Να συλλάβουμε τον εργολάβο…
Ο τίτλος δεν είναι βγαλμένος από κάποιο παραμύθι, ούτε από κανένα κυπριακό μύθο που φώλιασε μαζί με τον σπιζαετό στην πυκνή και άγρια δασική κάλυψη του Ακάμα.
Γράφουμε με τρομερή σοβαρότητα, εδώ και πολλά χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες μιας κατάστασης από την οποία δεν βλέπουμε πως υπάρχει οποιοσδήποτε τρόπος να ξεφύγουμε ποτέ.
Η ανάληψη ευθυνών, το “συγγνώμη”, το “έκαμα λάθος” είναι άγνωστες για μας λέξεις και εκφράσεις, οι οποίες μας κάνουν να αισθανόμαστε άβολα, να μικραίνουμε σε μπόι και να γινόμαστε καρικατούρες προς κοροϊδία. Δεν δουλεύει έτσι ο κόσμος φυσικά, έτσι δουλεύει η νήσος των αγίων με στολή.
Αυτή είναι η αλήθεια. Όταν πρόκειται για διορισμούς σε θέσεις ευθυνών ή και όχι, ολάκερη Κύπρος τρέχει, τρέχει για τον μισθό, την στολή, το πρεστίζ, το “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”…. Όταν πρόκειται όμως για ανάληψη ευθυνών, δεν υπάρχει επουδενί η ίδια πρόθεση, καμιά θέρμη και ενδιαφέρον να βγει κάποιος μπροστά. Αναφερόμαστε σε όλο το φάσμα του συστήματος, αυτού που κάποιοι προσκυνούν και ονομάζουν “Κράτος” ( το λενε και δικαίου στο τσακιρ κέφι και γελάνε και οι πέτρες), από τον τελευταίο διευθυντή σχολείου που έβαζε λανέιτ στα αδέσποτα και στοχοποιούσε αλλόθρησκα παιδιά (ακόμα στη θέση του) μέχρι πρόεδρο της δημοκρατίας που έβγαλε λεφτά στις Σεϋχέλλες και ο δημοσιογράφος που το αποκάλυψε απολύθηκε.
Βλέπουμε ανθρώπους να κτίζουν καριέρες, να ποζάρουν στις τηλεοράσεις, να αναπαράγουν ενα σορρό θεωρίες μέσα από τις οποίες υπάρχουν θολά στοιχεία αλλά και ψέματα (βλ. πρόεδρο ισότητας αστυνομικών, διάφοροι δημοσιογράφοι που παπαγαλίζουν ό,τι τους ζητήσει η αστυνομία), να τραμπουκίζουν στο γυαλί, να πουλάνε φόβο με το κιλό στον κόσμο που τους παρακολουθεί αλλά όταν πρόκειται να αναλάβει ευθύνες για ένα περιστατικό που έχει συμβεί, εξαφανίζονται κακήν κακώς και κάνουν, όπως λέει ο λαός, τις πάπιες.
Έχουμε μια ομολογουμένως ανίκανη αστυνομία -πλοκάμι μιας ανίκανης κυβέρνησης- που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το παραμικρό, παρά μόνο να κρύβεται σε εσοχές και να στήνει ραντάρ, κάτι που δεν αντιμετωπίζει το θέμα της ταχύτητας ασπούμε, αφού αν ήταν έτσι θα ειχαμε τελειώσει με αυτό εδώ και τόσα χρόνια που ακολουθείται αυτή η μέθοδος. Θέλω να πω, οτι η αστυνομία είναι για τα εύκολα, τρέχει μετανάστες που παίρνουν φαγητό ή/και τους κτυπά, δέρνει και κυνηγά με τόσους κινδύνους μαθητές που μπορεί να μην έχουν άδεια, συλλαμβάνει παιδιά με σπρέι, στήνει κανένα ραντάρ και κανένα άλκοτεστ στα στενά της πόλης. Τα εύκολα, τα απλά.
Μόνο τις τελευταίες ημέρες, έχει πέσει σε τόσες γκάφες που θα γινόντουσαν επιτυχημένη μάλιστα σειρά στο Netflix. Τίμιο πάντως, παρά να κυνηγάτε πάντα τους αδύναμους και εκτεθειμένους της κοινωνίας όσο το οργανωμένο έγκλημα δολοφονεί, οι γειτονιές μυρίζουν μπαρούτι και κάπνα από καμένα αυτοκίνητα και εκρήξεις.
Δεν μπορείτε να διαφυλάξετε με καμία δύναμη την ασφάλεια του κοινού, περισσότερο ανασφάλεια δημιουργείται στον κόσμο με την συμπεριφορά και τα καραγκιοζιλλικια σας.
Τελευταίο έργο της σπουδαίας αστυνομίας Κύπρου είναι η απόδραση κρατουμένου στη Λευκωσία, μια ωραία ιστορία που επαναλαμβάνεται αφού αυτό συνέβη και στη Λεμεσό αρκετές φορές όπως είμαστε σε θέση μα γνωρίζουμε, στο κέντρο μάλιστα της πόλης (για την ασφάλεια σας άλλωστε). Κι αφού η αστυνομία Κύπρου ποτέ δεν ευθύνεται για οτιδήποτε, ναι ρε, να συλλάβουμε τον εργολάβο!