40 μέρες χωρίς τον Βαλεντίνο μας -Π.Σ-

Μουντή έτσι κι’ αλλιώς είναι κάθε Κυριακή μα σκέψου πόσο μουντή γίνετε όταν το ημερολόγιο έδειχνε κιόλας 40 μέρες χωρίς εσένα.  Το χωρίς εσένα στην ουσία δεν στέκει ξάδερφε αφού καθημερινά σε ότι κι’ αν κάνουμε σε έχουμε μαζί μας, στα λόγια και στη σκέψη μας.  Όπου κι’ αν πάμε σε κουβαλάμε παντού γιατί ήσουν και συνεχίζεις να είσαι ο ήρωας μας, ο άνθρωπος που μας δίδαξε και μας έδειξε πολλά.

Σαράντα μέρες ξάδερφε, μα ξέρεις καλά πως άλλοι πέθαναν και ζουν, όπως εσύ, κι’ άλλοι ζουν πεθαμένοι χωρίς ψυχή, θέλω και όνειρα.  Εσύ ζεις και θα ζεις για πάντα στις καρδιές, στις λέξεις, στις σκέψεις και σε κάθε βήμα μας.

Η ομάδα πάει καλά, καλύτερα από ποτέ, μακάρι να το σηκώσουμε, την βλέπεις το ξέρω μα κάτι πρέπει να γράψω να σου πω πριν με βρει το χάραμα και πάλι η καταραμένη ρουτίνα της πόλης με πνίξει και δεν έχω χρόνο να γράψω λίγα λόγια γι’ αυτά που πραγματικά σκέφτομαι.

Σε επισκεφτήκαμε και στην «τελευταία κατοικία» όπως συνηθίζουν να την λένε, μα για μένα δεν υπάρχει τελευταία κατοικία. Μίας και κατοικείς μέσα μας, βαθειά ριζωμένος και εκεί θα παραμείνεις ήρωα.

Όπου κι’ αν πηγαίναμε ο τόπος γεμάτος απ’ τα γράμματα σου, εσένα και των άλλων παιδιών που έκαναν το χωριό ακόμα πιο όμορφο. Που τι άλλο να σχηματίζουν τα γράμματα σας, πέρα από το ΑΕΛ και το ΘΥΡΑ 3, που ακόμα και στα πιο απόμακρα μέρη ένωναν τα γράμματα της αγαπημένης μας με τη φύση την οποία στερούμαστε εθελοντικά εμείς οι «άτυχοι» της πόλης.

Θέλω να σου γράψω ακόμη κάτι πριν κλείσω ξάδερφε, μαζί με το σήμα της ΑΕΛ μας που ελπίζω να έχεις τώρα στο στήθος σου πάντα φορούσα στο λαιμό μου και ένα σταυρό.  Το σήμα δόθηκε σε σένα ήρωα και ο σταυρός δεν ξέρω καν που βρίσκεται, δεν ξέρω, και δεν πιστεύω ούτε ελπίζω σε θαύματα πια, δεν έχω άλλη δύναμη μιας και τα αυτιά μου έχουν μολυνθεί με θεούς και δαίμονες.  Αυτό που έχει σημασία είναι η ουσία και η ουσία είναι πως δεν μπορούμε πια να σου σφίξουμε το χέρι, να ακούσουμε μια κουβέντα σου, έστω να αντικρίσουμε ένα βλέμμα σου.  Αυτή είναι η ουσία κι’ αυτήν κρατώ, μαζί με σένα νοιώθω πως πέταξε και η πίστη μου, η πίστη κάποιου που από άφθονη κατάντησε στο μηδέν και καθημερινά μετράει αντίστροφα.

Και επειδή μακρηγορώ πάλι σ’ αφήνω ήρθε το ξημέρωμα, εύχομαι να σαι καλά εκεί που είσαι, χωρίς τους καταραμένους πόνους.

Σ’ αγαπάμε ξάδερφε, η αγάπη δεν σβήνει δεν παν να πεθάνει κι καρδιά!!!

Κι’ αν ξυρίσαμε τα γένια των σαράντα Θα σε κρατάμε μέσα μας για πάντα

Δεν ξεχνιέσαι ρε αλάνι θα ‘σαι σε κάθε σκέψη μας σε κάθε μας σεργιάνι.

Παντού θα σε κουβαλάμε σε λύπη, σε χαρά θα σε όπου πάνε τα δικά μας τα νερά

Μέσα στη βάρκα της ζωής θα είσαι φάρος και οδηγός μας εσύ.

Για το Βαλεντίνο μας, τον ήρωα και οδηγό μας.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας, Π.Σ