Άλλη μια κίτρινη αργία … -Π.Σ-
Λίγοι έκλεισαν μάτι ψες, κι’ αυτοί που το έκαναν με τη σκέψη τους σε εκείνην. Μέρα καθημερινή έγραφε το ημερολόγιο μα όπως φάνηκε θα κάνε λάθος, ή εμείς το τρελάναμε. Άλλοι είχαν ‘’αρρωστήσει’’, άλλοι ‘’έπρεπε να πάνε σε “κηδεία”, είναι όμως κι’ αυτοί που ξύπνησαν και δεν πήγαν στη δουλειά έτσι απλά, τηρώντας άλλη μια κίτρινη αργία και αναμένοντας με αγωνία τον αγώνα.
Όπως και να ‘χει όλους η ίδια αρρώστια μας διακατέχει και μας κυβερνά. Από νωρίς η Λεμεσός είχε κιτρινίσει, όλοι οι δρόμοι κατακίτρινοι με τραγούδι και φωνές ΑΕΛίστών να δίνουν στην πόλη μας την αξία που της αρμόζει.
Η ιστορία γράφτηκε, άλλη μια καθημερινή έγινε αργία για την πάρτη της. Άλλη μια κίτρινη αργία, άλλη μια παράσταση Λεόντων.
Η ιστορία γράφτηκε, όλοι ήταν εκεί, όλοι έτοιμοι να κατασπαράξουν κάθε αντίπαλο που θα βρεθόταν στο δρόμο τους για να τους στερήσει την πρόκριση. Συσπειρωμένοι, αγκαλιασμένοι και παθιασμένοι όσο ποτέ έδειξαν σε όλου του πλανήτη τους φιλάθλους τι θα πει αφοσίωση για μια ιδέα, για μια θρησκεία.
Το τραγούδι και ο χορός των παιδιών της ΘΥΡΑΣ 3 ήταν ασταμάτητα και σαν κύμα περνούσαν απ’ τον καθ’ ένα ξεχωριστά και του έδιναν παλμό στην καρδιά κάνοντας τον να μπει στο νόημα, να θυμηθεί ένδοξες στιγμές της ΘΥΡΑΣ 3 και ένδοξες στιγμές της ΑΕΛ του. Ο καθένας με φωνή βγαλμένη απ’ τη ψυχή ώθησε τους ποδοσφαιριστές της ομάδας μας να αντισταθούν στα τερτίπια της Λευκωσίας που από το πρώτο λεπτό έδειξαν τι ήθελαν να πετύχουν.
Μα με την κερκίδα να βιώνει στιγμές ένδοξης ιστορίας θυμίζοντας -άκουσα πολλούς να λένε- δεκαετίες του 80’ και 90’, και τον κόσμο να γίνετε φωτιά και λάβα έτοιμος να τους κατασπαράξει κυριολεκτικά τα καλομαθημένα έσκυψαν το κεφάλι και έφυγαν κατανοώντας πως μπροστά στον ΑΕΛίστα δεν μπορούν να σταθούν. Και παρεπίπτοντος ΝΑΙ κυριολεκτικά, γιατί εμείς δεν μάθαμε στα λόγια και στα μπλα μπλα, δηλώσαμε παρών σε κάθε πέταλο της γης για πάρτη της και θα το κάναμε ακόμα κι’ αν έπαιζε σ’ άλλο πλανήτη. Μα τι λέω που να έρθετε στη Λεμεσό, με την ΑΕΛ παίζατε.
Με την κερκίδα να παραδίδει μαθήματα και τον κόσμο της ομάδας μας να επιζητά την πρόκριση και τον τίτλο, με το χορό και το τραγούδι για πάρτη της να δίνουν νόημα και ουσία στην ύπαρξη του καθ’ ενός από εμάς, στη ζωή του κάθε ενός μας, οι ποδοσφαιριστές έκαναν το καθήκον τους και καθήλωσαν κάθε εχθρό με περίσσιο πάθος, σαν πραγματικοί λέοντες.
Ο ‘’διαιτητής’’ προδόθηκε ακόμα μια φορά για το πόσο πιόνι είναι, για το πόσο IQ έχει και για το πόσο γελοίος μπορεί να γίνει κάποιος για να «διαπρέψει» στον κυπριακό αθλητισμό.
Αδερφέ μου κάθε φορά που τραγουδάς κάνεις τον αντίπαλο να σιωπά, κάθε φορά που χορεύεις στον ρυθμό του τυμπάνου αυτός σκύβει το κεφάλι και όποτε ανεμίζεις την σημαία ψηλά, όλο πιο ψηλά τρέμουν, σε τρέμουν. Η Θύρα 3 είναι ιστορική και την κρατάς στα χέρια σου δοσμένη από τους μεγαλύτερους που με νύχια και δόντια την κράτησαν περήφανη και πάνω απ’ όλα ΑΕΛίστικη. Πάρε την ιστορία σφικτά στα χέρια σου και γίνε μέρος της, ζήσε την. Κάθε φορά που πατάς στο γήπεδο να θυμάσαι ποιος είσαι, και κάθε φορά που σηκώνεις τα χέρια να θυμάσαι γιατί τραγουδάς, κάθε φορά που βλέπεις στον ουρανό να θυμάσαι πως πολλοί εκεί ψηλά περιμένουν πολλά από σένα. Κάνε τους περήφανους, φώναξε, τραγούδα, χόρεψε έτσι κι’ αλλιώς για πάρτη της ζούμε, οτιδήποτε άλλο απλά ασήμαντο και αδιάφορο.
Και να σου αδερφέ μου να σου γράφω τραγουδώντας και εγώ, για όλους εκεί ψηλά, για όλους που έκαναν την τρομερή και ένδοξη Θύρα 3, για τον καθένα, για τον δίπλα μας, για τον αδερφό μας, για εσάς που διατηρείται αυτό το σπουδαίο όνομα, για εσάς που κρατάτε ψηλά τη κίτρινη σημαία, τη σημαία της ζωής μας, τη σημαία που θα πάρουν τα παιδιά μας.
Y.Γ1 Γιατί άλλο να είσαι ΑΕΛ και άλλο να μην ξέρεις τι είσαι, τι υποστηρίζεις, επαναλαμβάνοντας λογής – λογής ψέματα μπας και τα πιστέψετε και οι ίδιοι.
Υ.Γ2 Εύγε μεγάλε ΑΕΛιστα, σπουδαίε.
Με περηφάνια και ενθουσιασμό, Π.Σ.