Η δικαίωση μιας ολόκληρης πόλης…[Από τη ξενιτιά]
Από το βράδυ της 5ης Μαΐου η Λεμεσός φοράει τα καλά της. Αυτό που συνέβηκε εκείνη την ημέρα ήταν κάτι το μαγικό. Το όνειρο χιλιάδων ανθρώπων που έζησαν και ζουν την εξέλιξη και την πορεία της Αθλητικής Ένωσης Λεμεσού έγινε πραγματικότητα.
Το πολυπόθητο τρόπαιο επιτέλους είχε πάρει το δρόμο για τη Λεμεσό. Ήρθε ο καιρός και ο οπαδός της ΑΕΛ να πανηγυρίσει την κατάκτηση ενός τροπαίου. Και τι τροπαίου όμως. «Η ΑΕΛ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΚΥΠΡΟΥ» φώναζαν στα ράδια οι δημοσιογράφοι που μετέδιδαν το παιχνίδι της 5ης Μαΐου, συνεπαρμένοι από τις χιλιάδες κόσμου που παραληρούσαν στην ανατολική εξέδρα καθώς και στον αγωνιστικό χώρο του Τσιρείου. Το χιλιοειπωμένο «ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ» είχε γίνει σύνθημα στα χείλι και του ποιο δύσπιστου οπαδού της ομάδας, καθώς μετά το τελικό σφύριγμα τίποτα δεν μπορούσε να το αλλάξει. Δεν ήταν προσδοκία ή στόχος. Ήταν γεγονός και αυτό πλημμύριζε ρίγος συγκίνησης σε όλους τους πιστούς προσκυνητές της ιδέας που λέγεται ΑΕΛ!
Το βράδυ αλλά και όλες τις επόμενες μέρες, όπως αναφέρω και στην αρχή, η Λεμεσός φοράει τα καλά της! Ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους να πανηγυρίσει! Χαρούμενος, δικαιωμένος και ακόμη ποιο περήφανος που επέλεξε να συνδέσει την ζωή του με την ΑΕΛ! Το κίτρινο χρώμα επικρατεί παντού. Λάβαρα και σημαίες της ΑΕΛ ψηλά στις οροφές των σπιτιών. Στα αυτοκίνητα που πηγαίνουν πορεία ή απλά στα χέρια των ευτυχισμένων μελών αυτής της μεγάλης οικογένειας!
Εκείνο το βράδυ του Σαββάτου θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου για πάντα. Ήταν το βράδυ που όλα όσα ανυπομονούσα να ζήσω με την ΑΕΛ έγιναν πραγματικότητα, και εκπληρώθηκε το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής μου.
«Η ΑΕΛ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΚΥΠΡΟΥ 2011-2012»