Μια δύσκολη μέρα με ένα πανέμορφο κατακίτρινο βράδυ -Π.Σ-
Ξυπνώντας το πρωί περίμενα μια ξεκούραστη μέρα, ήσυχη και χωρίς ιδιαίτερες εντάσεις μιας και το είχα ανάγκη από την δύσκολη βδομάδα που πέρασε.
Κάθε πρωί ερχόταν να με ξυπνήσει, να δει αν είμαι καλά και με προσεχτικές κινήσεις να γλείψει τα γένια που κουβαλώ συνήθως πάνω μου. Σήμερα το πρωί δεν νοιάστηκε να με ξυπνήσει, ούτε έστω να ανοίξει την κίτρινη πόρτα του δωματίου. Ήταν δυστυχώς πολύ βαριά άρρωστος και έτοιμος να αποχαιρετήσει για πάντα όσα περάσαμε μαζί 8 μήνες τώρα.
Ο μικρός Φρέντυ δεν είναι απλά ένα ζώο ή ένα σκυλί, είναι ένα ανθρωπάκι που έτυχε να έχει 4 πόδια.
Έτσι από το πρωί έτρεχα από γιατρό σε γιατρό για να τον κάνει καλά, πήρε κάποιες ώρες αλλά ευτυχώς μέχρι τώρα δείχνει να είναι καλύτερα. Ένοιωθα ότι έχανα τον φίλο και αδερφό μου κι’ αυτό ήταν αρκετό για να γίνει η μέρα μαύρη.
Θα μου πείτε τη σχέση έχουν όλα αυτά με την ΑΕΛ, ή με τη σχέση μου με εσάς και τον ρόλο μου σαν αρθρογράφος. Μπορεί και να μην έχουν, αλλά εσάς σας νοιώθω φίλους , εσάς που μου κάνετε την τιμή και σπαταλάτε χρόνο για να διαβάσετε κάθε άρθρο μου ένοιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ μαζί σας. Έτσι κι’ αλλιώς το είπα πάμπολλες φορές σε κοντινά μου άτομα, γράφω όταν έχω κάτι να γράψω, όταν θέλω να βγάλω κάτι από μέσα μου και το ζητήσει η καρδιά μου, γράφω γιατί αυτή με ωθεί. Τέλος πάντων αυτός ήταν και ο λόγος που δεν παρευρέθηκα στο σημερινό παιχνίδι της ομάδας μας (2/04/2011).
Δεν ήμουν εκεί αλλά το παρακολούθησα από την τηλεόραση, και είχα την τιμή περισσότερο να το ακούω, γιατί αυτά που άκουγα ήταν περισσότερο σημαντικά για μένα, για την κατάσταση μου και για τον Μικρό Φρέντυ, Ό οποίος ξαπλωμένος κάπου κοντά μου άκουγε κι’ αυτός την τηλεόραση.
Συναισθηματικά φορτισμένος και πιο πολύ στεναχωρημένος κάθισα να ηρεμήσω και να δω την ΑΕΛαρα. Δεν περίμενα όμως ότι αυτά που θα άκουγα θα με έκαναν να συγκινηθώ περισσότερο αλλά και να νοιώσω πολύ καλύτερα από μια για μένα δύσκολη μέρα.
Δεν μιλώ για τους έμμισθους δημοσιογράφους ούτε για κάτι απρόσμενο, μα ήταν κάτι που πραγματικά το είχα ανάγκη. ΕΔΩ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΘΥΡΑ 3.
Ότι και να σας πω όσο κι αν προσπαθήσω να το περιγράψω είναι πολύ δύσκολο, όσα ένοιωσα όταν τα ηχεία της τηλεόρασης μου ήταν έτοιμα να εκραγούν από τις ιαχές της θύρας 3.
Άκουγα τα συνθήματα σαν να ήταν ο αγχολύτης μου, το φάρμακα μου για να έχω μια καλύτερη συνέχεια της μέρας.
Και όσο τα άκουγα συγκινημένος, και φορτισμένος η εικόνα ήρθε και έδεσε που λέμε, όλοι στην «περιοχή» της ΘΥΡΑ 3 αγκαλιασμένοι και γεμάτοι τσαμπουκά και δύναμη τραγουδούσαν και χόρευαν λες και η ομάδα πήγαινε για πρωτάθλημα. Γράφω και ανατριχιάζω, γράφω και δακρύζω. Γράφω και ευχαριστώ από μέσα μου αυτή τη δύναμη, που με έκανε ΑΕΛ. Οι προσπάθειες των αντιπάλων που απεγνωσμένα «σφίγγονταν» να ακουστούν και να δώσουν ρυθμό στα συνθήματα τους, ξέφευγαν και αφού ούτε την φωνή τους δεν άκουγαν. Δεν εξηγείται αλλιώς αφού τα μικρόφωνα βρίσκονται στην μεριά τους και ακούγονταν πεντακάθαρα οι αποτυχημένες προσπάθειες να αρχίσει ένα σύνθημα και στην τρίτη ή τέταρτη λέξη σταματούσαν αφού οι φωνές και οι ιαχές της ιερής ΘΥΡΑΣ3 σκίαζαν ακόμη και την φωνή του δημοσιογραφίσκου.
Δεν είναι θέμα φωνής, είναι θέμα ψυχής, και το να αποκτήσετε αυτή την ικανότητα χρειάζεται εμπειρία χρόνων και όχι απλά ξεσπάσματα σε τίτλους και χαρές. Το ΑΕΛίστικο αυτό προνόμιο δεν υπάρχει σε άλλους ανθρώπους στον πλανήτη, και αυτή η φωνή βγαλμένη απ’ τη ψυχή είναι φωνές χιλιάδων ψυχών που τώρα πια δεν βρίσκονται μαζί μας. Γιατί εμείς είμαστε όλοι μαζί και κανένας μόνος, γιατί εμείς είμαστε αυτοί που διδάσκουμε και χαράζουμε δρόμους και εσείς απλά τους ακολουθάτε.
Εν τω μεταξύ για το καλό της μετέπειτα σταδιοδρομίας σας περάστε από το ΣΥ.Φ.ΑΕΛ να πάρετε αποδεικτικό συμμετοχής στο σημερινό σεμινάριο κερκίδας, οπαδισμού και ΑΓΑΠΗΣ. Θα το χρειαστείτε στην προσπάθεια που κάνετε τόσα χρόνια για να μας φτάσετε.
Καλό ψήφο αρνάκια και ο νοών … νοείτω.
Υ.Γ Για όσους πραγματικά ενδιαφέρονται ο μικρός Φρέντυ αράζει μαστουρωμένος από τις 4 ενέσεις στον καναπέ κάτω από μία φανέλα της ΑΕΛ μας.
Σας ευχαριστώ, Π.Σ.