιοι την ευκαιρία να έρθουν κοντά μας, να περιφερθούν ανάμεσα μας και να γίνουν πάλι ένα με το τραγούδι και το χορό μας, αφού δεν αντιστάθηκαν να βλέπουν το όμορφο θέαμα πανοραμικά αλλά ήθελαν να το ζήσουν, να εμπλακούν σ’ αυτό.
Θα είστε στο σπινθήρισμα των πυρσών, στο ανέμισμα της σημαίας και στις κίτρινες φλόγες της ψυχής μας, στους δρόμους της φωτιάς, στα δάκρυα λύπης και χαράς πάντα εκεί θα είστε και με το πέρασμα των χρόνων θα σας ανταμώσουμε μια μέρα και θα σφίξουμε τα χέρια και αγκαλιασμένοι θα κοιτάζουμε από ψηλά τους απόγονους μας με δάκρυα χαράς που θα μας κάνουν περήφανους κρατώντας ψηλά τη σημαία της ΑΕΛ και του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ, μπαίνοντας ασπίδα σε κάθε τι που θα θέλει να την βλάψει έτσι ώστε η ιδέα της ΑΕΛ, η ιδέα που αφιερώσετε, αφιερώνουμε και θα αφιερώσουν οι επόμενοι τη ζωή τους να εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει αιώνια.
Απ’ τη σπίθα γεννιέται φλόγα, κι’ απ’ τη Λεμεσό κάποτε γεννήθηκε η ΑΕΛ, από κάθε στενό και κάθε γειτονιά, από αλάνες με πέτρες και φτωχά σπίτια γεννιούνται χιλιάδες ήρωες, χιλιάδες ηρωικές ασυμβίβαστες ψυχές. Τότε των γονιών μας, πιο παλιά των προγόνων μας, χθες οι δικές μας, αύριο των παιδιών μας. Οι κίτρινοι αυτοί ήρωες είναι ότι πιο αυθεντικό έχει να επιδείξει η παραπαίουσα κυπριακή κοινωνία, άνθρωποι απλοί, καθάριοι, σπουδαίοι, αυθεντικοί μα πάνω απ’ όλα ΗΡΩΕΣ, ναι ΗΡΩΕΣ γιατί το να περιμένεις και να ακολουθείς πιστά μια ομάδα που για 44 χρόνια σου πρόσφερε μόνο πίκρα και πόνο, το να περιμένεις για 44 ολόκληρα χρόνια και χωρίς να δεις πίσω είσαι ακόμα εδώ και ΖΕΙΣ σε πελάγη ευτυχίας τη λύτρωση που ονειρευόσουν με περισσότερη πίστη και πάθος όπως ποτέ άλλοτε, τότε μιλάμε για ηρωισμό, ή μάλλον τώρα που το σκέφτομαι το ήρωας είναι πολύ λίγο για να περιγράψεις έναν ΑΕΛίστα.
Και εν τέλει δεν πρόκειται για ηρωισμό …. πρόκειται απλά για ΑΕΛισμό.
ΑΕΛ μου ευχαριστούμε. Π.Σ