Καλό ταξίδι κύριε Κώστα -Π.Σ-

Kαι εσύ την υπηρέτησες σαν πιστός της σκλάβος, χρόνια στα γήπεδα μπάλες, νερά, τρεχάματα αφού τα πόδια σου έμαθαν καλά να ακολουθούν τη ψυχή σου, για πάρτη της όλα ήτανε.

Όλοι τα καλύτερα είχαν να πουν για σένα και εσύ ένας σπουδαίος άνθρωπος με αδαμάντινο χαραχτήρα και μεγάλη καρδιά.

Στο άκουσμα του θανάτου σου δεν το πίστευα, αποκλείεται ακόμη ένας αδερφός μας να χαθεί τόσο άδικα, τόσο απρόοπτα.

Και όπως την υπηρέτησες στη γη, εσύ θα βρεις τον τρόπο, είμαι σίγουρος να την υπηρετείς κι’ από ψηλά, να σε κοντά της με κάθε τρόπο.  Κι’ από εκεί πάνω θα γεμίζεις με τον τρόπο σου το κενό που αφήνει η απουσία σου.  Λίγο ήχο στη βουβαμάρα, λίγο χρώμα στην θλίψη και τον πόνο της οικογένειας σου αλλά και εμάς που χάσαμε ακόμη έναν δικό μας άνρωπο.

Εμάς που τόσα χρόνια με θαυμασμό σε βλέπαμε να μην σταματάς να τρέχεις για την ΑΕΛ μας, μεγαλώσαμε μα ακόμα ήσουν εκεί, και τώρα που «χάθηκες» ακόμη θα ‘σαι.

Θα ‘σαι κύριε Κώστα, θα’ σαι.  Εκεί παρέα με το Μάριο και το Θυρώτο, θα κάθεστε στο ψηλότερο σημείο του κτιρίου και ώρες ατέλειωτες θα συζητάτε για όσα κοινά σας έκανε να ζήσετε η τεράστια ιδέα της ΑΕΛ.  Έτσι πλάι πλάι και οι τρείς σας που ίσως να ‘στε και παραπάνω μα η θλίψη τούτης της στιγμής δεν επιτρέπει στο κουρασμένο μου μυαλό να σκεφτεί κι’ άλλους μύθους του «κλειστού».  Πλάι πλάι ήσυχα να αναπολείτε ιστορίες ένδοξες και μεγάλες, σας βλέπω κάποτε για να σπάζει η ρουτίνα να πετάτε καμιά βολή στα στεφάνια και καρφιά  πάνω απ’ το φιλέ, με κίτρινες φανέλες και ενέργεια σαν κι’ αυτή που μας συνηθίσατε τόσα χρόνια.

Το έγραψα και πιο παλιά και το ξαναλέω, η μόνη εξήγηση που μπορεί να δώσει κανείς για τους τόσους θανάτους ΑΕΛίστων είναι πως εκεί πάνω υπάρχει κάποιος που ζηλεύει, ζηλεύει πολύ γιατί ιδρύσαμε δικιά μας θρησκεία, δικά μας έθιμα και παραδόσεις, δικούς μας νόμους και κανόνες.

Και όταν με το καλό έρθει στιγμή που θα σηκώνεται η κούπα στον ουρανό θα χαρώ πρώτα για εσάς, για εσάς που θα βλέπετε πανοραμικά ένα όνειρο να πραγματοποιείται και όσοι το χατε ξαναζήσει θα δείτε πως είμαστε έτοιμοι και άξιοι να ζήσουμε στιγμές του ένδοξου 68’ με τόσα χρόνια υπομονής και επιμονής.  Και όταν τη δω να σηκώνετε στον ουρανό θα περιμένω τ’ άγγιγμα σας, το άγγιγμα όλων των αδερφών εκεί ψηλά που θα ζήσουν την ανάσταση όλων των ΑΕΛιστών του πλανήτη νεκρών ή ζωντανών κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Καλό ταξίδι κύριε Κώστα συγχώρα με που γράφω λόγια ενώ δεν έχουν θέση, συγχώρα με μα έτσι μπορώ να εκφράσω τη θλίψη, το πόνο και την  αγανάκτηση μου για όλα αυτά που βλέπω να συμβαίνουν στους ανθρώπους.

Καλό ταξίδι κύριε Κώστα, καλό ταξίδι και να αγναντεύεται και εμάς απ’ του ουρανού τα μέρη, προσέχετε μας απ’ τη σαπίλα ετούτη και μέχρι τη μέρα της αντάμωσης να περνάτε καλά ‘κει πάνω.

Θα ζείτε πάντα ανάμεσα μας, στο παλμό, στις σκέψεις και στα όνειρα μας, 

Δεν σας ξεχνάμε με την καμία είστε κομμάτι απ’ της ΑΕΛ την ιστορία, 

σε κάθε λύπη και χαρά μας θα σας νοιώθουμε κοντά μας

γιατί η κίτρινη ψυχή σας ποτέ δεν πεθαίνει  

από εκεί πάνω θα μας προσέχει, θα το δείτε 

γιατί αδέρφια εσείς μας οδηγείτε

Υ.Γ Και που θεός;

Με λύπη, Π.Σ