Πίσω από κάθε επιτυχημένο άνδρα κρύβεται πάντα μια έξυπνη γυναίκα

Συνέντευξη στον Λαζάνια Χρίστο έδωσε η γυναίκα του προέδρου μας Αzucena Σοφοκλέους για το περιοδικό Vivendi.

Αναλυτικά η συνέντευξη

Το ταξίδι της ζωής σας άρχισε από το μακρινό Μεξικό…

Γεννήθηκα στο Σαν Χουάν Ντελ Ρίο, μια πόλη κοντά στην Πόλη του Μεξικού. Προέρχομαι από μίααγαπημένη οικογένεια και έχω έναν μικρότερο κατά ένα χρόνο αδελφό, τον Μάρκο Αντώνιο. Ο παππούς μου, ήταν ένα πρόσωπο αγαπητό στην κοινότητα του, είχε ένα ωραίο, αρχοντικό, σπίτι χτισμένο με ροζ ασβεστόλιθο, αποικιακό στυλ, ‘γεμάτο παράδοση’ και φιλοξενία! Θυμάμαι τις γιορτές που μου χάρισαν όμορφες και αξέχαστες αναμνήσεις. Τα χρόνια της εφηβείας μου τα πέρασα στην πρωτότυπη, νέα πόλη του Μεξικού Σιουδάδ Σαγούν. Ο πατέρας μου δούλευε στη βιομηχανία, ενώ η μητέρα μου φρόντιζε με στοργή την οικογένεια μας. Κρατώ ακόμη φιλίες από αυτή την εποχή.

 

Δεν ήσασταν από τους άτυχους Μεξικανούς που ζούσαν σε πολύ δύσκολες συνθήκες…

Όχι. Αντίθετα, μπορώ να πω ότι ήμουνα από τους τυχερούς. Στο Μεξικό υπάρχουν πολύ έντονα κοινωνικά προβλήματα και αυτή η πραγματικότητα αποτέλεσε, από τα νεανικά μου χρόνια, ένα ισχυρό ερέθισμα για να ασχοληθώ με κοινωνικά θέματα και καθόρισε πολλές επιλογές που ακολούθησα στη συνέχεια. Έτσι, συνεχίζοντας το Λύκειο στην Πόλη του Μεξικού μπήκα σε οργανώσεις φοιτητών που ευαισθητοποιούνταν γύρω από διάφορα κοινωνικά προβλήματα.

 

Ποια κατεύθυνση σπουδών ακολουθήσατε;

Ήθελα να σπουδάσω κάτι που να έχει σχέση με τα κοινωνικά θέματα, γι’ αυτό ακολούθησα σπουδές στην Κοινωνική Ανθρωπολογία στην Πόλη του Μεξικού, στην Εθνική Σχολή Ανθρωπολογίας και Ιστορίας. Στη συνέχεια, είχα την ευκαιρία να πάρω μια υποτροφία για τη Σοβιετική Ένωση. Αυτή η υποτροφία ήταν μία πρόκληση ζωής που θα απαιτούσε πολύ θάρρος, δύναμη και επιμονή. Αυτό που με βοήθησε να πάρω την απόφαση να ταξιδέψω για σπουδές στη Σοβιετική Ένωση ήταν το ότι είχα μία θετική άποψη για τη χώρα. Θεωρούσα τη Σοβιετική Ένωση μία ανεπτυγμένη χώρα που έδινε μεγάλη σημασία στον πολιτισμό, τον αθλητισμό και τις επιστήμες. Συνέχισα λοιπόν τις σπουδές μου στην Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ, και πήρα πτυχίο Εθνογράφου-Λαογράφου. Εκείνα τα χρόνια ήταν μια καταπληκτική εμπειρία ζωής.

 

Συνάμα ήταν και η περίοδος του Σοσιαλισμού…

Ζήσαμε στην πράξη την ιδέα του σοσιαλισμού. Ήταν όμως μια δύσκολη και επικίνδυνη περίοδος. Ο σοσιαλισμός δεν μπορούσε να σταθεί ως σύστημα, υπήρχαν πολλά προβλήματα, όπως η έλλειψη ελευθερίας κ.α. Ωστόσο, υπήρχαν και πολλά καλά στοιχεία που με την κατάρρευση του χάθηκαν. Όπως, η σημασία που δινόταν στην παιδεία ή κάποιες μορφές κοινωνικής πρόνοιας. Βέβαια, ούτε ο άγριος καπιταλισμός είναι σωστός. Σίγουρα, είμαστε όλοι διαφορετικοί και πρέπει να εκφραζόμαστε ελεύθερα. Αλλά, πρέπει να υπάρχουν ίσες ευκαιρίες για όλους και από εκεί και πέρα ο καθένας να είναι ελεύθερος να δημιουργεί σύμφωνα με τις δυνάμεις του.

 

Στα φοιτητικά σας χρόνια γνωρίσατε και τον κύριο Σοφοκλέους;

Με τον Αντρέα είχαμε γνωριστεί τον πρώτο χρόνο των σπουδών μας, όταν κάναμε τα εντατικά μαθήματα ρωσικής γλώσσας. Ήταν μια πολύ ωραία και ρομαντική γνωριμία. Τον έβλεπα συχνά που καθόταν στη σκάλα του κτηρίου και διάβαζε, άκουε μουσική και πάντα έλεγα μέσα μου: «Αυτό το παιδί θα κρυώσει… τι κάνει στις σκάλες;». Γνωριστήκαμε τυχαία, λοιπόν, όταν μια μέρα στάθηκα και του είπα: «Γιατί κάθεσαι εδώ;». Μου απάντησε ότι καθόταν εκεί γιατί ενδιαφερόταν να μιλήσει με κόσμο από διάφορες χώρες, γνωρίζοντας έτσι άλλες κουλτούρες. Ένιωσα θαυμασμό επειδή θα ήθελα να το κάνω και εγώ αυτό, ως λαογράφος, αλλά και ντροπή που δεν το έκανα! Την ίδια μέρα μου είχε δείξει βιβλία από δικούς μας ποιητές, όπως ο Πάμπλο Νερούδα από τη Χιλή, μου έβαλε να ακούσω μουσική από την Κούβα, το αγαπημένο μου συγκρότημα και τραγουδιστή Σίλβιο Ροντρίγκεζ. Τότε, σταμάτησα να μιλάω μαζί του στα Ρωσικά και άρχισα να του μιλάω Ισπανικά, σίγουρη ότι τα γνώριζε… ενώ, δε μιλούσε! Μου είπε ότι ήταν από την Κύπρο, για την οποία πολύ λίγα ήξερα τότε. Έτσι άρχισε η γνωριμία μας που κατέληξε σε πολιτικό γάμο τον επόμενο χρόνο στην Αγία Πετρούπολη, όπου σπούδαζα.

Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε στον κ. Σοφοκλέους;

Ο Αντρέας με εντυπωσίασε πάρα πολύ από την πρώτη στιγμή. Μου έκανε πολλές εκπλήξεις, ήταν ρομαντικός, είχε αρχές και ιδέες που μου άρεσαν. Μου έκανε εντύπωση όταν τον γνώρισα και μου μιλούσε για τις δυσκολίες που είχε η οικογένεια του. Ήθελε, ως ο μεγαλύτερος από τα αδέλφια του, να σπουδάσει και να βοηθήσει την οικογένεια του. Την ίδια όμως στιγμή ήθελε να βοηθήσει και συνανθρώπους του που υπέφεραν. Θυμάμαι, για παράδειγμα, εξέφραζε τη σκέψη πώς θα μπορούσε να βοηθήσει κόσμο στην Νικαράγουα.

 

Πόσα χρόνια μείνατε στη Ρωσία;

Μείναμε έξι χρόνια. Είχα την ευκαιρία να ζήσω ένα χρόνο στην Αγία Πετρούπολη που είναι μια θαυμάσια πόλη. Ο Μεγάλος Πέτρος κατάφερε να δημιουργήσει μια πόλη όνειρο. Το μουσείο Ερμιτάζ είναι ένα από τα σημαντικότερα του κόσμου. Σπουδάζοντας Λαογραφία ήμουν τυχερή να κάνω μαθήματα στο Μουσείο Εθνογραφίας και Λαογραφίας του Πέτρου του Μεγάλου, στην Ακαδημία Επιστημών (Κουνστκάμερα), πράγμα που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Νιώθω ευγνωμοσύνη και συμπάθεια για αυτή τη χώρα.

 

Πώς συνδυάζονταν σπουδές και έγγαμος βίος;

Όταν παντρευτήκαμε ακολούθησα τον Αντρέα στη Μόσχα όπου με δέχτηκαν στο Πανεπιστήμιο του Λομονόσοφ. Το 1990 αποκτήσαμε το πρώτο μας παιδί, τη Χριστίνα. Ζούσαμε πολύ έντονες, ενδιαφέρουσες ιστορικές στιγμές, το πραξικόπημα του Γέλτσιν, η μετάβαση από το Σοσιαλισμό στον Καπιταλισμό κ.α… Υπήρχαν και επικίνδυνες στιγμές, ίσως και για εμφύλιο πόλεμο, όμως, ένιωθα τη ζεστασιά και την αγάπη της οικογένειάς μου, γεγονός που μας έδωσε δύναμη να συνεχίσουμε και να τελειώσουμε με επιτυχία τις σπουδές μας.

 

Πότε επιστρέφετε στην Κύπρο και ποια ήταν τα πρώτα σας βήματα;

Μετά τις σπουδές μου πήγα στο Μεξικό, βρήκα δουλειά σε ένα από τα ινστιτούτα που ασχολούνται με θέματα Εθνολογίας. Όμως, το επαγγελματικό μέλλον του Αντρέα, θα ήταν πολύ πιο δύσκολο. Ζυγίσαμε τα πράγματα και έτσι το 1993 επέστρεψα στην Κύπρο. Ο Αντρέας άρχισε την πρακτική του ως ασκούμενος δικηγόρος και έδωσε αμέσως τις απαραίτητες εξετάσεις. Βέβαια, μας βοήθησαν πάρα πολύ οι γονείς του και εγώ συνεισέφερα με μία δουλειά, ως πωλήτρια χρησιμοποιώντας τη ρωσική γλώσσα.

 

Ποια ήταν τα συναισθήματα σας ερχόμενη σε μια χώρα τόσο διαφορετική από τον τόπο σας;

Ήταν δύσκολη η αρχή, δεν ήξερα τη γλώσσα. Από την άλλη, λυπόμουν γιατί ένιωθα ότι δε θα μπορούσα να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου και να κάνω αυτό που είχα σπουδάσει. Όταν όμως αγαπάς τον άνθρωπο σου και έχεις κάνει οικογένεια, κάνεις υποχωρήσεις, διότι είναι αδύνατο να τα έχουμε όλα. Πολλά πράγματα μπορεί να φαίνονταν δύσκολα αλλά πάντα υπάρχει ένα παράθυρο..!

 

Με υπομονή έρχονται τα καλύτερα…

Ο Αντρέας, μόλις πήρε την άδεια εξάσκησης επαγγέλματος έβαλε στόχο να ανοίξει το δικό του γραφείο. Εγώ, είχα αλλάξει δουλειά και έγινα αντιπρόσωπος σε τουριστικά γραφεία που έφερναν Ρώσους τουρίστες στην Κύπρο. Τότε, ο Αντρέας μου ζήτησε να ανοίξουμε ένα τουριστικό γραφείο, αφού έβλεπε ότι οι πελάτες του ζητούσαν και τουριστικές υπηρεσίες. Έχοντας αποκτήσει κάποια πείρα μπορέσαμε και ιδρύσαμε το Pandoratravelτου οποίου είμαι μέτοχος.

 

Τα πρώτα χρόνια στην Κύπρο νιώσατε να σας βλέπουν ως «ξένη»;

Σε σύντομο διάστημα από τον ερχομό μου άρχισα μαθήματα ελληνικών στο Κρατικό ινστιτούτο για να ξεπεράσω το πρόβλημα με τη γλώσσα. Με ενδιαφέρει ο πολιτισμός, η κουλτούρα, η παράδοση της Κύπρου ως λαογράφος, χωρίς βέβαια να χάνω την ταυτότητα μου. Νιώθω Μεξικάνα, αγαπώ τη χώρα μου και είμαι περήφανη για την πλούσια ιστορία και την κουλτούρα μας. Η οικογένεια του Αντρέα με αγκάλιασε από την αρχή πολύ ζεστά. Εξάλλου, στον τομέα του τουρισμού που δραστηριοποιούμουν, οι περισσότεροι ήταν ξένοι και έτσι δεν ένιωσα κάτι αρνητικό. Επίσης, δούλεψα ως ξεναγός, αδειούχος από τον ΚΟΤ και για κάποιο διάστημα δίδασκα Ισπανικά στα Λύκεια. Όλα αυτά με βοήθησαν να ενταχθώ ομαλά στην κυπριακή κοινωνία.

 

Μιλάτε τόσο καλά τα ελληνικά που αυτό φανερώνει πως έχετε αγαπήσει αυτή τη γλώσσα…

Αγαπώ την ελληνική γλώσσα γιατί είναι πηγή γνώσης και εκφράζει φιλοσοφικές έννοιες, που δεν εκφράζει καμιά άλλη γλώσσα. Από την άλλη, δεν κατέχω την κυπριακή διάλεκτο που είναι σημαντικό δεδομένο για ένα λαογράφο. Αγαπώ την κυπριακή ποίηση, τα παραδοσιακά τραγούδια στα οποία αναγνωρίζω μια ασυνήθιστη ομορφιά. Όταν πρωτοήρθα στην Κύπρο παρατήρησα ότι πολλά κομμάτια της παράδοσης έμεναν στο περιθώριο. Νομίζω ότι τώρα βρισκόμαστε σε ένα καλύτερο δρόμο. Πρέπει να νιώθουμε περήφανοι για αυτό που είμαστε και είναι ανάγκη να σώσουμε την παράδοση μας.

 

Ανάμεσα στις διαφορές που χαρακτηρίζουν τους Μεξικανούς και τους Κύπριους, υπάρχει κάποιο σημείο που τους ενώνει;

Οι Μεξικάνοι είναι χαρούμενος, φιλόξενος λαός και ανοιχτόκαρδος, χαρακτηριστικά που ισχύουν και για τους Κύπριους. Όταν ήρθαν οι γονείς μου και κάποιοι συγγενείς, για τον εκκλησιαστικό γάμο μας, έβλεπα ότι οι λέξεις περισσεύανε, τόσο ζεστή ήταν η επαφή μεταξύ τους!

 

Πόσο «δύσκολο ή εύκολο» είναι να είστε σύζυγος του Αντρέα Σοφοκλέους;

Νιώθω πολύ τυχερή που έχω δίπλα μου ένα σύντροφο όπως τον Αντρέα. Υπάρχουν δυσκολίες επειδή είναι πολύ απασχολημένος με τις υποχρεώσεις του. Πολλές φορές θα ήθελα να συζητάμε περισσότερο και τα δικά του θέματα, όμως προτιμά να μην ανακατεύει τη δουλειά με την οικογένεια. Παρόλα αυτά, είναι πολύ τρυφερός άνθρωπος και δίνει ποιοτικό χρόνο σε εμένα και στα παιδιά μας. Μοιραζόμαστε πολλά κοινά ενδιαφέροντα.

 

ΚΕΠΑΚΥ, μια ωραία ιδέα που έγινε πράξη αγάπης…

Ο Αντρέας από πολύ νωρίς ένιωθε την ιδέα του ενεργού πολίτη και την ανάγκη να είναι κοντά στον συνάνθρωπο του. Σε κάποια στιγμή λοιπόν σκέφτηκε ότι αυτή η προσφορά θα μπορούσε να γίνει σε οργανωμένη βάση με τη δημιουργία ενός κέντρου παροχής κοινωνικών υπηρεσιών. Έτσι πρόεκυψε το ΚΕΠΑΚΥ. Ακολούθως, μου πρότεινε να είμαι Πρόεδρος του Ιδρύματος. Από τότε άρχισε μια συναρπαστική πορεία και είμαι ευτυχισμένη που είμαι κομμάτι αυτού του έργου.

 

Ποιος είναι ο ρόλος σας ως πρόεδρος του συμβουλίου του ΚΕΠΑΚΥ;

Ο ρόλος μου είναι οργανωτικός. Προσπαθώ να δημιουργούμε ένα σοβαρό κοινωνικό έργο, να συνεισφέρουμε στα κοινωνικά δρώμενα του τόπου, ενώνοντας τη θέληση των 11 ατόμων που απαρτίζουν το συμβούλιο για να έχουμε καλά αποτελέσματα. Πιστεύω ότι, το κάθε άτομο έχει πολλά να δώσει. Είναι πολύ σημαντικό να καταθέτουν όλοι τις ιδέες τους για να μπορούμε να προχωρούμε πιο σωστά. Είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με συνδέσμους και άτομα που μπορούν να μας βοηθήσουν σε αυτή την προσπάθεια.

 

Σε ποιους τομείς επικεντρώνεται η δράση του ΚΕΠΑΚΥ;

Οι τομείς δράσης του ΚΕΠΑΚΥ είναι τέσσερις. Ο αυτισμός, η κοινωνική επανένταξη, η βοήθεια φοιτητών για το πρώτο τους πτυχίο και η πρόληψη από τη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών.

 

Η καθημερινή σας επαφή με συνανθρώπους μας, που ο καθένας κουβαλάει το δικό του σταυρό… πόσο σας επηρεάζει;

Μόνο κάποιος που κάνει παρόμοια προσπάθεια μπορεί να το νιώσει αυτό. Στην αρχή, ήθελα και ένιωθα ότι μπορούσα να κάνω τα πάντα, να βοηθήσω όλο τον κόσμο. Μετά όμως καταλαβαίνεις ότι όλα πρέπει να γίνονται οργανωμένα. Δεν φτάνει μόνο να δώσεις τη βοήθεια αλλά θα πρέπει να μελετήσεις σε ποιο θα τη δώσεις, τι θα δώσεις, με τι τρόπο και τι θα γίνει μετά από αυτό. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μαθαίνεις πολλά. Κανένας δεν έχει σπουδάσει για να ανοίξει ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα. Το ΚΕΠΑΚΥ εκφράζει αυτό που ήθελα πάντα στη ζωή μου. Είναι πάρα πολύ όμορφο να μπορείς να βοηθάς τον συνάνθρωπο σου. Θα ήθελα πάρα πολύ μέσα από τις δραστηριότητες του ΚΕΠΑΚΥ να δώσουμε το μήνυμα στους νέους και στον κάθε ένα, ότιγια να αποκτήσουμε μια καλύτερη κοινωνία πρέπει να δουλέψουμε όλοι, ο καθένας να προσφέρει ό,τι μπορεί.

 

Προγραμματίζετε κάποιες εκδηλώσεις;

Το ΚΕΠΑΚΥ επιβιώνει με χορηγίες του ομίλου εταιρειών του Ανδρέα Σοφοκλέους. Επιπλέον, οργανώνουμε εκδηλώσεις για περαιτέρω οικονομική ενίσχυση του έργου μας. Ένα από τα έργα του ΚΕΠΑΚΥ είναι το κέντρο απασχόλησης και θεραπείας για άτομα με αυτισμό. Αυτό το μεγάλο έργο, όπως και πολλά άλλα προγράμματα που δημιουργήσαμε και στηρίζουμε, χρειάζονται μεγάλες οικονομικές δαπάνες. Για τρίτο χρόνο φέτος, διοργανώνουμε το παζαράκι του ΚΕΠΑΚΥ, στις 27 Μαΐου που θα γίνει στο ΓΣΟ. Το Πανηγύρι μας, έχει ως στόχο να ευαισθητοποιήσει το ευρύ κοινό στην σημασία του κοινωνικού εθελοντισμού, την προβολή του πολιτισμού του τόπου μας και την ενίσχυση του θεσμού της οικογένειας. Η εκδήλωση έχει τίτλο: «Παραδοσιακό Παζαράκι του ΚΕΠΑΚΥ», γιατί θέλουμε να δείξουμε την κυπριακή κουλτούρα και παράδοση, μέσα από κυπριακούς χορούς, τραγούδια, παραδοσιακές χειροτεχνίες, εδέσματα κτλ. Θα δημιουργήσουμε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα για να μπορέσουν μικροί και μεγάλοι να διασκεδάσουν.

 

Μέσα από τη δράση σας στο ΚΕΠΑΚΥ, ξεχωρίζετε περιπτώσεις που σας συγκλόνισαν ιδιαίτερα;

Με συγκινούν πολλά. Αυτό όμως που έμαθα από πρώτο χέρι και με συγκλονίζει είναι το πρόβλημα του αυτισμού. Ένας γονιός που έχει παιδί με αυτισμό αντιμετωπίζει πάρα πολλά προβλήματα. Θα ήθελα, κάποτε, η Κύπρος να αντιμετωπίσει τον αυτισμό όπως κάποιες άλλες χώρες, Ελβετία, Ισραήλ κτλ. Δεν μπορεί ένας σύνδεσμος γονέων για άτομα με αυτισμό να λύσει το πρόβλημα. Γι’ αυτό πρέπει να βοηθήσουμε όσο μπορούμε.

 

Σε σχέση με τους νέους τι σας ανησυχεί;

Με φοβίζει πολύ το ότι, οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής άρχισαν να οδηγούν τον άνθρωπο στην απομόνωση. Είχα την τύχη να ζήσω από κοντά τους νέους στα λύκεια. Έχω δει τον νέο που ξέρει τι θέλει, που παλεύει για το μέλλον του, ταυτόχρονα, είδα και τον νέο που απομονώνεται, που έχει προβλήματα, νέους που δεν έχουν ίσες ευκαιρίες για να μπορέσουν να κρατήσουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Έπειτα, υπάρχουν και οι παγίδες, όπως οι εξαρτησιογόνες ουσίες, στις οποίες μπορεί να πέσει ο νέος. Αυτό με ανησυχεί, με φοβίζει και θα ήθελα να κάνω κάτι γιατί τα παιδιά που χρειάζονται στήριξη και καθοδήγηση.

 

Μέσα σε όλες σας τις υποχρεώσεις βρίσκετε ελεύθερο χρόνο;

Προσπαθώ να έχω ισορροπία στη ζωή μου. Είναι σημαντικό να έχεις ελεύθερο χρόνο να κάνεις πράγματα για σένα. Μαζί με τον Αντρέα τακτικά περπατάμε στη φύση. Κάνω φωτογραφίσεις των σπάνιων λουλουδιών, ορχιδέες, ενδημικά λουλούδια, τοπία κ.α. Ασχολήθηκα με κατασκευή ψηφιδωτών. Διαβάζω, αγαπώ τη λογοτεχνία, την ποίηση, μου αρέσει ο Ελύτης, ο Καβάφης, ο Καζαντζάκης. Από την ελληνική μουσική ακούω τραγούδια που αγγίζουν τη ψυχή. Μεταξύ άλλων τραγουδιστών μου αρέσει ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, η Μαρινέλλα, ο Μάνος Λοΐζος, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Αλεξίου, ο Νίκος Ξυλούρης. Θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνω μία μικρή έρευνα σχετικά με την πλούσια χλωρίδα της Κύπρου το συνδυασμό της με τις παραδόσεις, τους μύθους και τη λαϊκή χρήση των βοτάνων στις θεραπείες και στον κύκλο ζωής του ανθρώπου.

 

Έχετε επισκεφθεί πάρα πολλές χώρες του κόσμου… πώς βλέπετε τη Λεμεσό του σήμερα;

Είναι πολύ όμορφη πόλη με συναρπαστική ιστορία, με ζεστό, χαρούμενο κόσμο που του αρέσει η διασκέδαση. Μου αρέσει το περπάτημα στην παλιά πόλη, στην αγορά και το Μόλο που τώρα πια, με τα ποδήλατα μπορούμε να απολαύσουμε τη διαδρομή πλάι στη θάλασσα. Τα φεστιβάλ που διοργανώνονται και η δημιουργία του ΤΕΠΑΚ συνεισφέρουν στην πολιτιστική ανάπτυξη της πόλη μας… Θα πρέπει όμως να φροντίσουμε τα μουσεία μας, ειδικά το αρχαιολογικό και θα ήταν πολύ ωραία μια μέρα, να αποκτήσουμε το ιστορικό μουσείο της πόλης!

 

Αν μας περιγράφατε τον εαυτό σας ποια σημεία του θα ξεχωρίζατε, θετικά και αρνητικά;

Κάτι που μου αρέσει στον εαυτό μου είναι το ότι, ενώ έχω μεγαλώσει, έχω την ικανότητα να παρατηρώ με ενθουσιασμό και έκπληξη την ομορφιά των πραγμάτων γύρω μου και αυτό με κάνει να νιώθω τις αισθήσεις και κατ’ επέκταση τα συναισθήματά μου, όλο ζωντάνια. Αυτό με βοηθά να αγαπώ τη ζωή, να νιώθω ότι ζω. Κάτι που δεν μου αρέσει είναι το ότι κάποιες φορές μπορεί να συγκεντρωθώ τόσο σε ένα φαινόμενο ή δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να ξεχάσω κάτι εξίσου σημαντικό.

 

Είστε τελειομανής;

Υπάρχει ένας κίνδυνος στην τελειομανία που πάντα ήθελα να αποφύγω. Οι τελειομανείς πολλές φορές, δεν απολαμβάνουν την ουσία αλλά επικεντρώνονται σε λεπτομέρειες και χάνουν την ομορφιά της πορείας. «…πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο…», όπως λέει ο Καβάφης στην «Ιθάκη» του.

 

Τι σας πληγώνει;

Με στενοχωρεί ο πόνος των ανθρώπων, το αδιέξοδο στο οποίο μπορεί να βρεθεί κάποιος, η αδικία. Με στενοχωρεί ότι υπάρχουν τρία εκατομμύρια παιδιά στη χώρα μου που δουλεύουν, ή σε κάποιες άλλες χώρες οποιοδήποτε μορφή σκλαβιάς. Η μόλυνση του περιβάλλοντος. Όταν το παιδί χάνεται στις εξαρτησιογόνες ουσίες, η αδιαφορία…

 

Ποια η σχέση σας με την κυπριακή κουζίνα;

Μου αρέσει η κυπριακή κουζίνα. Νομίζω ότι μπορώ να μαγειρέψω τα πάντα, κουπέπια, μακαρόνια του φούρνου, γλυκά… κτλ. Πρέπει όμως να ομολογήσω ότι τα καλύτερα κυπριακά φαγητά τα κάνει η πεθερά μου που είναι «μαστόρισσα μάγειρας». Είναι μια θαυμάσια γυναίκα που τα κατέχει όλα… Στο σπίτι μας καλύτερος μάγειρας είναι ο Αντρέας!

 

Ευτυχία για εσάς είναι….

…αγάπη, ενότητα και ειρήνη. Πιο συγκεκριμένα, να νιώθω καλά με τον σύζυγο, την οικογένεια, τα άτομα που συνεργάζομαι. Ευτυχία είναι επίσης, όταν έχεις επαφή με το φυσικό περιβάλλον. Κοντά στον Αμίαντο, υπάρχει ένα μονοπάτι της φύσης που ονομάζεται «Η φωλιά του αετού», το οποίο περπατούσα πολύ τακτικά μια περίοδο γιατί ένιωθα ότι εκεί υπάρχουν τα πάντα, ένιωθα πλήρης.

 

Έχετε κάποιο όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε;

Έχω πολλά όνειρα… Για το ΚΕΠΑΚΥ, ονειρεύομαι να έχουμε ένα οργανισμό στον οποίο να συγκεντρωθεί μια μεγάλη ομάδα διάφορων επαγγελματιών, νέα άτομα που θα μπορέσουν να εμπλουτίσουν με τις γνώσεις και τις ιδέες τους, το έργο του ΚΕΠΑΚΥ.

Για την οικογένεια μου, θα’ θελα να έχουν υγεία, ευτυχία, να βρουν και να επιλέξουν τα κατάλληλα άτομα, πραγματικούς συντρόφους, με τους οποίους, θα μοιραστούν με αγάπη τον αγώνα της ζωής.

 

Απευθυνόμενη στον κ. Σοφοκλέους μέσα από αυτή τη συνέντευξη, τι θα του λέγατε;

Τον αγαπώ και τον θαυμάζω. Ακόμη νιώθω εκείνο τον θαυμασμό όπως όταν πρωτογνωριστήκαμε στα σκαλιά του οικοτροφείου. Τον αγαπώ που μου έδωσε μέσα από το ΚΕΠΑΚΥ αυτή την ευκαιρία ζωής…

 

Έχετε κάποιο μότο στη ζωή σας, κάτι που να σας εκφράζει μέσα από τη δική σας γλώσσα;

Όταν ετοιμάζαμε τον οδηγό για τον αυτισμό σκέφτηκα πάρα πολύ τι είναι αυτό που θα μπορούσε να εκφράσει αυτή την προσπάθεια. Έτσι, βρήκακάτιπολύόμορφοπουέχειγράψειέναςΙσπανόςγιατρός-φιλόσοφος, οGregorio Marañón: «Vivir no es sólo existir, sino existir y crear, saber gozar y sufrir y no dormir sin soñar…». (το να ζεις δεν είναι μόνο να υπάρχεις, αλλά να υπάρχεις και να δημιουργείς, να ξέρεις να χαίρεσαι και να υποφέρεις και να μην κοιμάσαι χωρίς ένα όνειρο). Αυτό εκφράζει και εμένα πάρα πολύ έντονα.

 

Πώς νιώθετε για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος από την ΑΕΛ; (υπάρχει και σχετική φωτογραφία)

Για την ιστορική νίκη της ΑΕΛ, νιώθω ειδικά συγκλονισμένη. Το βράδυ της νίκης, ενώθηκα με τους εορτασμούς. Η χαρά που είδα στα πρόσωπα του κόσμου έμεινε για πάντα εκτυπωμένη στο μυαλό μου, μου μετέδωσαν ένα μήνυμα καλοσύνης και ελπίδας.

Είδα τους νέους να χορεύουν, να τραγουδούν, να χοροπηδούν, να αγκαλιάζονται, να φιλιούνται… , δεν έχω δει ξανά στην πόλη κάτι παρόμοιο. Αυτό το κοινωνικό γεγονός, ξεχώρισε, από το μέγεθος της συμμετοχής, του αυθόρμητου, του αυτοσχεδιασμού και του ενθουσιασμού μικρών και μεγάλων. Αργότερα, συνάντησα τον Αντρέα με τους φίλους του, τον αγκάλιασα και ένιωθα πολύ ευτυχισμένη, γιατί όλη αυτή η πίστη, η θέληση, η αβάστακτη ενέργεια του, κατέληξε σε επιτυχία και μας έκανε περήφανους, εμάς ως οικογένειά του, τους Αελίστες, τους χωριανούς μας από το Πελέντρι και την πόλη μας! Εύχομαι, αυτή η νίκη να αγκαλιαστεί με σεβασμό από όλο τον κόσμο, να ωθήσει τους νέους, για να συνεχίσουν να είναι δίπλα στην ομάδα τους, πολιτισμένα και οργανωμένα. Να εμπνεύσει την ομάδα στις προσπάθειες για προώθηση του αθλητισμού. Μέσω των σύγχρονων ακαδημιών να ανθίσει η υγιής απασχόληση των παιδιών και της νεολαία μας, που θα τους κρατήσει μακριά από τη βία και τις εξαρτησιογόνες ουσίες. Συγχαρητήρια στους παίχτες, τους τεχνικούς, τον προπονητή, τη Διοίκηση και τις οικογένειές τους!