17/5/2014… -Π.Σ-

Αυτό που θα διαβάσεις πιο κάτω δεν είναι πολεμικό δελτίο, ούτε καν γουστάρω τη βία κι’ ας τη βιώνω καθημερινά απ’ τα γεννοφάσκια μου από το κράτος, τους εξουσιαστές, τα κόμματα, τα αφεντικά και λογής λογής ανθρωπάκια που βρίσκω στην ανηφόρα μου όσο αυτοί απολαμβάνουν τον ευκολότατο κατήφορο.

Όσο κι’ αν προσπαθούν να μας πείσουν πως πρόκειται για έναν αγώνα αυτός στις 17/5/2014 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

Στις 17/5 οι «λιμενεργάτες» όπως μας αποκάλεσαν τα βολεμένα του αποέλ παλαιότερα νομιζόμενοι πως θα προσβαλτούμε, η φτώχεια και η εργατιά της Λεμεσού, ο κόσμος που ταλαιπωρήθηκε όσο κανένας άλλος όμως στάθηκε στα πόδια του χωρίς να σκύψει καμία στιγμή, ο κίτρινος ηρωικός λαός που δεν σταμάτησε ποτέ να ξαποστάσει τόσα χρόνια, που έμαθε να κολυμπάει σε λάσπες και να παλεύει σε ένα μοναχικό δρόμο μακριά από κόμματα και κατεστημένα.  Αυτός ο μεγάλος κίτρινος λαός που δίδαξε τι θα πει αγάπη και ανιδιοτέλεια σε κάθε ένα που θυμόταν με ποια ομάδα ήταν όταν αυτή είχε επιτυχίες.  Αυτός ο κόσμος, εσύ, εγώ, ο διπλανός σου αδερφέ μου θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το κατεστημένο, με τους βολεψάκηδες, τους αιώνια ευνοημένους, αυτούς που φοράνε γραβάτες και αυτούς που μάθανε στα εύκολα.

Σύγκριση, ΚΑΜΙΑ.  Παίζει η εργατιά με τα υπουργεία, η επιβίωση με τη βολεψιά, η μαγκιά με το κατεστημένο, η λεβεντιά με τη δειλία, το μεροκάματο με τον παχυλό μηνιαίο, οι αδικημένοι με τους ευνοημένους, οι ταλαιπωρημένοι με τους καλοπερασάκηδες, οι «αλήτες» με τους καθωσπρέπει, οι ανυπότακτοι με τους υποταγμένους. Το άσπρο με το μαύρο.  Και θα τους έδινα το μαύρο έτσι γιατί ενοχλούνται τόσο.

Το παιχνίδι δεν είναι πόλεμος, ο πόλεμος υπάρχει εδώ και χρόνια.  Τα χτυπήματα κάτω από τη μέση και οι αποφάσεις που έπαιρναν σε κλειστά δωμάτια αφήνοντας τον κόσμο της ΑΕΛ στην απ’ έξω γιατί δεν είχαν να τους δώσουν τίποτα περισσότερο από το πάθος και την αγάπη του για την ιδέα της ΑΕΛ δημιούργησαν ένα πόλεμο κόντρα στους αδύναμους και καταπιεσμένους που κάθε αντίδραση τους πνιγόταν με σύλληψη και κάθε προσπάθεια τους με λογοκρισία, όσο άλλοι έπαιζαν στα κανάλια απολαμβάνοντας χαδάκια από τους πάντες.

Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε από τη Λεμεσό, ο πόλεμος ξεκίνησε στην πρωτεύουσα από γραβάτες και δειλούς τσαμπαμάγκες.  Εδώ μάθαμε να παλεύουμε στα ίσα και να σηκώνουμε ανάστημα σε όλους και όλα.  Για μας είναι αντίσταση σε κάθε μορφή εξουσίας, για εμάς είναι μια ασταμάτητη μάχη για το δίκαιο και την αξιοπρέπεια, μια αιώνια μάχη κόντρα στην αδικία, το παρασκήνιο και το κατεστημένο.

Ας εξηγήσει κάποιος στους ποδοσφαιριστές πως παίζουν εναντίων των βολεμένων της μπανανίας, του αποέλ των διαιτητών, των αστυνομικών, των γραβατών, των υπουργών και των καναλιών.  Του αποέλ των ρατσιστών και των ”ου,ου,ου”.  Η νίκη τους θα είναι κόντρα σε όλα τα πιο πάνω, η νίκη τους θα είναι η νίκη των αδικημένων και απόκληρων με τα κίτρινα που εδώ και χρόνια είναι οι μόνοι που δε συμβιβάζονται, που αντιδρούν και δε σκύβουν το κεφάλι.

Όλοι ενωμένοι, όλοι για την ΑΕΛ να σηκώσουμε αυτή τη κούπα κόντρα στο κατεστημένο, κόντρα σε όλους και όλα.

Υ.Γ Για όσους βλέπουν την ΑΕΛ και τρέχουν τα σάλια τους προσπαθώντας να ρίξουν το μεγαλούργημα να είσαι τόσες αγωνιστικές μόνος πρώτος στην κορυφή (και ορισμένες με συγκάτοικο) έχω να πω το εξής.  Η ΑΕΛ δεν έπαιξε ποτέ φιλικά.  Ομαδούλες που νίκησε ο κάθε κατά καημένος του λόγου σας με περισσότερη ευκολία (!!!) από εμάς δε υπήρχε ανάγκη για στημένο άμυαλα και κακοήθη ανθρωπάκια.  Η ΑΕΛ παίζει τη τελευταία αγωνιστική έχοντας όλο το πρωτάθλημα 25 νίκες, 6 ισοπαλίες και 4 ήττες συνολικά, γι’ αυτό μη παλεύετε να πείσετε τους εαυτούς σας.  Η πιπίλα των φιλικών είναι μια άλλη γελοία προπαγάνδα που εφηύρατε για να παραμυθιάζεστε για το ότι η ΑΕΛ βρίσκεται μόνη πρώτη τόσους μήνες, εξού και το ποίημα «αμαν κερδίσει η ΑΕΛ εν φιλικό αμαν χάσει εν κανονικό…».

Υ.Γ 2 Ευχαριστώ ολόψυχα όσους αναδημοσιεύουν με εκτίμηση και σεβασμό τα γραφόμενα μου.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας. Π.Σ