Στα ξενιτεμένα μας αδέρφια -Π.Σ-

Ξυπνάς το πρωί μόνος, μακριά από τους δικούς σου, μακριά από τους καλούς σου φίλους, μακριά από την ρουτίνα που συνήθισες τόσα χρόνια, μακριά από την μεγάλη σου αγάπη.

Ξυπνάς και με την τσίκλα στο μάτι ρίχνεις μια ματιά στο κασκόλ και στη σημαία της θρησκείας σου που κρέμονται επιβλητικά στο δωμάτιο σου, ανοίγεις τον υπολογιστή, πρώτο σου μέλημα να δεις τι κάνει αυτή η τεράστια αγάπη, τα νέα της, τα προβλήματα και τις ανάγκες της, δεν πέρασε έτσι κι’ αλλιώς μέρα που να ησυχάσουμε εμείς οι ΑΕΛίστες.

Ξέρω ότι δεν μπορώ να πω πολλά, δεν είμαι τόσο δυνατός όσο εσάς να ζήσω μακριά της, και είναι για μένα σαν να περιγράφω κάτι ξένο. Προσπαθώ όμως ξενιτεμένα μου αδέρφια, και σας αφιερώνω αυτό το άρθρο με όλη μου την καρδιά.

Και ενώ τα διαβάζεις διερωτάσαι πως αντέχεις μακριά της. Διερωτάσαι πως γίνεται να αντέξει κάποιος μακριά της. Μα εσείς αντέχετε και σας θαυμάζω.
Διερωτάσαι πως είναι να ζεις κάπου χωρίς ΑΕΛ. Μα εσείς ζείτε κάπου όπου υπάρχει ΑΕΛ. Η ΑΕΛ είναι αριστερά, δεξιά, γύρω σας, κοντά σας. Όπου πάτε. Την κουβαλάτε μαζί σας, επάνω σας, μέσα στη κίτρινη καρδιά σας.

Κρατάτε γερά και φοράτε όπου πάτε το κίτρινο σας κασκόλ, το φοράτε και με τέτοιο τρόπο ώστε να διαφαίνονται τα τρία αρχικά, τα τρία αρχικά που είναι ο μόνος λόγος που θέλετε να πάρετε το πρώτο αεροπλάνο και να βρεθείτε στην ανατολική, το μόνο λόγο που θέλετε να σταματήσετε τα πάντα και να γυρίσετε την πατρίδα της καρδιά σας, στην ΑΕΛ…. Εδώ νοιώθετε την διαφορά του αέρα, την ουσία και το νόημα του οξυγόνου, όπου ταιριάζει με τις προσδοκίες και τα θέλω σας. ΕΔΩ ΜΑΖΊ ΜΑΣ.

Μιλάτε με ευλάβεια σε όλους γι’ αυτήν κινέζους, μαύρους, άσπρους, ινδιάνους λες και την γνωρίζουν ή λες και θα την γνωρίσουν ποτέ.

Τους μαθαίνεται συνθήματα, τους περιγράφεται πως είναι εδώ και τρελαίνονται, τους δείχνετε τις πανέμορφες κερκίδες μας, τα μοναδικά γιγαντοπανό μας, και τους άπειρους πυρσούς και αυτοί γουστάρουν και συνεχίζεται να μιλάτε γι’ αυτήν σε γκόμενες και σε όποιον βρείτε σαν να είναι η οικογένεια σας, το σπίτι σας, η ζωή σας..
Και συνεχίζεται να μιλάτε με εσάς γι’ αυτή, θα θέλατε να ήσασταν εδώ να νοιώθατε τον παλμό, το πάθος και τη δύναμη της Θύρας -3. Όμως είστε εδώ και η αγωνία και το άγχος σας πριν το παιχνίδι, η χαρά και η λύπη σας μετά απ’ αυτό είναι μαζί μας και ο δικός σας παλμός πιο δυνατός, το δικό σας πάθος περισσότερο και σας θαυμάζω.

Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση σας ούτε ένα λεπτό, μα εσείς ακλόνητοι και ατάραχοι κρατάτε καλά μέσα σας την μεγάλη σας αγάπη, την ουσία και το νόημα της ζωής σας, την σημαία της πατρίδας σας, την σημαία της καρδιά σας. Και την σηκώνεται όλο και ψηλότερα να ανεμίζει ιερά στους ουρανούς όλου του πλανήτη, να ανεμίζει με το δικό σας πάθος και τον δικό σας τσαμπουκά.
ΑΕΛίστες όλου του πλανήτη όπου κι αν βρίσκεστε, μόνιμα είτε προσωρινά να ξέρετε πως βρίσκεστε μαζί μας, είστε εδώ γιατί εδώ ανήκετε. Έστω κι αν είστε χιλιόμετρα μακριά το μυαλό και η καρδιά είναι κοντά.

ΑΕΛίστες στην ξενιτιά υπάρχουν πολλοί κανένας όμως δεν είναι ξενερωμένος. Χαρακτηριστικά μου περιέγραφε τις προάλλες ένας πολύ καλός φίλος «πρώτο μου παιχνίδι στην ξενιτιά, αχνα – ΑΕΛ 1-4 θα έριχνα το σπίτι κάτω, είχα βάλει τα κλάματα για πρώτη φορά, και ήταν για την ΑΕΛ» και συνεχίζει να μου περιγράφει «στη ξενιτιά το πάθος μεγαλώνει, πρέπει να το ζήσεις για να καταλάβεις τι εννοώ, γίνεσαι πιο πωρωμένος, πιο νευρικός θέλεις να γυρίζεις πάντα με ένα κουβά μπογιά ή έστω ένα σπρέι και να γράφεις παντού τα τρία αρχικά της και δίπλα Limassol»

Κι όταν με το καλό επιστρέφετε στη διαδρομή κλείστε τα μάτια να ταξιδέψει το μυαλό όπως ταξιδεύει και το σώμα. Θυμηθείτε την πρόκριση στον τελικό, τα 2 πανομοιότυπα γκολ του Σιέμποκ, τα 3 χαμένα κύπελλα, το αεροπλανάκι του Λαουτα , τον Λισασί που τρέχει ακόμα, το χαμένο πέναλτι του Αλέξη, την μαγεία των 15.000 και απλά διερωτηθείτε τι στο καλό μπορεί να συμβεί για να σας ξενερώσει και να σας κρατήσει μακριά της… Και ενώ σκέφτεστε πως όλα τα έχετε ζήσει κάποιοι ακόμα ταξιδεύετε με τη σκέψη σας, κάποιοι σκίζετε στην πραγματικότητα τους ουρανούς για να ‘ρθείτε πλάι της και κάποιοι απλά ανοίγετε τα μάτια, ξυπνάτε απ’ τη σκέψη σας και βρίσκεστε στο ίδιο σημείο μα όλοι έχετε ένα δεύτερο κοινό. Τη δύναμη να εκμηδενίζετε με κάθε τρόπο, όπου κι αν βρίσκεστε ότι κι αν κάνετε τον χειρότερο εχθρό σας, την απόσταση. Απλά με τη δύναμη μιας αγάπης, απλά με τη δύναμη της κίτρινης καρδιάς σας.

Κι αν έπρεπε να δώσω ορισμό σε αυτό το θαύμα σας, θα το έλεγα απλά ΑΕΛ.

Γιατί καμία απόσταση δε μπορεί να σας οδηγήσει στην αποτοξίνωση της ΑΕΛ από το αίμα, το σώμα και την καρδιά σας.

Είτε μόνιμα… Είτε προσωρινά … ΑΝ ΤΟ ΧΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ

Είστε σπουδαίοι.
Υ.Γ Για όσους επιστρέψατε, για όσους είστε εκεί, για όσους θα επιστρέψετε και για όσους θα πάτε.
Σας ευχαριστώ πολύ Π.Σ