Για τον αείμνηστο Χρήστο (Μη ΑΕΛίστικο) -Π.Σ-

Όταν άρχισα να αρθρογραφώ είχα πει πως δεν θα μιλώ μόνο για θέματα της ΑΕΛ, αλλά και ότι άλλο συμβαίνει γύρω μας.

Σήμερα θα αναφερθώ σε κάτι μη ΑΕΛίστικο, αλλά κυρίως ανθρώπινο.

Γι’ αυτό όσοι δεν γουστάρετε μην συνεχίσετε στην επόμενη γραμμή, το εκτιμώ και το σέβομαι.

Δεν πήρα άδεια από κανένα για να γράψω αυτό το άρθρο, όμως είναι κάτι το οποίο για μήνες σκέφτομαι, και κάτι το οποίο νοιώθω.  Και όπως όλοι είδατε μέσα από τα άρθρα μου αυτά που νοιώθω νικούν τους δρόμους της λογικής μου.

Έτσι ακολουθώντας τους δρόμους της ψυχής θα ξεκινήσω το παρών άρθρο.

Κύριε Χρήστο, όπου κι αν βρίσκεσαι ξέρω πως είσαι κοντά μας, με ξέρεις μέσα από τις πράξεις μου και μέσα από τη ζωή μου εδώ και πάρα πολλά χρόνια.  Να σου πω την αλήθεια και γω νοιώθω πως σε ξέρω χρόνια τώρα αφού φρόντισες και άφησες πίσω σου άτομα με συνείδηση, ψυχή και αξίες που σε κάθε αναφορά στο όνομα σου στάζουν μέλι τα λόγια τους.

Θέλω να ξέρεις πως όλα είναι καλά εδώ κάτω ο δικός σου προχωρά και εύχομαι μια μέρα να τον πείσω να πάρει την σφυρίχτρα και να κατεβεί γήπεδο, νομίζω θα ήταν ένα από τα όνειρα σου. Όμως  Η ΑΕΛ που έχει μέσα του δεν τον αφήνει, η αγάπη που έχει βαθιά μέσα του δεν του δίνει τη δύναμη να το κάνει.  Το ξέρει πως απέναντι της ποτέ δεν θα είναι ακριβοδίκαιος και ειλικρινής.   Όσο γι’ αυτούς που το κάνουν και νομίζουν πως είναι και σπουδαίοι τι να πω, τα ξέρεις και τα βλέπεις. Αυτός δεν το κάνει γιατί έχει αξιοπρέπεια, δεν θα δεχθεί να εξευτελίζεται κάθε βδομάδα όπως οι περισσότεροι κάνουν.

Αν στο δρόμο σου συναντήσεις και τον Κύριο Αντώνη, μίλα του.  Δεν συμπαθούσε κανένα συνάδελφο σου αλλά εσύ δεν έχεις καμιά ομοιότητα με τους υπόλοιπους.  Δώσε και σ’ αυτόν χαιρετίσματα και αν δείς και την Μαρία πες της απλά ότι κάναμε ότι μπορούσαμε, θα καταλάβει αυτή.

Δεν άκουσα κανένα να πει λόγο κακό για σένα, ήσουν θα είσαι και θα είσαι από τις πραγματικές μορφές που έβγαλε ποτέ ο χώρος σου.

Να περνάς καλά κει πάνω.

Να μας προσέχεις.

Π.Σ