To παρανοϊκό όνειρο μιας κίτρινης νύχτας -Π.Σ-

Πολλές υποχρεώσεις και κούραση την μέρα που πέρασε (19.4.12) και υπερβολικά εξουθενωμένος έγειρα να πάρω τον ύπνο του δικαίου, να σου η σκέψη που με τρέχει από πίσω χρόνια τώρα, αν πάρει η ΑΕΛ το πρωτάθλημα τι γίνεται με ρωτάει και φεύγει, με ρωτάει και χάνεται αφήνοντας με εμένα να κάνω όνειρα, γεμίζοντας με ελπίδες χρόνια τώρα.

Ψες όταν ήρθε δεν πρόλαβα να απαντήσω, χάθηκε, μα θα της έλεγα πως είμαστε κοντά όσο ποτέ, κοντά όσο κανείς άλλος και θα το πάρουμε γιατί τ’ αξίζουμε, θα το πάρουμε γιατί μας ανήκει, γιατί αυτός ο κόσμος αξίζει τα πάντα…………………………….. μέχρι που με πήρε ο ύπνος και πέρασα σε άλλη διάσταση.

Άρχισα να βλέπω ένα ΓΣΠ με 15.000 λέοντες και πάλι όπως πριν τρία χρόνια να τραγουδούν αγκαλιασμένοι και παθιασμένοι για τον τίτλο.  Οι ποδοσφαιριστές μπήκαν στο γήπεδο, χειροκρότησαν τις  τρείς κερκίδες και τότε άρχισε το γλέντι.  Όλοι από μια μπύρα στο χέρι να χορεύουμε σαν ινδιάνοι γύρω γύρω από τον εαυτό μας τραγουδώντας για πάρτη της.  Οι υπόλοιποι να μας παρακολουθούν αποσβολωμένοι και να διερωτούνται από πιο πλανήτη κατεβήκαμε και με ποιο διαστημόπλοιο ήρθαμε.

Το γκολ όμως δεν έμπαινε και το άγχος γινόταν περισσότερο, οι μπύρες λιγόστευαν και ο κόσμος άρχισε να τραγουδά δυνατότερα να ωθήσει την ομάδα προς τη νίκη και τον τίτλο.  Οι ποδοσφαιριστές άρχισαν να κουράζονται και ο κόσμος έβλεπε θύμισες του τελικού του 2009 να επανέρχονται , το τρέμουλο του 2009 στοίχειωνε το κορμί μου και έβλεπα ξανά στα δεξιά μου όπως τότε, το παιδί που έπασχε από νοητική στέρηση να φωνάζει «πάρτε το, το θέλουμε» με δάκρυα στα μάτια.  Έβλεπα μεγάλους ανθρώπους να κάθονται μην βλέπουν την ομάδα που πιεζόταν και κινδύνευε να δεχθεί το γκολ που θα μας στερούσε τον τίτλου. Έβλεπα παιδιά να αγκαλιάζουν τους γονείς τους και τους χιλιάδες τρελούς της θύρα 3 να χορεύουν πιο γρήγορα, πιο παθιασμένα προσπαθώντας να μεταφέρουν τον παλμό τους στους παίκτες.

Φςςςς, κόκκινη κάρτα για την ομάδα μας, έβλεπα κόσμο να λιποθυμά και άλλο που μόλις που τον κράταγαν τα πόδια του, και εγώ να νοιώθω πως πάλι όλα τέλειωσαν, και στ’ αλήθεια δεν με νοιάζει για μένα, με ένοιαζε γι’ αυτό τον σπουδαίο κόσμο και τα μάτια βούρκωναν και διερωτούνταν το γιατί.

Σε μια στιγμή κοίταξα ψηλά με δάκρυα στα μάτια, κι’ είδα χιλιάδες χέρια να μου γνέφουν να ηρεμήσω, διέκρινα την ομοιότητα του Μίλτου και του Χρίστου, το μικρό πρόσωπο του Αντώνη, τα γυαλιά του κύριου Κώστα, τα γένια του Βαλεντίνου και το 8 του Μάριου.  Τόσα πολλά χέρια που έγνεφαν προς τα κάτω με πάθος λες και το είχαμε πάρει ήδη, λες και ήξεραν κάτι παραπάνω απ τους υπόλοιπους που βρίσκονταν κάτω στα τσιμέντα των κερκίδων. Έμοιαζε να  το πανηγύριζαν ήδη εκεί ψηλά, και το χαίρονταν με την κίτρινη ψυχή τους, και εγώ μέχρι να κατεβάσω το κεφάλι απ’ τους ουρανούς και να αντιληφθώ τι συνέβαινε σουτάρει ο Μάριος Νικολάου και σκίζει τα δίκτυα του αντίπαλου τερματοφύλακα και οι ποδοσφαιριστές και οι οπαδοί όλοι ένα κουβάρι σε γήπεδο και κερκίδα.  Σε μια γωνιά απέναντι πολλοί σκυφτοί που πραγματικά τους πόνεσε η γκολάρα του Μάριου αφού ξεσήκωσε τον χειρότερο εφιάλτη τους. ΕΜΑΣ!

Ο κόσμος ξέσπασε, 15 χιλιάδες φωνές συν ακόμη τόσες από ψηλά τραγούδαγαν ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ, ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ, ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ και τα τσιμέντα των κερκίδων να ταράζονται σαν τα σανίδια του παλιού κλειστού και να χορεύουμε μέχρι τη λήξη.

Ο κόσμος έτρεξε μέσα αγκάλιαζε τους παίκτες υψώνοντας τους στους ώμους, και η παράνοια άρχισε να γίνεται περισσότερη και πιο αφύσικη.  Σηκώσαμε την κούπα μέσα στη Λευκωσία τους, και το ταξίδι μέχρι τη Λεμεσό έγινε μέσα σε δευτερόλεπτα, ούτε κατάλαβε κανείς την απόσταση ενώ ημίγυμνοι, με κασκόλ, μπύρα και σημαίες  χορεύαμε μέσα στο highway χωρίς έννοια αφού κατακλείστηκε από την κίτρινη φυλή και το maximum speed ανερχόταν στα 3km/h

Φτάνοντας στη Λεμεσό, εκεί στο roundabout της Γερμασόγειας, δεν βλέπαμε απ’ τους καπνούς, και προχωρώντας δε βλέπαμε τίποτα μέχρι το roundabout του Αγίου Νικολάου.  Παντού φωτιές, θύμιζε κόλαση, θύμιζε παράδεισο, θύμιζε όσα ονειρευόμασταν από παιδιά, θύμισε κάθε σκέψη και κάθε συνειρμό που έκανα τόσα χρόνια.  Θύμιζε ΑΕΛ.  Το κίτρινο χρώμα ήταν παντού, μόνο κίτρινα αυτοκίνητα, κίτρινες πολυκατοικίες, κίτρινοι άνθρωποι, κίτρινα όλα, τα πάντα ήταν ΑΕΛ και το μόνο που άκουγες στην ατμόσφαιρα ήταν το σύνθημα ΚΑΙ ΣΗΚΩΣΕΕ ΤΟ ΤΟ ΜΑΜΗΜΕΝΟ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ.

Είδα και κάποιους ωραίους τύπους, με βατραχοπέδιλα, μάσκες της θάλασσας να κολυμπούν στο σιντριβάνι, είδα όπως παλιά τον αδερφό μας με την τρομπέτα να μας οργανώνει να τραγουδήσουμε από τόσα μέτρα ψηλά , άλλοι έφερναν βαρέλια μπύρας και άλλοι βαρέλια χαράς και πάθους.  Μέχρι που το πρωτάθλημα σηκώθηκε στους ουρανούς, ο κόσμος πανηγύρισε με όλο του το είναι και το roundabout ήταν κλειστό για μια βδομάδα αφού οι ΑΕΛίστες κατασκήνωσαν εκεί παρέα με την κούπα, το μόνο πρόβλημα όμως, ήταν ότι ξεχάσαμε να πάμε στον τελικό κυπέλλου ………………..

Υ.Γ  Ήταν ένα παρανοϊκό όπως καταλάβατε όνειρο του Π.Σ, το οποίο δεν σας κρύβω εύχομαι να γίνει πραγματικότητα το μόνο που θα άλλαζα ήταν να μην ξεχάσουμε τον τελικό κυπέλλου απ’ τα πανηγύρια, μπορούμε, θέλουμε, δικαιούμαστε και τα 2!!!

Υ.Γ2 Αυτά τα αδέρφια εκεί ψηλά θα μας το δώσουν, αυτά τα αδέρφια που ζουν κι’ ας «έφυγαν». Γιατί η ΑΕΛ μας ενώνει όλους αδερφέ μου, τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει.  Και μην ξεχνάς η ΑΕΛιστική ψυχή ποτέ δεν διασπάτε, δεν καταστρέφεται και δεν πεθαίνει σε ουρανό και γη αιώνια θα ταξιδεύει.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας, Π.Σ